Deze jonge vrouw had voortdurend beroertes. En dokters vonden niet wat er aan de hand was

Facebook
Het was enkele dagen voor kerst 2013 toen het de eerste keer gebeurde. Diana Hardeman (33) - de eigenaar van een artisanaal ijsbedrijf in New York - genoot van een vakantie in Californië toen ze zich opeens zwak voelde en haar rechterarm gevoelloos werd. Het was het begin van een lange lijdensweg.

Ze had die ochtend gesurft met haar vader en kwam net van onder de douche. Toen ze zich bukte om bodylotion te nemen werd ze licht in haar hoofd. Ze ging in de slaapkamer op de grond zitten en toen ze haar vriend wilde vertellen wat er aan de hand was, kwam er alleen wartaal uit haar mond.

Verlamd
Intussen was de hele rechterkant van haar lichaam verlamd. Een ambulance bracht haar in twintig minuten naar de spoeddienst van het ziekenhuis waar haar vader werkte en daar kreeg ze een medicijn tegen beroertes die veroorzaakt worden door een bloedklonter, tPA. "Ik had geluk dat mijn papa in een ziekenhuis werkt dat een speciaal centrum heeft om beroertes te behandelen", zegt ze.

Onderzoek toonde aan dat de vrouw al twee keer eerder een klein beroerte had gehad, in verschillende delen van haar hersenen, en dat die veroorzaakt waren door een scheurtje in haar linker halsslagader. Zulke scheurtjes kunnen het gevolg zijn van fysieke activiteit, waarbij de nek wordt uitgestrekt. Zoals surfen, yoga of zelfs gewoon je haar laten wassen bij de kapper.

Gaatje
Ze ontdekten ook dat ze een gaatje had in de wand tussen de twee bovenste kamers van haar hart, iets wat 20 tot 30 procent van de bevolking heeft, maar waar de meeste mensen nooit last van hebben. Het verband met haar beroerte? Geen idee, klonk het bij de dokters.

Aspirines
Ze schreven haar aspirines en een bloedverdunner voor en ze mocht op Kerstmis naar huis. Toen haar neuroloog twee maanden laten een check-up deed en die in orde was, mocht ze weer sporten. Nog eens drie maanden later mocht ze ook de medicijnen afbouwen. "Ik voelde me geweldig en was eindelijk over de schrik dat het opnieuw zou voorvallen", vertelt ze. En toen gebeurde het toch weer.

Facebook

Op 31 mei vorig jaar, iets voor middernacht, leunde Diana voorover om haar computer in te pluggen en opeens voelde ze de kracht uit haar rechter lichaamshelft vloeien. Haar gezicht zakte omlaag en ze begon weer wartaal uit te slaan. "Ik dacht: 'O God, het gebeurt weer'", vertelt ze. "Tien minuten later waren de symptomen weer weg en zat ik in een taxi naar het ziekenhuis. De aanval bleek inderdaad minder erg dan de vorige."

Raadsel
Maar de tweede beroerte stelde de artsen voor een raadsel. Want wat had die veroorzaakt? Ze kreeg weer bloedverdunners en moest langs bij een cardioloog en een hematoloog. Die ontdekten dat ze leed aan het syndroom van May-Thurner, waarbij een ader in het bekken geklemd zit en bloedklonters gevormd kunnen worden. Maar of dat direct verband hield met haar beroertes was nog maar de vraag.

Facebook

Daarop ging ze langs bij een prominent neuroloog in Philadelphia voor een second opinion. Hoewel het verband niet was aangetoond, stelde die voor om het gaatje in haar hart te dichten. "Beide beroertes kwamen nadat ze zich voorover had gebogen", aldus dokter Carolyn Brockington. "Daardoor wordt de druk in je borstkas groter en daardoor kan een bloedklonter door het gat in het hart naar de hersenen vloeien. En daar een beroerte veroorzaken. Maar zeker waren we niet"

Risico's
Diana besloot er in augustus voor te gaan, nadat ze met haar vader had overlegd. Ondanks de risico's, zoals hartritmestoornissen en een verdere scheur in het hart of een bloedvat. Maar alles ging goed en drie uur na de ingreep mocht ze al naar huis. Ze moest alleen nog bloedverdunners nemen.

En sindsdien voelt ze zich weer kiplekker. Ze is weer volop bezig met haar zaak, nadat die enige tijd stillag door haar gezondheidsproblemen. "Ik heb de afgelopen maanden veel geleerd", vertelt ze. "Ik was degene die de dans moest leiden. Ik ging zelf op zoek naar specialisten en deelde er alle info die ik zelf al had gevonden door opzoekingswerk te doen. En elke keer gaven de dokters me een reeks opties en mogelijke behandelingen. Maar ik moest telkens zelf bepalen wat er moest gebeuren. Ik was een beetje de CEO van mijn eigen lichaam en herstel. En voorlopig lijk ik succesvol geweest te zijn."

Facebook