Amerikaanse arts getuigt over “verschrikkelijke” toestand op spoeddienst: “Ik heb ebola overleefd, maar ben bang voor het coronavirus”

De Amerikaanse spoedarts Craig Spencer.
RV/ShutterStock De Amerikaanse spoedarts Craig Spencer.
Een Amerikaanse spoedarts heeft op sociale media een aangrijpend beeld geschetst van hoe het eraan toegaat in het New Yorkse ziekenhuis waar hij werkt. Craig Spencer overleefde vijf jaar geleden een besmetting met het dodelijke ebolavirus, die hij opliep tijdens een missie in West-Afrika. Maar wat hij nu ziet, is volgens hem nog van een heel andere orde. “Voor het coronavirus ben ik bang”, klinkt het.
Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

Spencer is aan de slag in het gerenommeerde NewYork-Presbyterian Hospital. De Big Apple is in de Verenigde Staten momenteel het zwaarst getroffen door het nieuwe coronavirus. Er werden al meer dan 15.000 bevestigde gevallen geregistreerd en 192 mensen overleden intussen aan de ziekte.

“Extreem ernstig”

Het aantal patiënten dat in het NewYork-Presbyterian binnenkomt, schoot afgelopen week als een pijl omhoog en de situatie is er nu “verschrikkelijk”, volgens Spencer. “Bijna elke patiënt is nu een coronapatiënt”, vertelde hij eerder deze week in een interview met CNN. “De toestand van velen van hen is extreem ernstig. Heel wat patiënten worden aan de beademing gelegd.”

De arts krijgt naar eigen zeggen veel vragen over hoe het er op de spoeddienst aan toegaat en daarom deelde hij op Twitter hoe een dag er tegenwoordig voor hem uitziet. Opstaan doet hij om 6.30 uur. “Ik begin de dag met het maken van een grote kan koffie voor de hele dag, want de koffiezaak aan het ziekenhuis is gesloten”, vertelt hij. “De Starbucks ook. Alles is dicht. Op mijn weg naar het werk heb ik het gevoel alsof het zondag is. Er is niemand op straat. Het zou door de ijskoude regen kunnen komen. Of omdat het nog vroeg is. Maakt niet uit. Het is maar best.”

AP

Om 8 uur begint hij aan zijn shift en het contrast met de rust op straat kan niet groter zijn. “De felle tl-lampen op de spoedafdeling weerkaatsen op de beschermende brillen van iedereen. Er is een ware kakofonie aan gehoest. Je stopt. Zet je masker op. En gaat naar binnen.”

De vorige ploeg brieft hem, maar iedereen lijkt dezelfde klachten te hebben: koorts, hoesten en kortademigheid. “Ze maken zich ernstige zorgen over één van de patiënten”, gaat hij verder. “Ze hapt echt naar adem, maar krijgt al de maximale hoeveelheid extra zuurstof. Het is duidelijk wat er aan de hand is. En wat er moet gebeuren. Je bespreekt het grondig met de patiënt zelf en haar familie aan de telefoon. Het is best om haar meteen te intuberen eer het nog erger wordt. Je gaat onmiddellijk aan de slag om het te regelen. Maar dan komt er bericht van twee andere zwaar zieke patiënten die net binnengekomen zijn.”

Misselijk

“Je rent erheen”, aldus Spencer. “Ze zijn erg misselijk en geven over. Ze moeten ook aan de beademing. Je neemt hen mee naar binnen. Twee patiënten, in twee kamers naast elkaar. Ze worden allebei geïntubeerd. En het is nog niet eens 10 uur.”

Zijn hele shift lang blijven de oproepen binnenkomen en die lijken angstaanjagend op elkaar: ‘erg zieke patiënt, kortademig, koorts’, ‘lage bloeddruk, kortademig, weinig zuurstof’, ‘weinig zuurstof, krijgt geen adem, koorts’. “Ergens in de loop van de namiddag besef je dat je nog geen water hebt gedronken. Je bent bang om je masker af te zetten. Het is het enige wat je beschermt. Je houdt het nog wel even vol. In West-Afrika, tijdens de ebola-uitbraak, werkte je uren aan een stuk in een bloedheet pak zonder water. Nog één patiënt...”

AP

“In de late namiddag krijg je honger”, gaat het verhaal verder. “Het restaurant aan de overkant van de straat is dicht. Juist, alles is gesloten. Gelukkig is de cafetaria van het ziekenhuis nog open. Je grabbelt iets uit het rek, wast je handen (twee keer), neemt voorzichtig je masker af en eet zo snel als je kan. Dan terug. Masker op. En je gaat weer naar binnen.”

Als zijn shift er eindelijk opzit, brieft hij zijn collega’s die het werk overnemen. “Het is allemaal Covid-19. De afgelopen week hebben we allemaal de signalen leren kennen. Je deelt je bezorgdheid over vrienden in de stad die moeten werken zonder afdoend beschermingsmateriaal.”

“Geen risico’s”

“Voor je vertrekt, ontsmet je álles”, klinkt het. “Je smartphone, je badge, je portefeuille. Je koffiekop. Alles. Met flink wat bleekwater. Alles in een zak. Geen risico’s. Ben je niets vergeten? Er is weer niet genoeg ontsmettingsmiddel. Je kan niet voorzichtig genoeg zijn.”

AP

“Je gaat naar buiten en neemt je masker af. Je voelt je naakt en kwetsbaar. Het regent nog altijd, maar je wil naar huis wandelen. Dat voelt veiliger dan de metro of de bus te nemen. En je wil graag ontspannen. De straten zijn leeg. Niets voelt zoals daarbinnen. Weten de mensen het wel?”

Als hij thuiskomt, trekt Spencer al zijn kleren uit op de gang. Alles gaat in een zak. “Je vrouw probeert om de peuter bij je weg te houden, maar ze heeft je al dagen niet gezien, dus het is lastig. Je rent naar de douche. En spoelt het allemaal van je af. Nooit gelukkiger geweest. Tijd voor je gezin.”

Moeilijk

Later die avond denkt de arts na over hoe moeilijk het is om te begrijpen hoe ernstig de toestand wel niet is als je de lege straten ziet. En hoe erg de toestand nog zal worden. De ziekenhuizen liggen bijna allemaal vol en er zijn niet genoeg beademingsmachines. De sirenes van ambulances stoppen nooit. “Iedereen die we vandaag zien, is een week of langer geleden besmet”, aldus Spencer. “De cijfers zullen morgen nog veel hoger oplopen. Dat doen ze al een paar dagen.”

Afstand bewaren is het enige wat ons nu nog kan redden

Dokter Craig Spencer

“We zijn te laat in gang geschoten om het virus te stoppen. Punt”, klinkt het onomwonden. “We kunnen de verspreiding vertragen. Het virus kan niemand besmetten die het niet tegenkomt. Blijf binnen. Afstand bewaren is het enige wat ons nu nog kan redden. De economische impact is niet zo belangrijk voor me als onze mogelijkheid om levens te redden.”

“Je zal misschien mensen horen zeggen dat het niet echt is. Dat is het wel”, besluit hij. “Je zal misschien mensen horen zeggen dat het niet erg is. Dat is het wel. Je zal misschien mensen horen zeggen dat je er niet aan ten onder kan gaan. Dat kan wel. Ik heb een ebolabesmetting overleefd. Ik ben bang voor Covid-19. Doe wat je moet doen. Blijf thuis. Blijf gezond. En dan zal ik elke dag voor jullie naar het werk gaan.”

Lees ook: Examens mogen, maar moeten niet: de onderwijsminister en experts verduidelijken hoe het verder moet met dit schooljaar (+)

Bekijk ook: UITGELEGD. Dit kan je zélf doen tegen coronavirus

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

UITGELEGD. Hoe dodelijk is het coronavirus?

Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.



1 reactie

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • jose van houtte

    En deze dokter zal het wel weten é! Verslag rechtstreeks van aan het front