Moeder deelt aangrijpende foto’s met doodgeboren zoontje, nadat dokters haar met gevaarlijke aandoening gewoon naar huis stuurden

Facebook
Een Australische moeder heeft op Facebook het hartverscheurende verhaal gedaan van hoe ze haar zoontje verloor. Kristy Watson (20) uit Victoria voelde zich tijdens haar zwangerschap niet lekker, maar werd verscheidene keren naar huis gestuurd toen ze erover klaagde tegen haar dokters. Telkens met de uitleg dat het typische zwangerschapskwaaltjes waren. Dat bleek niet zo te zijn. (Opgelet: de beelden zijn bijzonder aangrijpend.)

Aanvankelijk was de zwangerschap nochtans vlot verlopen. “Het was een beetje zoeken geweest in het begin omdat ik er als single moeder alleen voor stond, maar het was zonder twijfel de mooiste ervaring van mijn leven”, vertelt ze. “Ik dééd het. Ik bewees mezelf dat ik sterk was. En dat ik een baby kon dragen, nadat ik al drie keer eerder een miskraam had gehad en dacht dat het niet voor mij was weggelegd. Kaycen was mijn mirakelkindje.” (lees hieronder verder)

Facebook

Maar toen ze 26 weken ver was, begon Kristy zich slecht te voelen. “Mijn gezicht, handen en voeten zwollen op”, somt ze op, “ik zag wazig, ik had barstende hoofdpijn die soms wekenlang aanhield en mijn bloeddruk ging op en neer. Ik voelde instinctief dat dit geen gewone zwangerschapskwaaltjes waren, maar mijn symptomen werden wél zo weggezet door de dokters bij wie ik op consultatie ging. Ik probeerde een ander ziekenhuis voor een ‘second opinion’, maar het antwoord was altijd hetzelfde: ‘het is normaal’ of hooguit ‘ik weet het niet goed’. Daarna werd ik naar huis gestuurd.”


Zes weken lang peddelde ze van de ene naar de andere doktersafspraak. “De laatste keer dat ik naar het ziekenhuis trok met dezelfde symptomen, voelde ik me stom. Ik had het gevoel dat de dokters vonden dat ik me aanstelde. Terwijl ik gewoon wíst dat er iets niet juist zat. Ze beloofden een echo te nemen, maar de arts bleek in een vergadering te zitten en na 2 uur moest ik weer naar huis gaan. Zonder bloedtest of echo. ‘Neem paracetamol tegen de hoofdpijn’, klonk het droog. Dat was drie dagen voor ik mijn zoon voor het laatst voelde bewegen.” (lees hieronder verder)

Facebook

Dat was op de avond van 26 juli. De volgende morgen om 6 uur kon Kristy geen hartslag meer vinden en repte ze zich weer naar het ziekenhuis. Daar kreeg ze het vreselijke nieuws dat het kindje in haar buik gestorven was. En dat ze leed aan een ernstige vorm van zwangerschapsvergiftiging, een aandoening die veroorzaakt wordt door een slechtwerkende moederkoek of placenta.

Bevalling

De bevalling werd meteen op gang gebracht en na 12 uur beviel Kristy van haar dode kind. Als aandenken liet ze hartverscheurende foto’s maken van hoe ze hem in haar armen hield en waste. Maar ze was zelf ook nog niet met de voeten van het ijs. Want ze was nog altijd erg ziek. (lees hieronder verder)

Facebook
Facebook

Een week later vocht ze nog steeds voor haar leven. “Mijn nieren lieten het afweten”, vertelt ze. “Mijn bloeddruk was zo hoog dat ik bijna een beroerte kreeg. Mijn lichaam had lang gevochten om mijn kindje in leven te houden, maar uiteindelijk moest het hem laten gaan om mij te redden.”

“Hadden ze maar de echo genomen en mijn bloed geprikt die laatste keer dat ik naar het ziekenhuis ging”, gaat ze verder. “Dan hadden ze misschien gezien dat mijn placenta het liet afweten. Misschien had het op dat moment ook al geen verschil meer gemaakt, maar dat zullen we nooit weten.” (lees hieronder verder)

Facebook
Facebook

“Ik wil niet met een beschuldigende vinger wijzen”, verzekert ze, “maar ik wens het mijn ergste vijand niet toe om zo genegeerd te worden als ik. Door mijn verhaal te vertellen wil ik mensen bewustmaken van het probleem, zodat geen enkele moeder of geen enkel gezin nog de pijn, het hartzeer en het verlies moet voelen die ik moest voelen.”

“Luister naar je lichaam en vertrouw op je instinct als het je vertelt dat er iets mis is. Vecht voor antwoorden en ga zo vaak naar de dokter als nodig is om te weten wat er aan de hand is. Zorg dat er naar je geluisterd wordt, zodat je niet eindigt zoals ik.”

Kinderkamer

“Ik moet nu terug naar huis, waar een gevulde kinderkamer op me wacht en een babybedje dat leeg zal blijven”, schrijft ze nog. “En boeken die ik hem nooit zal kunnen voorlezen. En kleertjes die ik hem nooit zal kunnen aantrekken. Ik moet met lege handen naar huis en met een hart dat zo gebroken is dat het een eeuwigheid zal duren eer het beter wordt.”

Facebook
Facebook



83 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Hatice Bozdağ

    Sterkte er mee heel erg ditkrijg traan in me ogen.

  • Samira Boussama

    erg...

  • Patricia Janssen

    Engeltje❤ sterkte !

  • Stephen Fontaine

    Sterkte mevrouw!! Rust in vrede kleine man!! X

  • Nathalie Vercammen

    Heel veel sterkte!!