Met blik van wereldpers op Thailand : wat staat voetballertjes te wachten na bevrijding uit grot?

De verzamelde wereldpers wacht voor de persconferentie aan de Thaise grotten.
REUTERS De verzamelde wereldpers wacht voor de persconferentie aan de Thaise grotten.
Vier maanden. Zo lang kan het nog duren voor de Thaise voetballertjes het zonlicht weer zien. Heel de wereld telt samen met hen af tot zij en hun coach de grot kunnen verlaten. Maar hoe zal hun leven eruit zien na hun bevrijding?

In Thailand zitten de twaalf voetballertjes en hun coach nog steeds vast in hun onfortuinlijke gevangenis. Al bijna twee weken brengen ze daar door en daar komen in het slechtste geval nog eens vier maanden bovenop. Door de aanhoudende moessonregen is het erg gevaarlijk om het voetbalteam nu al te evacueren. Het grottencomplex is zelfs voor geoefende duikers een hele beproeving. Aangezien de jongetjes niet eens kunnen zwemmen, laat staan speleoduiken, lijkt hen nu nog bevrijden een onhaalbare kaart.

Maar wat staat hen te wachten na hun bevrijding? Nu de volledige wereldpers zijn blik op Thailand richt, staat de groep van dertien geen rustige terugkomst te wachten. Ze bereiden zich beter voor op talloze cameraploegen en een horde journalisten die hen al dan niet de ruimte zullen geven om op adem te komen.

Geen happy ending

Op 5 augustus 2010 stortte een oude mijn in in Chili. 33 mijnwerkers kwamen hierdoor vast te zitten zonder enige communicatiemogelijkheid met de buitenwereld. De hele wereld volgde in spanning het verloop van de reddingsactie die uiteindelijk 69 dagen zou duren. Ze zijn daarmee wereldrecordhouder 'het langst ondergronds leven'.

De 33 mijnwerkers werden als helden ontvangen in de wereld die ze zolang moesten missen. Zowel in binnen- als buitenland mochten ze opdraven in elke talkshow en elk radioprogramma dat ze maar wilden. Iedereen wilde Los 33 spreken. Er werden boeken over hen gepubliceerd en Antonio Banderas speelde de hoofdrol in de verfilming van het verhaal. Maar dat was er één zonder happy ending.

Het duurde 69 dagen voor de mijnwerkers uit hun benarde situatie bevrijd werden. Het was de langste periode die een mens ooit onder de grond doorbracht.
EPA Het duurde 69 dagen voor de mijnwerkers uit hun benarde situatie bevrijd werden. Het was de langste periode die een mens ooit onder de grond doorbracht.

"Onze hel begon pas"

Vijf jaar na de ramp ging de Britse krant Express kijken hoe het de mannen vergaan was. Het verdict was bedroevend. Stuk voor stuk zijn ze net zo arm als ze op voorhand waren. Sommigen waren zelfs genoodzaakt terug in de mijnen neer te dalen om hun rekeningen te kunnen betalen.

Eens de eerste media-aandacht ging liggen, loerden alcohol- en drugsverslavingen om de hoek. Nu ze geproefd hadden van het jetsetbestaan, bleek hun dagdagelijkse realiteit niet meer genoeg voor hen. Ook de flashbacks en nachtmerries van hun ondergrondse periode wogen steeds zwaarder op hun schouders.

In een interview over zijn leven na de mediahetze zei groepsleider Mario Sepulveda het volgende. “Mensen zagen de foto’s van onze redding en dachten dat onze hel voorbij was. In praktijk was ze nog maar net begonnen.” Zijn grootste frustratie is de winst die anderen maakten ten kosten van hen. “Iedereen heeft gewonnen bij onze problemen. Iedereen behalve wij. Toen ze ons uitnodigden in Disneyland of bij Manchester United, was dat geen cadeau voor ons. Het was goede publiciteit voor hen, maar bracht voor ons geen brood op tafel.”

Mario Sepulveda: "Iedereen heeft gewonnen bij onze problemen. Iedereen behalve wij."
EPA Mario Sepulveda: "Iedereen heeft gewonnen bij onze problemen. Iedereen behalve wij."

Geen Chileense situatie

De Thaise overheid stuurde gisteren al persrichtlijnen uit voor wanneer de kinderen bevrijd worden. Ze hopen zo te voorkomen dat de voetballertjes door journalisten overstelpt worden. “Het is zeer belangrijk dat ze zich daaraan houden”, zegt Koen Van Praet tegen onze redactie. De traumapsycholoog van het Rode Kruis hoopt dat een Chileense situatie dit keer vermeden kan worden. “Die mijnwerkers zijn heel de wereld rondgereisd op een manier die deed denken aan de vrouwen met baard in het circus vroeger. Ze zijn daar doodongelukkig van geworden. Best is om de slachtoffers zoveel mogelijk met rust te laten.”




17 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Patricia Vyncke

    Kunnen we even afwachten alsjeblieft ? Er is toch ook een verschil ts. kinderen en volwassenen.. Geloof in een hoopvolle afloop !

  • jan van coillie

    dit zal met deze Thaise jongens niet gebeuren puur op basis van ingesteldheid en manier van leven.

  • Gerard Braeckmans

    Ja, laat ons daarover heel goed nadenken. Hoe ze er uit geraken lijkt bijzaak.

  • MYRTHE PASS

    Wat zijn vier maanden in een mensenleven, als al de voetballertjes het dan levend redden? Ze worden vrienden voor het leven. Ik denk dat de coach het vooral moeilijk zal hebben, gezien hij geen leeftijdsgenoot heeft om mee te communiceren. Indien men onder water de grot gaat verlaten, gaan de sterksten het overleven en anderen door het lot sterven. En dit is geen mensenleven waard.

  • Jean Paul Peelos

    Ze zullen eerst worden rondgedragen als bewijs van een vermeend Thai kunnen. Was het niet de buitenlanders pers geweest we zouden nooit geweten hebben dat Engelse duikers hen vonden. De eerste berichten die hier circuleerden zegden dat Thaise seals die de klus klaarden. Thaise misplaatste koppigheid en hoogmoed eerst. Dan de opbrengst. Daar zullen die kinderen aan geofferd worden. Daarna de leegte. Erger dan de grotten.