Ga naar de mobiele website
^ Top

Adriana ontdekt na 40 jaar dat het koppel dat haar grootbracht niet haar echte ouders zijn. Vier maanden later heeft ze het geheim ontrafeld

Adriana en haar echte ouders.
AP, RV Adriana en haar echte ouders.
Het was als een stomp in de maag toen de Argentijnse advocate Adriana (40) na het overlijden van haar ouders ontdekte dat ze niet haar echte moeder en vader waren. Omdat ze vreesde dat ze een van de baby’s was die verdwenen tijdens de Vuile Oorlog (1976- 1983) in het land, stapte ze meteen naar mensenrechtenorganisatie Grootmoeders van de Plaza de Mayo en samen slaagden ze erin om te achterhalen waar ze vandaan kwam en wat er was gebeurd toen ze geboren werd.

“Ik ontdekte op een zaterdag dat ik niet het echte kind was van de mensen die ik zo lang mijn ouders had genoemd en de maandag erop zat ik al bij de Grootmoeders”, doet ze haar verhaal. De Grootmoeders proberen kinderen op te sporen die tijdens het militaire bewind werden ontvoerd of in gevangenschap werden geboren, om ze indien mogelijk te herenigen met hun biologische ouders en familie. Ze slaagden er via een genetische databank al in om 126 van de ongeveer 500 verdwenen kinderen terug te vinden. “Mijn geboortedatum deed me het ergste vermoeden”, aldus Adriana. “Het duurde vier maanden, maar uiteindelijk werd er via een DNA-test een match gevonden.”

Tante

Maandag onthulde ze dat haar ouders waren geïdentificeerd en dinsdag bracht ze samen met haar tante verslag uit op een persconferentie in Buenos Aires. Haar moeder bleek Violeta Graciela Ortolani te zijn, een activiste die op 14 december 1976 was ontvoerd in het stadje La Plata. Ze was op dat moment zwanger van Adriana. Ook haar vader – Edgardo Roberto Garnier – was ontvoerd, enkele maanden later, op 8 februari 1977. Geen van beiden werd ooit nog teruggezien. (lees hieronder verder)

Adriana tijdens de persconferentie.
EPA Adriana tijdens de persconferentie.
Adriana met Estela de Carlotto, de voorzitter van Grootmoeders van de Plaza de Mayo.
REUTERS Adriana met Estela de Carlotto, de voorzitter van Grootmoeders van de Plaza de Mayo.

Adriana ontdekte echter dat haar grootmoeder langs moederskant nog leefde. De vrouw was in al die jaren nooit gestopt met zoeken naar haar kind. Ze kon zelf niet op de persconferentie zijn, maar de advocate verklaarde wel dat ze elkaar al gesproken hadden via de telefoon. “Ze is een mooie vrouw, langs binnen en langs buiten, en ze heeft een geweldige persoonlijkheid. Liefde overwint haat. Altijd.”

Gefolterd

Volgens Grootmoeders van de Plaza de Mayo zouden meer dan 30.000 mensen gevangengenomen, verdwenen, gefolterd of gedood zijn tijdens de dictatuur van 1976 tot 1983. Sinds 1977 zoeken ze naar hun verloren kleinkinderen. Tijdens de dictatuur zelf stapten ze elke week op om te protesteren op het centrale plein van Buenos Aires, op gevaar van eigen leven. (lees hieronder verder)

AFP

Nadat Argentinië weer een democratie was geworden, ijverden ze er bij de regering voor om een DNA-databank op te zetten en fondsen uit te trekken om te weten te komen wat er tijdens de Vuile Oorlog was gebeurd met de kinderen van andersdenkenden. Dissidenten zelf werden doorgaans geëxecuteerd.

Veroordeeld

Twee voormalige dictators werden achteraf veroordeeld voor het systematisch ontvoeren van kinderen. Jorge Rafael Videla stierf in mei 2013 in de gevangenis terwijl hij een straf uitzat van 50 jaar. Reynaldo Bignone zit nog altijd in de cel. Ook heel wat andere hoge officieren verschenen voor het gerecht en werden veroordeeld voor hun misdaden.

AFP
Meer over



3 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • Patrick Martens

    40 jaren voor haar gezorgd. Dat zijn de ouders.

  • Lewis De Leeuw

    Robbe, puur de waarheid. Ik hoop echt dat de overgrote meerderheid van de Vlamingen dit begint te beseffen. Het gaat niet enkel om de vluchtelingen die hier zijn binnengekomen de laatste jaren. Het gaat erom dat het gewone volk onderaan de ladder is komen te staan, terwijl politici en CEO's zich almachtig wanen.

  • Robbe Does

    In Argentinie waren die jaren inderdaad pure horror. Er was een regime aan de macht dat elke tegenstand en andersdenkenden liquideerden. In Europa komen deze ideeen terug in de populistische partijen. In Vlaanderen en Belgie is die zelfs de grootste partij. Hopelijk krijgen ze nooit de absolute meerderheid, want dan begint de horror van vorige eeuw hier ook terug

Meld een bug