Carol werd 42 jaar geleden vermoord en in meer gedumpt. Haar man kreeg levenslang en pleegde zelfmoord. Maar nu komt er misschien nieuw proces

RV
Het is een van de meest intrigerende misdaadmysteries van Groot-Brittannië. Zij: Carol Park (30), echtgenote en moeder van drie, verdween spoorloos in 1976. Haar lichaam werd 21 jaar later gevonden in een meer, toegetakeld met een ijsbijl en de ogen dichtgeplakt met tape. Hij: echtgenoot Gordon Park, in 2005 veroordeeld voor de moord, hoewel hij zijn onschuld altijd staande hield. Vijf jaar later pleegde hij zelfmoord in zijn cel. Hun kinderen hebben nu een aanvraag ingediend voor een nieuw proces. Om op basis van nieuw DNA-onderzoek de naam van  hun vader eens en voor altijd te zuiveren.

Het verhaal van de ‘Lady in the Lake’ leest als een misdaadroman. Carol en Gordon leerden elkaar als tieners kennen via een gemeenschappelijke vriend en ze werden al snel verliefd. Hun relatie zou er echter een worden met flinke hoogtes en laagtes. Het ene moment waren ze onafscheidelijk, het volgende maakten ze slaande ruzie en gingen ze uit elkaar. Het eindigde er echter altijd mee dat ze weer samen kwamen en in 1967 besloten ze zelfs in het huwelijksbootje te stappen.

Schilderachtig dorpje

Ze gingen in het schilderachtige dropje Leece wonen, in het Lake District, waar Gordon zelf een huis had gebouwd. Het was daar dat de spanningen tussen de twee verder opliepen. Een van de factoren die meespeelden, was de adoptie van Vanessa, het dochtertje van Carols zus. Het meisje was alleen op de wereld komen te staan nadat haar moeder in 1969 gewurgd was door haar vriend, die daarop tot levenslang was veroordeeld. Carol en Gordon namen Vanessa in huis. En later kregen ze ook 2 eigen kinderen: Jeremy en Rachel.


Maar de opvoeding van 3 kinderen legde extra druk op hun fragiele relatie. Gordon was erg streng en gebruikte zelfs de timer van een eierkoker om de kleintjes te verplichten om hun groenten snel op te eten. Als ze dat niet deden, haalde hij een stok boven die hij dan keihard op tafel liet neerkomen. De ruzies van het koppel liepen steeds hoger op en Carol voelde zich gevangen door het controlerende karakter van Gordon. Het leidde ertoe dat ze een eerste keer vreemdging. (lees hieronder verder)

Carol was een knappe en levendige vrouw.
RV Carol was een knappe en levendige vrouw.

Het was het begin van een hele reeks buitenechtelijke relaties. Twee keer vertrok ze thuis met een andere man, maar elke keer keerde ze terug omdat ze niet zonder haar kinderen kon.

In juli 1976 veranderde alles. Het was hoogzomer en het koppel besloot er een dagje op uit te trekken met de kinderen, die toen tussen 5 en 8 waren. Volgens een verklaring van Gordon voelde Carol zich ’s morgens echter niet lekker, waarop hij dan maar alleen met de kinderen op stap ging. Toen ze ’s avonds thuiskwamen, bleek Carol spoorloos te zijn.

Wenkbrauwen

Vreemd genoeg duurde het 6 weken eer hij haar als vermist opgaf, iets wat speurders de wenkbrauwen deed fronsen. Maar Gordon zei dat hij had gedacht “dat ze er wel weer met iemand anders vandoor was”. “Dat had ze al verscheidene keren gedaan. Ik was niet bezorgd. Ze was jong, aantrekkelijk, levendig en ze kon perfect voor zichzelf zorgen.” (lees hieronder verder)

Gordon Park met hun drie kinderen.
RV Gordon Park met hun drie kinderen.

Er volgde een huiszoeking en zowel Gordon als de kinderen werden ondervraagd, maar zonder resultaat. Zes maanden later werd het onderzoek vruchteloos afgesloten. De politie liet Gordon wel weten dat als er ooit een lichaam gevonden zou worden, hij de hoofdverdachte zou zijn.

21 jaar later was het zo ver. Leden van een duikclub die in augustus 1997 Coniston Water – het derde grootste meer in het Lake District - aan het verkennen waren, zagen op een afgelegen plaats plots iets drijven. Ze dachten aanvankelijk dat het een buitenboordmotor was. Het duurde nog drie dagen eer ze hem uit het water haalden en tot hun afschuw ontdekten dat het eigenlijk een lichaam was.

Blauwe nachtjapon

De menselijke resten waren ingepakt in een plastic zeil en verzwaard. De vrouw droeg een blauwe nachtjapon en haar ogen waren dichtgetapet. Enkele dagen later wees onderzoek van het gebit uit dat het om Carol Park ging. Ze bleek gedood te zijn met een ijsbijl. 

De speurders richtten hun pijlen meteen weer op Gordon, een ervaren schipper die een boot had op het meer. De man was op vakantie in Frankrijk met zijn – intussen – derde vrouw Jennie en werd meteen opgepakt toen hij Groot-Brittannië binnenkwam. En hij werd onmiddellijk beschuldigd van moord. (lees hieronder verder)

RV

Vijf maanden later moest het Openbaar Ministerie echter schoorvoetend toegeven dat er niet genoeg bewijs was om tot een rechtszaak te komen en het dossier werd een tweede keer afgesloten. Gordon kwam vrij en moedigde de politie aan om te blijven zoeken naar de moordenaar van zijn vrouw: “Ik heb haar niet vermoord. Na alles wat jullie me aangedaan hebben, zijn jullie het me verschuldigd om uit te zoeken wie Carol echt gedood heeft.”

De speurders gaven het inderdaad niet op, maar het was Gordon die hun hoofdverdachte bleef. In januari 2004 werd hij opnieuw gearresteerd en beschuldigd van moord. Deze keer kwam het wél tot een proces. De jury hoorde hoe de stenen waarmee het lichaam van Carol verzwaard was, dezelfde waren als die waaruit de muren van het huis van het gezin waren opgebouwd. En dat het lichaam was vastgebonden met complexe knopen die Gordon kende als zeiler. (lees hieronder verder)

RV

De man bleef volhouden dat hij onschuldig was, maar werd toch veroordeeld tot levenslang. In januari 2010 stapte hij uit het leven in zijn cel. Zijn derde vrouw en kinderen zetten zijn strijd echter verder en 42 jaar na de feiten hebben ze een verzoek ingediend bij de Criminal Cases Review Commission om alsnog in beroep te mogen gaan in de zaak. Ze hopen dat nieuwe technieken in het DNA-onderzoek kunnen aantonen dat er genetisch materiaal van iemand anders op de knopen en het plastic zeil zit waarmee het lichaam van Carol was ingepakt. Als de commissie groen licht geeft, kan het opnieuw tot een proces komen. En dat kan Gordon Park postuum toch nog vrijpleiten.

Schuldbekentenis

Jennie, Rachel en Jeremy geloven dat Gordon uit het leven stapte omdat hij het niet aankon om de rest van zijn leven in de cel te zitten voor een moord die hij niet pleegde. De familie van Carol ziet het anders. Volgens haar was de zelfmoord een schuldbekentenis. “Als hij echt onschuldig was geweest, zou hij blijven vechten zijn”, zei Kay Washford (56), een nicht van Carol, gisteren.

“Ik vind het erg onaangenaam dat er een poging wordt ondernomen om tot een nieuw proces te komen”, gaat de vrouw verder. “Voor ons is er niets veranderd. We zijn er zeker van dat de politie de juiste man in de cel heeft gestopt. En we zullen blijven vechten voor Carol. Ongeacht hoe lang ze al gestorven is. Ze was een deel van onze familie en ze verdient gerechtigheid.”

Heb je vragen over zelfdoding? Dan kan je terecht bij de Zelfmoordlijn op het telefoonnummer 1813 of online via www.zelfmoord1813.be




9 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • rik pieters

    ha, de overheid: de aangestelde bevriende te linkse rechters, en dan van recht spreken; lijkt me eerder averrecht(s)

  • Stephan Coorevits

    Onschuldig bevonden na zoveel jaar , de staat mag dokken ,24000000€ met interest volgens snelle berekening ...

  • Johan Goris

    Onvoldoende bewijs. Maar je kan dus ook in de UK onschuldig veroordeeld worden. Maar het kan best zijn dat hij de moordenaar wel is. In ieder geval is een nieuw onderzoek hier gerechtvaardigd.

  • Bea Ramakers

    Als haar man de dader was zal bijkomend onderzoek dat ook weer uitwijzen. Ik hoop voor zijn kinderen dat hij het niet! gedaan heeft. In een dergelijk verhaal zijn geen winnaars...

  • Adrian Irvine

    Ben benieuwd hoe deze zaak afloopt. Ik woont toen maar 3Km van Leece en de moord blijft altijd in je geheugen.