Ouders Julen (2) getuigen over zenuwslopende reddingsactie: “Was ik maar mee in dat gat gevallen"

José Rosello en Victoria Garcia, de ouders van de 2-jarige peuter Julen.
AP José Rosello en Victoria Garcia, de ouders van de 2-jarige peuter Julen.
Twee maanden na de dood van hun 2-jarige zoontje getuigen de ouders van Julen over de aanslepende reddingsactie en het verlies van hun laatste kind. Dat deden ze tijdens een exclusief interview op de Spaanse televisiezender Antena 3.
Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

“Liefst van al was ik samen met hem in dat gat gevallen”, vertelt Victoria Garcia, de moeder van de 2-jarige peuter.

Op 13 januari viel de kleine Julen Rosello tijdens het spelen door een smal boorgat. De opening van de diepe schacht had een diameter van slechts 25 centimeter maar was wel 100 meter diep. Die combinatie maakte het de reddingswerkers bijzonder moeilijk. Het zou dan ook dertien dagen duren voordat de peuter dood werd teruggevonden.

Broertje voor Julen

José Rosello, de vader van Julen, bleef al die tijd hopen op een gelukkig einde. Maar Victoria’s hart brak al toen haar zoontje stopte met huilen: “Toen ben ik alle hoop verloren. Ik voelde dat mijn kind er niet meer was”. De jonge ouders vinden het nog steeds moeilijk om naar de toekomst te kijken. “Maar”, zeggen ze, “we proberen weer zwanger te worden”. José en Victoria beloofden Julen een broertje en dat willen ze hem ook geven. Julen had een ouder broertje, Oliver. Maar die stierf in 2017 aan hartfalen. 

Toen Julen stopte met huilen, brak mijn hart. Ik voelde dat hij er niet meer was

Victoria Garcia, mama van Julen

Familiebanden

De ouders vertellen nog dat ze niet alleen met het verlies van hun kind moeten afrekenen, het ongeluk zaaide ook heel wat verdeeldheid binnen de familie. Tenslotte is de grond waarop het boorgat zich bevindt, eigendom van een familielid.

David Serrano, de eigenaar van het stuk grond en echtgenoot van de nicht van José, schuift de schuld in de schoenen van de hulpdiensten. De ouders worstelen daarentegen met een dubbel gevoel. Enerzijds zijn ze boos op Serranno omdat hij zich er makkelijk vanaf maakt door de reddingswerkers alle schuld te geven. Anderzijds voelen ze zich ook bedrogen door diezelfde hulpdiensten: “Eerst beloofden ze dat het maar 24 uur zou duren, maximaal 48 uur. Het werden 13 dagen”.

Bekijk ook: 

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.
Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.



1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Jos Vaneerdewegh

    Dat kereltje zit in mijn hart; En dat zal altijd zo blijven