Nederlandse juf doet boekje open: “Ik word dagelijks kankerjuf genoemd en dood gewenst”

Bianca van der Meer.
Facebook Bianca van der Meer.
Stoelen die door het lokaal vliegen, klasgenootjes die elkaar aanvallen en tienerjongens die haar een langzame, pijnlijke dood toewensen: een juf die lesgeeft in Rotterdam onthult in een openhartige column hoe zij dagelijks worstelt met het buitengewoon onderwijs. Ze gaat regelmatig gebukt onder intimidatie en geweld en roept de overheid op tot verandering. “Ik hoef echt niet meer salaris. Ik wil hulp.”

“Nee, het stormt niet. In elk geval niet buiten.” Met deze treffende introductie geeft Bianca van der Meer uit Vlaardingen een inkijkje in haar dagelijkse strijd met het speciaal onderwijs. Want dat het er soms heftig aan toe kan gaan bij haar op school in Rotterdam-Zuid wordt wel duidelijk in haar column. “Ik voorkom dat er stoelen door de klas gaan. Ik los scheldpartijen op. Ik voorkom dat Alfred en Mohamed elkaar het ziekenhuis in trappen”, schrijft ze onder meer in de lokale krant ‘Groot Vlaardingen’.

Hoe goed bedoeld ook, haar interventies moet Van der Meer geregeld bekopen met intimidatie, bedreigingen of nog erger: fysiek geweld. “Dat het gestrekte been van Alfred mij op mijn enkels raakt, neem ik voor lief. Of op zijn minst, ik ben eraan gewend geraakt. Het is normaal. Ik kijk er simpelweg niet meer van op. ‘Just another day’”, biecht de juf op. Het komt niet vaak voor dat een docente zo hard en eerlijk is over het gedrag van haar kinderen.

“Ik moet vooral doodgaan”

In de loop der tijd heeft Van der Meer hier zeker een schild voor ontwikkeld, maar wat haar nog wel vaak verdriet doet zijn de harde verwensingen die ze naar haar hoofd geslingerd krijgt. “Meerdere keren per dag krijg ik te horen dat ik een kankerjuf ben. Of wijf. Kankerwijf”, geeft Van der Meer toe. “Ik moet vooral doodgaan. Bij voorkeur zo snel mogelijk. Als het even kan dan ook graag aan kanker. Ik slik. Ik tel. Ik ga door.”

Het is voor de Nederlandse iedere dag een flinke opgave om de situatie in haar klas niet uit de hand te laten lopen. Vaak gaat dat goed, maar soms gebeuren er dingen waar ze geen grip op heeft. Zoals deze maand nog. “Drie jongens vechten met elkaar door de klas. Ze belanden plots achter mijn bureau. Ik schrik. Ik hef mijn arm op en duw. Ja, ik duw. Een paar dagen later zal blijken dat ik bij het schoolhoofd moet komen. Er ligt een klacht. Ik ga dit heus wel oplossen. Toch doet het zeer. Elke dag sta ik hier met geduld. Met empathie. En elke dag geef ik nieuwe kansen. Ik verzuip hier soms in. Terug in de klas. Geen enkele leerling luistert naar mij.”

Waardevol

Werken in het buitengewoon onderwijs is heel waardevol werk, benadrukt Van der Meer. Maar het vraagt wel veel van haar. Mentaal én fysiek. “Het overkomt je niet, je kiest ervoor’” klinkt het op haar website. Ergens toont ze ook sympathie voor de onruststokers in haar klas omdat ze weet dat ook zij het zwaar hebben. “Er is geen geld voor ontbijt of kleding, ze zijn verantwoordelijk voor hun broertjes of zusjes. Er is huiselijk geweld en verwaarlozing, ze zijn ‘s nachts op straat vanwege een schietpartij. Ze worden door jeugdbendes bedreigd en daarnaast lijden ze aan ADHD of autisme.”

Van der Meer pleit helemaal niet voor een hoger salaris, maar wel voor meer hulp en sturing vanuit de overheid. “Een extra paar handen en ogen in de klas om mij te ondersteunen en om ervoor te zorgen dat ‘mijn‘ jongens en meisjes de aandacht krijgen die zo hard nodig is. Mijn onverdeelde aandacht en tijd om hen te leren dat iemand een kankerjuf noemen niet netjes is. Niet alleen voor mezelf, maar ook om hen klaar te stomen voor de grote wereld die hen anders op een andere manier zal leren dat hun gedrag onhandig is.”




103 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Christine Laevers

    Geen sfeer meer om een grapje, een anekdote of een verhaaltje te vertellen in het licht van de leerstof. Ik ben moeten stoppen in 2000. Ik was te veel een voetmat, te veel een babysit, te veel een psy, te veel een sociaal assistente.En veel te veel administratie. Zo jammer, want ik gaf heel graag les.

  • Marc Vleugels

    @Freddy Madou. Vreselijke reactie van jou. Je hebt er geen benul van.Jij zal wel niet heel de tijd beschimpt, uitgelachen, aangevallen worden en je niet mogen verdedigen. Dag in, dag uit. Die juffrouw verdient inderdaad meer te verdienen. Mijn vrouw heeft ook in het BSO gestaan. Heel de dag niets anders doen dan brandjes blussen en proberen de kinderen zinvol werk te laten doen. Wat nauwelijks lukte. En bijna geen steun van ouders, collega's of directie. En materiaal nog zelf betalen.

  • Eric Roeloffzen

    Hoofd van de school direct buiten gooien! Gsm's binnen en buiten verbieden, geen opvolging het attribuut vernietigen. Camera's plaatsen, bij foutief gedrag ouders mee confronteren. Na herhaling van school verwijderen alsook verbod op andere plaatsen toegang verbieden. Desnoods een "Jean Claude Vandamme" tijdelijk erbij, ik adviseer de ramen even te blinderen. Probleem opgelost.

  • Victor Munster

    Het zal bij ons waarschijnlijk niet zo'n vaart lopen, maar het is een publike geheim dat er ook bij ons misstanden zijn in het beroepsonderwijs en het bijzonder lager onderwijs. Zelfs bij de kleuterleidsters in bepaalde zg. concentratiescholen loopt het vaak reeds fout. Geen enkele Vlaming die daar zijn kind wil naartoe sturen. Als ze daardoor iedere dag een uur vroeger moeten opstaan, verhuizen ze meestal na verloop van tijd naar een betere (duurdere) buurt. Zo krijg je ghettos.

  • Ciro Di Marzio

    Nou wat is er mis met de Nederlandse normen en waarden juist door dit soort gedrag zitten de Nederlanders er warmpjes bij toch? Geld is toch het belangrijkste in West Europa heb je het meeste geld dan heb jij gelijk. Daarom betalen ze de leerkrachten zo weinig.