Elisa (40) kreeg te horen dat ze kanker had op dag dat ze beviel van Anna. Net voor ze stierf liet ze prachtig cadeau achter voor dochter

Facebook
De dag dat haar dochtertje geboren werd - 21 augustus vorig jaar - zag de Italiaanse Elisa Girotto (40) zowel de hemel als de hel. Zo heerlijk als het voelde om de kleine Anna eindelijk in haar armen te houden, zo verwoestend was de kankerdiagnose die ze tegelijk kreeg. Want ze zou haar dochter nooit zien opgroeien. Vorige week stierf ze, maar niet zonder Anna een cadeau achter te laten dat haar de eerste 18 jaar van haar leven een steun en toeverlaat moest zijn.

Borstkanker, maar van een uitzonderlijk agressieve aard. Dat was het verdict dat de bankdirectrice uit Spresiano kreeg op wat een van de mooiste dagen van haar leven had moeten worden. Daarmee begon een ware calvarietocht voor haar en de liefde van haar leven, Alessio. Met consultaties en bezoeken aan verscheidene kankercentra in het noorden van Italië. Vier operaties volgden, en chemotherapie. Maar niets kon de kanker stoppen. Die verspreidde zich verder in haar lichaam, naar haar lever en longen. (lees hieronder verder)

Facebook

"Hoelang heb ik nog?", vroeg Elisa in juli, kort voor de eerste verjaardag van haar dochtertje. "Twee maanden", was het antwoord. Na een korte pauze, klonk ze: "Ik had gehoopt dat het nog een beetje langer zou zijn. Niet erg, we doen gewoon hetzelfde in kortere tijd."

Altaar
Het huwelijk van Elisa en Alessio stond gepland voor september, maar ze begrepen dat het misschien te ambitieus zou zijn om zo lang te wachten. En daarom stapten ze in augustus al naar het altaar. Om zich voor de rest van hun leven met elkaar te verbinden, ook al was er nog zo weinig over. (lees hieronder verder)

Facebook

En voor ze vorige week stierf, maakte ze ook nog een prachtig geschenk voor haar dochter. Om haar te herinneren aan wie haar moeder was en haar iets tastbaars na te laten, zodat ze zou weten dat ze oneindig veel van haar hield, over de dood heen. Elisa kocht haar een geschenkje voor elke verjaardag en Kerstmis tot ze 18 zou worden. Zo zou ze er elke keer ook een beetje bij zijn.

Speelgoed
Voor de eerste jaren boeken, poppen en speelgoed, voor haar 13de verjaardag haar eerste juweel en voor haar 14de een geheim dagboek. Het laatste geschenk - voor de dag dat ze 18 jaar wordt - een wereldbol, waarop Elisa alle plaatsen aanduidde die ze samen met haar dochter had willen bezoeken. "Ik weet niet hoe de wereld er over al die jaren zal uitzien, maar toch", zei ze nog. "Ik hoop dat mijn dochter de wereld zal verkennen en zal dromen van een geweldige toekomst." (lees hieronder verder)

Facebook

Ze nam ook boodschappen op voor haar dochter en vulde twee schriftjes met moederlijke raad. "Elisa bestelde alles via het internet, want het moest vooruitgaan. We hadden niet veel tijd en alles moest klaar zijn voor ze ons verliet", aldus haar man. Dat moment kwam afgelopen woensdag. (lees hieronder verder)

Elisa met haar man.
Facebook Elisa met haar man.
Ook haar broer was een steun en toeverlaat.
Facebook Ook haar broer was een steun en toeverlaat.

Alessio schreef een pakkend gedicht voor de begrafenis van zijn vrouw. "Ik kan je niet langer tulpen geven of samen met jou naar de treinen kijken. Ik kan niet meer lachen en huilen met je. Me verontschuldigen en het goed maken, met je zingen en wandelen. Ik kan je niet meer zeggen dat we er wel doorheen zullen komen. Maar ik kan je wel nog altijd graag zien. Voor altijd samen."

Facebook



21 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Döner Eryörük

    Ontroerend, niemand mag dit voorkomen!!!

  • Dick van Aggelen

    Wat een ontroerend artikel. Heel veel kracht toegewenst voor vader en kind en de overige nabestaanden.

  • SCAMPI

    Kippenvel.....heb tranen in mijn ogen... Respect...... Als er een lieve heer zou zijn, zou ik hem eens aan zijn jasje willen trekken... Zo jong.... zo oneerlijk...... Ik werk zelf in de zorg en ik heb patienten van gemiddeld 80 tot 100 jaar die zo graag zouden willen gaan... Die op zijn....die uitgeleefd zijn...klaar om te sterven...... Onbegrijpelijk....

  • nadine hutsebaut

    veel sterkte voor haar man en dochtertje!!

  • Daniel collier

    Zo zijn er nog.