Nazi's bouwden concentratiekamp om tot 'gezellig' dorpje om wereld te doen geloven dat geruchten over Holocaust leugens waren

De ingang van het concentratiekamp Theresienstadt.
Twitter De ingang van het concentratiekamp Theresienstadt.
Het Theresienstadtkamp in Tsjecho-Slowakije deed in de Tweede Wereldoorlog dienst als concentratiekamp. Duizenden mensen werden er gevangen gehouden. Toch was het geen gewoon concentratiekamp. De nazi's gebruikten het namelijk om de wereld te doen geloven dat concentratiekampen helemaal niet bestonden door er een schijnstad van te maken.

De nazi's deden uitschijnen dat Theresienstadt een standaard dorpje was, waar inwoners even om een brood gingen bij de bakker of gezellig een pintje gingen drinken op café. Ze deden dat om de wereld ervan te overtuigen dat de afgrijselijke geruchten die de ronde deden niet waar waren. 

De nazi's waren er als de dood voor dat het bestaan van concentratiekampen zou uitkomen. Ze nodigden het Internationale Rode Kruis dan ook uit om op bezoek te komen in één van hun kampen. Voor ze die uitnodiging verstuurden, namen ze wel een paar maatregelen. Ze bevolen de gevangenen om valse huizen, winkels en cafés te bouwen, zodat het Rode Kruis zou geloven dat Theresienstadt inderdaad een gewoon dorpje was. 

Sinds 1942 deed Theresienstadt dienst als een doorgangskamp voor duizenden Joden. Ze werden er ondergebracht tot ze overgeplaatst konden worden naar een vernietigingskamp zoals Auschwitz. De nazi's wouden niet dat dit aan het licht kwam en stelden het kamp voor als een Joodse modelgemeenschap. 

Verregaande maatregelen

Om ervoor te zorgen dat het plan zou slagen, namen de nazi's verregaande maatregelen. Eerst werden alle gevangenen gescreend. 200 van hen werden als 'sociaal gewaardeerd' bestempeld en mochten blijven. Vervolgens werden ze in kamers met twee bedden ondergebracht om te doen uitschijnen dat ze een minimum aan comfort hadden. Veel van de andere gevangen werden op de trein richting hun dood gezet. De overblijvende gevangenen werd vervolgens opgedragen om het kamp op te ruimen. Er werden nepwinkels en -cafés gebouwd, zodat het leek alsof de inwoners toegang hadden tot dagelijkse benodigdheden. 

Op 23 juni 1944 werden een aantal leden van het Internationale Rode Kruis dan ontvangen in Theresienstadt door een gevangene. Hij werd voorgesteld als 'burgemeester' en moest een rondleiding geven. Tijdens de rondleiding werden de mooiste kamers getoond en kregen de leden van het Rode Kruis een operavoorstelling voorgeschoteld die geschreven was door één van de inwoners. De rondleiding week niet af van de vooropgestelde route en inwoners mochten enkel antwoorden op vragen die de nazi's zelf stelden. Vragen van het Rode Kruis moesten subtiel genegeerd worden.

De opera die opgevoerd werd voor de leden van het Rode Kruis.
Twitter De opera die opgevoerd werd voor de leden van het Rode Kruis.

'Positieve indruk'

Hoewel er duidelijk een vorm van censuur was, gingen de leden van het Rode Kruis toch mee in het verhaal. Ze lieten dan ook weten dat hun bezoek aan Theresienstadt een 'positieve indruk' op hen had nagelaten. 

Deze positieve afloop gaf de nazi's een extra duwtje in de rug om nog verder te gaan met hun verhaal. Ze besloten om een film op te nemen die dienst zou doen als propagandamiddel. De film kreeg de naam 'De Fuhrer geeft een dorp aan de Joden' en werd geregisseerd door een bekende Joodse acteur, Kurt Gerron, die tevens een gevangene in het kamp was. In september 1944 was de film klaar. Na afloop werden alle acteurs die in de film speelden overigens geëxecuteerd om te voorkomen dat ze met hun geheim naar buiten zouden komen. 

De bedoeling was dat de film wijdverspreid zou worden om alle hardnekkige geruchten de kop in te drukken. De film werd een paar keer vertoond, maar toen liep de Wereldoorlog op zijn einde en kwam de gruwelijke waarheid toch naar buiten. 

In de onderstaande video is een deel van de propagandafilm te zien:

Gruwelijke waarheid

De gruwelijke waarheid is dat gevangenen doodgeschoten en uitgehongerd werden. Anderen gingen dan weer ten onder aan ziektes opgelopen door de erbarmelijke omstandigheden, waarbij 60.000 mensen samengepropt zaten op een plek die voorzien was voor 7.000 mensen. Net voor het einde van de oorlog, in 1944, deporteerden de nazi's nog een massa gevangenen naar vernietigingskampen. 




36 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • Raoul Hoylaerts

    ontkennen kan je het moeilijk.de Duitsers zijn weg.en nieuwe kampen zijn onderweg.voor ons.ik weet niet of we dat beter gaan vinden...

  • guido Bervoets

    Er waren in de VS inderdaad kampen waar Japans- Amerikaanse inwoners werden ondergebracht maar die mensen werden wel niet gefolterd, uitgehongerd en vermoord. Of dat correct was laat ik in het midden maar als verdediging kun men wel aanvoeren dat die mensen voor hun eigen veiligheid werden afgezonderd en ook uit veiligheidsoverwegingen voor eventuele spionage, een vijfde colonne en aanslagen op Amerikaanse bodem. Onlogisch was dat niet mijn inziens

  • luc Vanessa

    er bestonden zelfs amerikaanse kampen , waar alle amerikaanse japanese werden ondergebracht ! en dat was ook geen lachertje ! mijn grootvader en vader hebben krijgt gevangenen geweest , en mijn grootvader zelfs tweemaal ! en dit in Triblinka . Zelfs de paus heeft nazi's helpen ontvluchten en dat word allemaal rap vergeten !

  • guido Bervoets

    Wat een onzin dat de geschiedenis altijd geschreven wordt door de overwinnaars. Dat is een smoes van de verliezers om hun zonden te ontkennen. Oorlogen ontstaan voor 99% op dezelfde manier: een agressor start een oorlog en een verdediger reageert. Hitler en zijn nazi's vielen Europa aan, vermoordde Joden en andersdenkenden en onderdrukte brutaal de bezette landen. De rest van de wereld reageerde uit zelfbehoud...God zij dank mochten de nazi's de geschiedenis niet schrijven.

  • Pol Blindeman

    De gekleurde geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars. Het ontkleuren duurt tientallen jaren. Je hebt de feiten, algemeen geweten maar niet gekend, hoe we er nu tegen aankijken, hoe er toen tegen aangekeken werd en hoe er later gaat tegen aangekeken worden (hangt er vanaf wie er dan de plak zwaait).