Nederlandse Lisan (17) kan bijna niks meer na tekenbeet: “Soms vergeet ik wat ik tien seconden geleden zei”

Lisan Donkers (17) heeft de ziekte van Lyme van een teek gekregen toen ze 7 jaar was.
AD Lisan Donkers (17) heeft de ziekte van Lyme van een teek gekregen toen ze 7 jaar was.
Lisan Donkers (17) uit Breda ziet haar toekomstdromen uiteenvallen omdat haar lichaam het steeds vaker laat afweten. Tien jaar geleden beet een teek haar, waardoor ze besmet raakte met de ziekte van Lyme. “Een dagje shoppen kan ik niet meer en ik vergeet soms wat ik tien seconden geleden zei.” Daarom zette ze met haar moeder een crowdfundactie op, in de hoop om in Duitsland een behandeling te krijgen die wél aanslaat. 

Op 7-jarige leeftijd raakte ze besmet met de ziekte door een tekenbeet bij haar op school. Ze kreeg een week antibiotica voorgeschreven, maar pas vijf jaar later merkte ze dat dit niet voldoende was geweest. Ze voelde dat ze achterbleef bij haar leeftijdsgenootjes. Die konden wel naar school konden fietsen en een gymles afmaken. Lisan was altijd moe en werd elk jaar zwakker. 

Uit tests is gebleken dat Lisan hoort bij de twee procent van de mensen die na een tekenbeet niet geneest en almaar zieker wordt. Ze ontdekte pas echt dat ze ziek was toen ze zomaar door haar benen zakte en niet meer verder kon. “Ik was aan het fietsen, maar mijn benen trilden enorm. Toen ik afstapte zakte ik naar de grond. Ik kon niet meer.”

‘Uitbehandeld’

“Door deze rare verschijnselen ben ik heel erg vaak in het ziekenhuis geweest, maar niemand wist wat er mis was met mij.” “Het zal wel psychisch zijn”, kreeg ze vaak te horen. 

“Het leven is de afgelopen maanden soms een hel”, zoals ze het omschrijft. Want haar lichaam gaat erg hard achteruit. Alsof het langzaam stopt. “Een dagje shoppen kan ik niet meer en ik vergeet soms wat ik tien seconden geleden zei.”

Ik huil omdat mijn leven een hel is.

Lisan Donkers

Lisan is vaak totaal uitgeput, maar artsen in Nederland hebben tot nu toe geen behandeling voor haar gevonden die werkt. Ze vertelden haar moeder Sandra dat ze is ‘uitbehandeld’, omdat niks aanslaat. 

De tientallen bezoeken aan verschillende ziekenhuizen leverden weinig op. Een maand geleden werd er opnieuw inwendig onderzoek bij haar gedaan, omdat ze dagelijks pijn heeft in haar blaas. “Ik hoopte dat ze iets zouden vinden, maar toen de onderzoekster zei dat het er allemaal ontzettend goed uit ziet vanbinnen, barstte ik in tranen uit.”

Ontroostbaar

Ze was ontroostbaar en voelde zich radeloos. “Ik huil omdat mijn leven een hel is. Ik huil omdat er geen enkele dokter of specialist in Nederland is die mij kan helpen. Ik huil omdat ik altijd pijn heb en moe ben. Ik huil omdat ik niet meer kan.”

Haar moeder heeft voor haar een crowdfundactie opgezet om in Duitsland een behandeling te krijgen. “Daar zijn ze veel verder met de behandeling van Lyme. De klinieken behalen enorm goede resultaten”, zegt haar moeder. Ze heeft haar hoop gevestigd op stamceltherapie.

(De tekst gaat verder onder de foto).

Lisan Donkers (17) heeft de ziekte van Lyme van een teek gekregen toen ze 7 jaar was.
Sandra Naninck Lisan Donkers (17) heeft de ziekte van Lyme van een teek gekregen toen ze 7 jaar was.

In een maand tijd reageerden al duizenden mensen op de oproep van Lisan. Ze haalde door de actie bijna 10.000 euro op. Dat is nog maar een derde van het bedrag dat nodig is, omdat haar zorgverzekeraar zo’n behandeling niet vergoedt.

Stamceltherapie

Over de behandeling in Duitsland lopen de meningen uiteen. De Radboud Universiteit, in Nederland het meest gezaghebbende onderzoekscentrum op het gebied van Lyme, raadt de methode af. Volgens hoogleraar Bart-Jan Kullberg is nooit bewezen dat stamceltherapie werkt bij een ziekte als Lyme. 

Maar Glenn Mertens (19) uit het Nederlandse Wateringen genas voor een deel na zo'n therapie. Door een behandeling in een Duitse kliniek heeft hij zijn leven weer terug.  “Na de behandeling heb ik me eerst anderhalve maand nog slechter gevoeld. Maar daarna begon het herstel. Ik zeg niet dat de klachten weg zijn, maar ze zijn dragelijker geworden. De ziekte beheerst mijn leven niet meer.” Hij is inmiddels een studie begonnen. 

De doodzieke Lisanne van der Vaart (25) uit Den Helder dacht twee jaar geleden aan euthanasie door dezelfde ziekte. Ook zij kreeg een behandeling in Duitsland, waarna haar leven compleet veranderde

Lisan uit Breda zit sinds een maand in een rolstoel en kan maximaal twee uur per week naar haar opleiding Maatschappelijke Zorg in Breda. “Als ik uiteindelijk andere mensen kan helpen die ziek zijn, dan is mijn doel bereikt.”




Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.