Onze journaliste in Nieuw-Zeeland: “De wereld heeft Nieuw-Zeeland bereikt. Op de meest gruwelijke manier”

Kinderen schrijven een boodschap op met stoepkrijt aan de Jamia Masjid-moskee in Hamilton, Nieuw-Zeeland.
IB Kinderen schrijven een boodschap op met stoepkrijt aan de Jamia Masjid-moskee in Hamilton, Nieuw-Zeeland.
Ielse Broeksteeg woont sinds 2013 in Nieuw-Zeeland en houdt samen met een paar andere nachtredacteurs deze website 's nachts up to date.
Een mooie nazomerdag op het Nieuw-Zeelandse Noordereiland. Ik zit samen met een vriendin en haar kinderen op een zonovergoten terrasje te lunchen, wanneer ook haar man nog even aanschuift voor hij naar de moskee gaat voor het vrijdagmiddaggebed. Met een knuffel neemt hij even later afscheid van zijn familie. Een paar uur later horen we wat er zich afspeelt in Christchurch.

Mijn Belgische man en ik – midden in een meeting voor een nieuwe keuken terwijl we het nieuws opvangen – kunnen het nauwelijks geloven: een aanslag, híer? De keukendesigner wuift de onheilspellende berichten die rondzingen in de wandelgangen weg en probeert onze aandacht bij de verschillende aanrechtblokken en kastsystemen te houden. Tevergeefs: we willen weten wat er gaande is.

‘Dit is een van Nieuw-Zeelands donkerste dagen’, horen we een geëmotioneerde premier Jacinda Ardern even later op de autoradio zeggen. Er is nog maar weinig bekend, wel is duidelijk dat er véél doden en gewonden zijn, nadat een extremist met machinegeweren tekeer is gegaan in twee moskeeën in Christchurch en genadeloos zijn wapens leeggeschoten heeft op alle aanwezigen, onder wie ook kinderen. Even later blijken er zelfs bomauto’s te zijn geweest, die godzijdank niet zijn ontploft. Meerdere mensen zijn opgepakt – ’s avonds staat de dodenbalans op 49, er zijn 48 gewonden.

lees verder onder de foto:

Premier Jacinda Ardern beschrijft de aanslag als “een van Nieuw-Zeelands donkerste dagen”.
AFP Premier Jacinda Ardern beschrijft de aanslag als “een van Nieuw-Zeelands donkerste dagen”.

We zijn verbijsterd. In Nieuw-Zeeland hebben we ons altijd ver weg gevoeld van terreur, van het extremisme dat opflakkert in de rest van de wereld. De aanslagen in Parijs en Brussel maakten we vanaf hier mee en hoe afschuwelijk we die terreurdaden ook vonden, we waren blij dat we ‘hier’ waren, ‘hier, in Nieuw-Zeeland, waar zoiets toch niet gebeurt…’

Want terwijl de rest van de westerse wereld worstelde met terrorisme, kwam ‘gevaar’ in Nieuw-Zeeland altijd uit relatief voorspelbare hoek: aardbevingen, cyclonen, tsunami-waarschuwingen… Die onschuldige dagen lijken nu voorbij te zijn. Het heeft lang geduurd, maar de wereld heeft Nieuw-Zeeland bereikt. En wel op de gruwelijkst mogelijke manier.

lees verder onder de foto:

Bijna alle losse bloemen zijn op wanneer we een bosje willen kopen om bij de moskee te gaan neerleggen.
rv Bijna alle losse bloemen zijn op wanneer we een bosje willen kopen om bij de moskee te gaan neerleggen.

Bedremmeld leggen mijn man en ik de dag na de aanslag met een paar vrienden bloemen neer bij de lokale moskee, waar onze andere vriend tijdens de aanslag in Christchurch nog nietsvermoedend aan het bidden was. We worden hartelijk verwelkomd door een Saudische jongeman, die al tien jaar in Nieuw-Zeeland woont. Hij dankt ons voor onze komst en vraagt of we kort iets willen zeggen namens de Nieuw-Zeelandse gemeenschap. Omstandig begin ik uit te leggen dat we eigenlijk geen échte kiwi’s zijn, maar zachtjes onderbreekt hij me. ‘Today we’re all kiwi’s, zegt hij, vandaag zijn we allemaal kiwi’s.

Natuurlijk heeft hij gelijk – het is alleen zo jammer dat we pas verbroederen in tijden van rampspoed – een verbroedering die meestal ook nog eens van korte duur is, want al snel zullen we weer in beslag genomen worden door ons eigen leven. Maar nu nog even niet. Nu zijn we verbijsterd, verdrietig, beschaamd zelfs, en leeft het gevoel alsof ons kiwi’s iets afgepakt is.

lees verder onder de foto:

Een vrouw legt bloemen neer aan de Jamia Masjid-moskee in Hamilton.
IB Een vrouw legt bloemen neer aan de Jamia Masjid-moskee in Hamilton.

Niet alleen hebben 50 onschuldige mensen hun leven verloren, hun vertwijfeld achtergebleven dierbaren en al hun landgenoten, van Cape Reinga in het verste noorden tot Bluff in het uiterste zuiden, zijn iets kwijt. 

Hun geloof in wat Nieuw-Zeeland is, waar het land voor staat. ‘This is not NZ’, zag ik al snel overal opduiken: bij wakes, op sociale media, aan onze lokale moskee. ‘Dit is niet Nieuw-Zeeland’, was ook wat ook premier Ardern later benadrukte: ‘de aanvallers horen niet in Nieuw-Zeeland thuis, in feite horen ze ‘nergens ter wereld’ thuis’, klonk het fel. ‘We zijn doelwit (...) omdat we staan voor diversiteit, vriendelijkheid en compassie, voor een thuis voor degenen die onze waarden delen, een veilige haven voor degenen die het nodig hebben’, zei ze. ‘En deze waarden, verzeker ik, zullen en kunnen niet worden aangetast met deze aanslag.’

lees verder onder de foto:

De Nieuw-Zeelandse premierJacinda Ardern omhelst een vrouw in Christchurch.
EPA De Nieuw-Zeelandse premierJacinda Ardern omhelst een vrouw in Christchurch.

Ik hoop het van harte, want ik heb dit land, Aotearoa, in mijn hart gesloten zoals het is. Dit is de plek waar ik wil wonen, een vreedzame plek, een prachtige plek – een paradijs op aarde, weliswaar gebouwd op een Ring van Vuur – maar ik heb liever te doen met de grillen van de natuur dan met de willekeur van een haatdragend mens.

Het is afwachten wat deze wrede slachting met de collectieve identiteit van de Nieuw-Zeelanders doet. Net zoals Anders Behring Breivik in 2011 het Noorse zelfbeeld van een open en tolerant land samen met 77 onschuldige mensen aan flarden schoot, heeft deze terrorist gaten geschoten in het beeld dat Nieuw-Zeelanders van zichzelf hebben. Het flatterende zelfbeeld van een milde, verwelkomende maatschappij waarin verschillende groepen in harmonie met elkaar samenleven in een prachtig groen land, klopte sowieso niet – Middle Earth is een sprookje, al is het nog maar de vraag in hoeverre kiwi’s dat beseffen.

De dag voor de aanslagen in Christchurch schreef ik voor deze krant nog hoe de minister van Klimaat tijdens zijn wandeling naar het parlement in Wellington brutaal in elkaar geslagen werd. ‘Nieuw-Zeeland in shock’, kopte ik over de geschokte reacties - niet vermoedend dat mijn land de volgende dag de grootste schok in haar moderne geschiedenis zou krijgen. ‘Kia kaha, James’, spraken Nieuw-Zeelanders en collega-politici van alle politieke strekkingen hun geslagen minister bemoedigend toe, ‘Stay strong, James’, - blijf sterk.

Datzelfde wens ik nu al mijn landgenoten en in het bijzonder de Nieuw-Zeelandse moslimgemeenschap toe. Kia kaha, Aotearoa. Stay Strong, New Zealand. (IB)

Bloemenzee aan de Jamia Masjid-moskee in Hamilton, Nieuw-Zeeland. Op de stoep en het muurtje staat meermaals ‘Kia Kaha’ geschreven, ‘Stay Strong’ in Te Reo, de taal van de Maori's.
IB Bloemenzee aan de Jamia Masjid-moskee in Hamilton, Nieuw-Zeeland. Op de stoep en het muurtje staat meermaals ‘Kia Kaha’ geschreven, ‘Stay Strong’ in Te Reo, de taal van de Maori's.
Journaliste Ielse Broeksteeg in Nieuw-Zeeland.
Hans Broeksteeg Journaliste Ielse Broeksteeg in Nieuw-Zeeland.
Bloemenzee aan de Jamia Masjid-moskee in Hamilton, Nieuw-Zeeland.
IB Bloemenzee aan de Jamia Masjid-moskee in Hamilton, Nieuw-Zeeland.

Meer over de aanslag in Christchurch:




9 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Gunther Abers

    Als het bij jezelf gebeurt is het opeens veel erger. Heb ik hier ook gemerkt terwijl we anders er bijna niet van wakker liggen

  • Erhan Kocaman

    Dit is terorisme ik heb daar geen woorden voor .!

  • Michael Aerts

    Dit is niet Nieuw Zeeland, het is niet de Islam, het is niet de wereld. Het zijn bekrompen, wannabe superieuren langs alle kanten die enkel met geweld en terreur hun verwrongen mening denken te kunnen opdringen aan de rest.

  • Gunter Verleyen

    De vraag is: hoe en wat brengt een mens tot het moment dat hij de trekker overhaalt naar mensen die hij niet kent, wat voedt het brein om tot zo een daad over te gaan en deze vraag geldt voor elk soort extremist/radicalist. Wat maakt zo'n mensen radicaal dat er geen nuance meer mogelijk is? Het antwoord voor een betere toekomst ligt in de geschiedenis van deze radicalen...

  • Severine Cap

    Extremisme in welke religie of politiek denkgoed ook, is de grootste boosdoener die bestaat. Terrorisme is dan meestal het eindresultaat. In wat voor wereld leven wij!!