Benen, arm en deel van gezicht kwijt na 'verkoudheid': "Mijn zoontje durfde me geen kus meer geven"

Alex Lewis noemde zichzelf vroeger een "waardeloze dertiger" die houdt van een potje golf, een glaasje alcohol en -vooral- zijn zoontje Sam. Aan dat zorgeloze leven komt echter abrupt een einde in november 2013. Een verkoudheid, dacht zijn vriendin Lucy Townsend eerst. Het was er het seizoen voor en hun tweejarige oogappel had het ook zitten; Alex zou er snel terug bovenop zijn. Maar dat gebeurde niet. Hij werd koortsig, begon bloed te plassen en zijn huid kleurde purper. Dit was geen ordinair griepje, Alex had een streptokokkeninfectie opgelopen met bloedvergiftiging en orgaanfalen tot gevolg. Hij balanceerde op het randje van de dood. Voor de dokters zat er niet anders op dan twee benen, anderhalve arm en een deel van zijn gezicht te amputeren. Nu blikt Alex terug op die heftige periode. "Het ergste van al was nog dat mijn zoontje me geen kus meer durfde geven. Het klinkt belachelijk, maar ik ben blij dat dit me overkomen is. Ik waardeer nu veel meer wat ik heb."

Lucy herinnert zich nog perfect de zaterdagavond waarop ze dacht dat Alex zou sterven. "Na acht minuten was de ambulance al ter plekke. In het ziekenhuis werd hij meteen naar de reanimatiekamer gebracht, ik moest afscheid van hem nemen. Zijn nieren werkten nog amper en ze zouden hem kunstmatig in leven houden." In die eerste drie dagen werd hem slechts drie procent overlevingskans toegedicht.

Alex werd een week in coma gehouden, maar daarna zou de lijdensweg pas echt starten. Zijn benen en een arm bleken geïnfecteerd. Om nog meer ellende te voorkomen, dienden ze geamputeerd te worden. Net als zijn neus en lippen. "Ik herinner me nog levendig hoe mijn benen er steeds zwarter begonnen uit te zien. Tot aan mijn middel zag het pikzwart."

De dokters vochten maandenlang om zijn rechterarm te redden, maar in de lente van 2014 moest ook die vanaf de elleboog geamputeerd worden. Een cruciale ingreep, zou later blijken. "Die ene elleboog zorgt ervoor dat hij nog heel wat dingen zelf kan doen", stelt Lucy.

Wie verwacht dat de 36-jarige Alex er nu als een geslagen hond bijzit, is eraan voor de moeite. Humor blijkt het codewoord ten huize Lewis. "Hij is mijn toyboy", lacht de zes jaar oudere Lucy. Sam is inmiddels vijf jaar oud.

Regisseur Leonardo Machado heeft het gezin twee jaar lang gevolgd. Hun leven goot hij in de documentaire 'The Extraordinary Case of Alex Lewis', die gisteren op Channel 4 te zien was. De mindere momenten ging Machado niet uit de weg, maar ook hij verbaasde zich over de kracht en de strijdlust die het koppel uitstraalt. Die "waardeloze dertiger" heeft plots een levensdoel gevonden, lijkt het wel.

"Toen ik te horen kreeg dat ik mijn linkerarm zou verliezen, begon ik gek genoeg te ontspannen. De andere optie was dat die infectie verder zou trekken naar mijn hart en dat ik zou sterven, dan heb je natuurlijk geen keuze meer."

Nóg een klip die overwonnen moest worden: de sociale barrière. Hoe reageerden vrienden en familie bijvoorbeeld? "Sommigen konden het in het begin niet aan om me te zien. Anderen hebben het er meteen op gewaagd. Ik begrijp dat wel, visueel was het een enorm verschil. Maar mentaal ben ik dezelfde Alex gebleven, de zin voor humor was ik niet kwijtgespeeld. In onze ziekenhuiskamer is er heel wat afgelachen geweest."

Het koppel maakte meteen een lijstje van de voor- en nadelen van de nieuwe situatie. "Daar zijn heel wat leuke dingen uitgekomen", aldus Lucy. Reizen bijvoorbeeld. "Ik wil echt niet meer zonder Alex op vakantie gaan, want overal krijg je een voorkeursbehandeling. Er zijn gigantische voordelen aan verbonden."

De lach als verwerkingsmethode als het ware. "Het is een deel geworden van onze overlevingstechniek en het heeft gewerkt", stelt Alex. Al kreeg hij het natuurlijk ook lastig, in die zes maanden dat hij in het ziekenhuis verbleef. "Als Sam niet bij me was, zag ik echt af. Maar ik besef dat ik alles kwijt had kunnen zijn. Nu wil ik gewoon zo veel mogelijk tijd met hem doorbrengen."

Hoe heeft die kleine bengel trouwens de situatie verteerd? "Ik heb geen idee hoeveel je daar als tweejarige van meekrijgt. Dat zal hij wel vertellen als hij 22 is", aldus Lucy. "Het is een meevaller dat hij nog zo jong is. Veel gruwelijke dingen zijn aan hem voorbijgegaan", vult Alex aan.

Lucy trachtte zo eerlijk mogelijk te zijn, maar dan wel op kindermaat natuurlijk. "We spreken veel over Power Rangers thuis, Alex zou nu de rode zijn. Op die manier kon ik vertellen dat zijn armen eraf zouden gaan en later vervangen zouden worden. Voor iemand van twee jaar klinkt dat nog cool. Hij is nu zelfs populair in de klas, want zijn vader heeft als het ware gereedschapsmateriaal aan zijn lijf."

En wat met Lucy zelf, heeft zij er nooit over getwijfeld om hem te verlaten? "Nee", klinkt het resoluut. "Enkele vrienden zeiden me dat ik hier niet voor gekozen heb. Als ik hem wilde laten zitten, zouden ze me blijven steunen. Maar zoiets is niet eens in mij opgekomen."

Alex is wel blij dat haar vrienden die lastige vraag gesteld hebben. "Iemand moest het doen, maar ik wilde niet. Als ik in de spiegel keek, vroeg ik me uiteraard af wat Lucy in me zag."

"Maar na een tijdje zie je dat gewoon niet meer", stelt Lucy hem gerust. "Het ergste moment was toen zijn linkerarm geamputeerd werd en ik intussen met een verpleegster afschuwelijke thee zat te drinken. Ik had zelfmedelijden, wilde die kamer niet binnengaan en voelde mezelf een vreselijk persoon. Van zodra ik die stap overwonnen had, kon ik de wereld aan."

"We hebben ook van meet af aan duidelijk gemaakt dat ik zijn partner ben, niet zijn verpleegster. In het huishouden moet hij evenveel doen als ik. Ach, 95 procent zit gewoon in je hoofd. Als daar alles goed zit, red je het wel."

Het laatste woord is voor Alex. "Ik kan alleen maar besluiten dat ik nog verliefder geworden ben op Lucy."