Deel 3 over adoptiefraude in Congo: "Ze wilden alleen meisjes. Niemand wilde Jacques"

"Hij is terecht!" Als we de foto's van de kleine Jacques laten zien die we drie dagen eerder maakten, beginnen de inwoners van zijn geboortedorp te dansen en te zingen.
Benoit De Freine "Hij is terecht!" Als we de foto's van de kleine Jacques laten zien die we drie dagen eerder maakten, beginnen de inwoners van zijn geboortedorp te dansen en te zingen.
"Ik zat al in de auto, maar ik was mijn sandaaltjes vergeten. Ik ben ze vlug gaan halen in het weeshuis. Toen ik naar buiten liep, zag ik de auto wegrijden. Het is mijn schuld, ik had mijn sandaaltjes nooit mogen vergeten. Ik mis mijn vriendinnetjes enorm." Maar het wás niet de schuld van de kleine Jacques (7). Hij paste gewoon niet in het adoptieprofiel. Terwijl zijn échte ouders op 850 kilometer van Kinshasa niet wisten waar hun kind was, bleef Jacques achter in het weeshuis.

Als fotograaf Benoit en ik in Gemena, in het noorden van de Democratische Republiek Congo, afscheid nemen van de ouders van Samira, Zakiatu en Jaëlle, staat in de verte papa Malachi. Zijn zoontje, Jacques, werd destijds met dezelfde list op hetzelfde vliegtuig van Gemena naar Kinshasa gezet: "Voor een korte vakantie." Maar de meisjes werden ter adoptie aangeboden in ons land. Jacques bleef achter. Hij was, zo hadden mensenrechtenorganisaties in Congo ons dagen voordien gezegd, een "excuuskind" omdat het zou opvallen als er enkel meisjes getransporteerd werden. "Jacques was het sukkeltje van dienst. Meegenomen op een vlucht naar Kinshasa, goed wetende dat er op dat moment géén adoptieouders beschikbaar waren voor hem. Niemand wilde Jacques."

Lees deel 3 van onze reeks over adoptiefraude in Congo in onze Pluszone, exclusief voor abonnees. Proef nu vier weken voor maar 1 euro.