Eenkindpolitiek in China doet kinderen ouders haten

UNKNOWN
Steeds meer jonge Chinezen rebelleren tegen hun ouders, en, bij uitbreiding, tegen de familiewaarden in hun land. Een nevenwerking van de omstreden eenkindpolitiek. Deze jongeren vinden elkaar op het internet, op de website Douban.com bijvoorbeeld, die opereert onder de slogan "ouders zijn vergif".

Veertien jaar geleden ging Fang Xin in de aanval tegen haar ouders. Wat die ook van haar verwachtten, de nu 28-jarige Fang deed precies het tegenovergestelde.  Ze weigerde nog naar uitzendingen op de staatstelevisie te kijken, en wilde niet langer samen met haar familie eten. Het laatste gevecht had vorig jaar plaats, toen Fangs ouders wilden dat ze moeder werd.

Haar geval is niet langer uitzonderlijk in China. Jongeren die werden geboren in de periode van de eenkindpolitiek, beginnen zich af te zetten tegen wat ze ervaren als dominante ouders en, bij uitbreiding, tegen de diepgewortelde familiewaarden in hun land.

Ze vinden elkaar online op internetgemeenschappen zoals Douban.com, dat de slogan "ouders zijn vergif" meekreeg en meer dan 12.000 leden telt. De jongeren krijgen er advies om te vermijden dat ze "de mislukte levens" van hun ouders kopiëren en tips om tegen hun ouders in te gaan.

Druk
Volgens experts is het forum een afwijzing van de autoritaire opvoeding, een onbedoeld gevolg van de Chinese eenkindpolitiek waarmee het regime de snelgroeiende bevolking aan banden wou leggen.

"De traditionele relatie ouder-kind in China houdt in dat ouders absolute macht hebben over hun kinderen. Chinese ouders redeneren: wij hebben hen op aarde gezet, dus kinderen moeten precies doen wat wij zeggen", legt opvoedingsdeskundige Tao Hongkai van de Normaalschool van Huazhong.

Veel ouders vestigen hun hoop en dromen op hun enige kind. Zo ontstaat er een druk die voor veel kinderen verstikkend werkt. "Jonge mensen willen het leven dat hun ouders hen opdringen niet leiden", vermoedt Tao.

Maar ondanks de rebellie zijn de jongeren uit de eenkindpolitiek ook sterk financieel en mentaal afhankelijk van hun ouders, zegt Tao. "Ze werden verwend. De meesten van hen verdienen geen geld voor ze afstuderen, en sommigen leven zelfs na hun studies nog thuis."

Kind als privébezit
Om de relatie tussen ouder en kind te verbeteren in China, is er betere communicatie nodig en meer autonomie voor het kind, stelt Yang Yang van de China-universiteit voor Politieke Wetenschap en Recht. "Door de eenkindpolitiek gaat alle aandacht van de ouders naar het enige kind, met enorme druk tot gevolg. Ouders mogen kinderen niet zien als privébezit", vindt ook hij.

Bai had genoeg van de richting waarin zijn ouders hem duwden, en besloot tegen hun wil in te verhuizen naar Hangzhou en bij een ICT-bedrijf te werken. "Ouders weten niet alles", schrijft hij op het forum. "Ze zijn sceptisch en zelfs negatief over onze beslissingen. Als deze ouders geen ramp zijn voor hun kinderen, wie dan wel?" (ips/gb)