Opgesloten in het paradijs: Manon beleeft nachtmerrie nadat peuter onder haar toezicht in hotelzwembad verdrinkt

De 24-jarige Manon doet haar beklijvende verhaal aan de Franse krant 'Le Parisien'.
RV De 24-jarige Manon doet haar beklijvende verhaal aan de Franse krant 'Le Parisien'.
Eén moment van brute pech en je leven kan een drastische wending nemen: vraag dat maar aan Manon, een Française die anderhalf jaar geleden de beslissing nam om op de Malediven in een luxehotel te gaan werken. Onder haar toezicht zou een peuter van 23 maanden oud verdrinken. Voor ze het goed en wel besefte, werd ze beschuldigd van onvrijwillige doodslag door nalatigheid. Tot overmaat van ramp bleek de rechter die over haar lot moest beslissen ook nog eens perverse bedoelingen te hebben. Na meer dan een jaar zag de jongedame geen andere uitweg meer dan op de vlucht te slaan. Opgesloten in het paradijs? Nee bedankt, het was genoeg geweest.

Flashback naar 23 oktober 2017: Manon is al een maand aan het werk in het Huvafen Fushi Resort. Ze staat in voor de goede werking van het restaurant en neemt ook de administratieve kant voor haar rekening. Plots krijgt ze van de hotelleiding echter het verzoek om te ‘babysitten’ op drie kinderen van een rijke Ierse familie. Het gaat om twee meisjes van acht en vier jaar en een jongen van bijna twee jaar.

De ouders benadrukken dat minstens twee personen toezicht moeten houden. Manon krijgt aan het zwembad assistentie van een kamermeisje, maar na een uur moet zij paraat staan voor nieuwe klanten. Manon staat er nu dus alleen voor.

Groot alarm
Tijd om terug te keren naar de kamer, de twee jongsten gedragen zich immers te druk. Terwijl Manon de spullen bij elkaar raapt, ziet ze S. (4) naar het zwembad lopen. Intussen waggelt peuter M. de andere kant op, richting de straat. Manon kiest voor S., maar verliest zo M. uit het oog.

Volgens een butler is het kleine jongetje naar de kamer gelopen. Manon checkt enkele bungalows, maar tevergeefs. Uiteindelijk laat ze haar baas weten dat een van de kindjes verdwenen is.

Er wordt groot alarm geslagen in het hotel. Niet veel later zou een medewerker het lichaampje vinden in een privézwembad, vlak bij de kamer van zijn ouders. Hulp kan niet meer baten.

“Elke dag ondervraagd”
De vader van M. laat er geen twijfel over bestaan: het slordige management van het hotel draagt de verantwoordelijkheid voor de dood van zijn zoon. In het onderzoek wordt echter vooral met een beschuldigende vinger richting Manon gewezen. “In het begin werd ik elke dag ondervraagd door de politie, natuurlijk was ik op dat moment zelf nog in shock. Na een week lieten ze mij een document tekenen in een taal waar ik niets van begreep. Ik dacht dat ik enkel opgevoerd werd als getuige, maar in werkelijkheid gaf ik zo de schuld voor de dood van die jongen toe.” Op onvrijwillige doodslag door nalatigheid staat in de Malediven een maximumstraf van vijftien jaar.

“Ik heb mijn familie niet onmiddellijk verwittigd. De hoteldirecteur praatte dat uit mijn hoofd, ik schaamde me ook te veel. Als ik hem vertrouwde, zou alles wel in orde komen. Hij wees me de advocaat toe die ook de belangen van het resort zelf zou verdedigen. Natuurlijk voelde ik een belangenconflict opborrelen, maar ik had geen andere keuze.”

Paspoort in beslag genomen
Manon wilde voor een korte periode terugkeren naar Frankrijk, maar op de luchthaven werd haar paspoort in beslag genomen. Dat ze op het grondgebied van de Malediven moést blijven? Niemand die haar dat ooit verteld had.

In januari 2018 speelde Manon dan toch open kaart tegenover haar familie. Ze kreeg nu snel assistentie van Richard Sédillot, een Franse advocaat. “Mijn leven is abrupt tot stilstand gekomen. Fysiek was ik aanwezig, maar meer ook niet. Mijn verstand blokkeerde. Ik ben nog vaak naar de plek geweest waar het ongeval gebeurd is. Ik kreeg flashbacks, sliep slecht en worstelde met donkere gedachten.”

“Ik heb me op mijn werk gestort om zo veel mogelijk mijn gedachten te kunnen verzetten. Maar wat een paradijs moest zijn, is voor mij de hel geworden.”

“Dacht dat ik in een film zat”
Hoe meer tijd verstreek, hoe duidelijker het werd dat Manon moet hangen. De eigenaars van het hotel behoren tot de machtigste personen van het land, de directeur bakt zelfs zoete broodjes met de corrupte president Abdullah Yameen. “Wilde het resort per se dat Manon veroordeeld zou worden? Die hypothese sluiten we zeker niet uit. Op die manier hebben ze een boeman en zouden ze zelf hun handen in onschuld kunnen wassen”, stelde Sédillot.

Extra opvallend: enkele dagen vooraleer haar proces van start zou gaan, gaf haar Maldivische advocaat er plots de brui aan. “Ik dacht toen echt dat ik in een film zat. Net alsof mijn leven van me afgenomen werd”, verklaarde Manon. Op het laatste moment vond het hotel een vervanger. Opnieuw had de jongedame geen inspraak gekregen. “Die man stelde me wel gerust. Hij geloofde rotsvast dat hij me zou kunnen vrij krijgen.”

“Grotesk”
Niets bleef Manon echter bespaard, want ook de rechter zou zijn boekje te buiten gaan. “Adam Arif vroeg mijn telefoonnummer. Ik dacht dat hij me wilde uitleggen waarom er een nieuwe zitting zou komen, maar al snel bleek dat hij andere bedoelingen had. Hij wilde met mij op restaurant gaan en me in mijn hotel zien. Zijn seksuele intenties waren overduidelijk. Net die man mag dan beslissen of ik vijftien jaar achter tralies verdwijn, hoe grotesk is dat? Als ik weiger, zal hij wraak willen nemen. Als ik erin meega, zal ik mezelf nooit nog in een spiegel kunnen bekijken. Ik moest daar weg, anders zou ik zelfmoord plegen.”

De sms’jes bewijzen dat rechter Arif zijn boekje te buiten ging.
RV De sms’jes bewijzen dat rechter Arif zijn boekje te buiten ging.

En dus koos Manon -met medewetenschap van haar vrienden en familie- voor de vlucht vooruit. Ze nam enkele dagen vakantie en reisde naar een koraaleiland in de buurt. Daar zou een schip haar komen oppikken. “De controle was daar gelukkig niet zo scherp. Voor de zekerheid had ik me verkleed als lid van de bemanning.”

“Voor de rest van mijn leven een schuldgevoel”
Na zeventien dagen kon Manon eindelijk voet aan wal zetten op Mayotte, een eiland in de Indische Oceaan dat tot het Franse grondgebied behoort. De Malediven stuurden een opsporingsbericht voor de Française uit, maar Sédillot heeft er vertrouwen in. “Een uitwijzing kan enkel als de feiten ook strafbaar zijn in het land waar de verdachte opgepakt wordt. Dat lijkt me in dit geval zeer onwaarschijnlijk.”

Manon krijgt in Frankrijk psychologische begeleiding, de demonen blijven haar achtervolgen. “Ik zal voor de rest van mijn leven met schuldgevoel moeten leven. Ik kan niet meer in de buurt van een jong kind komen zonder in paniek te slaan.” Werk heeft ze op dit moment niet. “Die veertien maanden ‘gevangenis’ hebben stokken in de wielen gestoken. Ik heb geen aanbevelingsbrieven. Ik heb schrik voor de toekomst.”

“Deze situatie heeft mijn leven kapotgemaakt, maar ik heb nu tenminste weer het gevoel dat ik leef. Ik ben blij dat ik in een land ben waar rechten en vrijheden gerespecteerd worden. Ik probeer stappen vooruit te zetten, maar het zal nog heel wat tijd vergen.”




9 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • robrecht Peeters

    Malediven waar de Sharia heerst in alle termen van het woord wat normaal kan genoemd gelet op de streng Islamitische samenleving aldaar.

  • Luc Cardon

    Tja elders is het anders dan bij ons.

  • Eddy Van der Vliet

    Direct contact nemen met ambassade of consulaat. Die moeten wel hulp bieden

  • Karine Roeland

    Waarom hebben mensen kinderen als er steeds anderen voor moeten zorgen? Is het zo moeilijk om kinderen zelf op te voeden? Als er iets gebeurd is het steeds de fout van anderen, nochtans zijn ouders in de eerste plaats verantwoordelijk.

  • Filiep Lapeire

    Maak het maar mee en zoals altijd zal de kleine vis wel de zondebok zijn. De vader van het overleden kind heeft inderdaad gelijk de verantwoordelijkheid bij het hotel te leggen maar heeft daar spijtig genoeg geen zeggenschap. Hopelijk komt het met Manon nog allemaal goed want wanneer ze het drama niet kan verwerken zal dit verkeerd aflopen.