"Zo ziet onwaarschijnlijk verdriet eruit": moeder vertelt in aangrijpende post hoe zoontje overleed

To those who keep commenting and messaging trying to blame vaccines for our sons death- stop. He was last laid down to bed with this blanket made by his great-great grandmother, and one other blanket, a grey one he had been attached to since birth. They took the grey one he had been found with his head in. He had pulled it through the crib rails somehow and gotten himself stuck in it. You never think it will happen to you. You never think it will be your baby. Please do not put your babies to bed with a blanket. Please. He was 7 months old, I thought because he was crawling, standing on his own, and climbing, that he would be fine with a blanket. This is the face of immense, unfathomable grief, the face of longing, of heartbreak, of self inflicted GUILT. I will NEVER stop feeling responsible. I will relive this for the rest of my life.
Een kind verliezen, het is de ergste nachtmerrie van elke ouder. Het overkwam Jordan DeRosier en haar man Justin, en de ontroostbare moeder deelt nu haar verhaal op Instagram. Ze wil met de hartverscheurende posts andere ouders waarschuwen dat ze niet dezelfde fout maken.

Toen Jordan drie dagen geleden om iets over half tien 's ochtends haar zoontje Sloan ging wakker maken, trof ze hem levenloos aan. De moeder uit Washington bracht haar Instagramvolgers, die ze elke dag op de hoogte houdt van haar gezin, 's avonds het droeve nieuws: "Ik heb de woorden niet om uit te leggen hoe immens groot het gat in ons hart is", klonk het. "Ik vond hem in zijn bed en hij reageerde niet. Ik raapte hem op, riep om Justin en toen hebben we samen staan schreeuwen."

Jordan vertelt hoe de buren hen hoorden roepen en toesnelden, waarna ze de baby van zeven maanden oud probeerden te reanimeren. Even later namen de ambulanciers het over, maar het kindje was al overleden. "Een van hen had zelf een baby verloren en legde ons uit dat het te laat was, dat hij er niet meer was. Ik heb hem uren vastgehouden terwijl mensen in en uit liepen: mijn ouders, de politie, priesters... Hij ziet eruit alsof hij slaapt, maar hij voelt niet meer hetzelfde aan."

Schuldgevoel
Veel meer details gaf Jordan op het eerste zicht niet, en heel wat mensen begonnen te speculeren over de doodsoorzaak. Er werd algauw beweerd dat Sloan overleden was aan de gevolgen van een vaccinatie, waarop de familie zich genoodzaakt zag om de ware toedracht te vertellen. "Aan iedereen die vaccinaties de schuld proberen te geven van Sloans dood: stop", aldus Jordan in een volgende post. De foto maakt pijnlijk duidelijk wat ze doormaakt. "Ik heb hem in zijn bedje gelegd met een deken dat zijn betovergrootmoeder nog gemaakt heeft, en het grijze dekentje waarmee hij al sinds zijn geboorte slaapt. Hij heeft het grijze deken op de een of andere manier door de spijlen van zijn bed gedraaid en raakte erin verstrikt."

Our sweet rainbow boy is gone. I don't even have words to explain the immense hole in our hearts right now. This morning I went into his room just after 9:40 am to check on him. He was face down and unresponsive in his crib. I yanked him upright and I screamed for Justin. He grabbed him and held him while we both screamed for what felt like an eternity. Our neighbors heard us and came in to help administer CPR while Justin called 911. I called my mother and Kailynn sobbing asking them to come. By the time paramedics arrived it had been 20 minutes since we found him. They tried for about a half hour to revive him but were unsuccessful. One of the paramedics had gone through the same thing with his infant son several years ago and sat down on the floor with us to tell us it was too late, he was gone. I asked to hold him and have been sitting here with him wrapped in his rainbow blanket for hours while people filter in and out. Detectives had to get statements, chaplains had to explain what happens "after", paramedics didn't want to leave, most of them in tears as well. He looks like he is sleeping, but he doesn't feel like him anymore. If you've ever lost a child you understand that there's an unimaginable guilt you feel. I should have checked on him in the night. I shouldn't have laid awake in bed this morning instead of going to get him. I should have I should have I should have....nothin can bring him back, and yet you still try and find all of the ways you could have prevented it. Sloan was the happiest, smiliest baby, he lit up everyone's lives who knew him and we were so blessed by his short life. We must find the ways to grieve and live without him.

Dat Jordan niet meteen vertelde dat haar zoontje gestikt was, komt door haar enorme schuldgevoel. "Dit is het gezicht van onwaarschijnlijk verdriet, van verlangen, van een gebroken hart, en van schuldgevoel", schrijft ze. "Ik zal me altijd verantwoordelijk voelen, en zal die momenten voor de rest van mijn dagen herbeleven."

Waarschuwing
Ze deelde het verhaal vooral om andere ouders te waarschuwen. "Je denkt dat het jou nooit zal overkomen. Alsjeblieft, geef je baby geen dekentje in zijn bed. Sloan was zeven maanden oud, hij kroop, kon rechtstaan en klimmen. Ik dacht dat het oké was om een deken te geven. Waarom ben ik 's nachts niet even gaan kijken? Waarom heb ik hem 's ochtends niet meteen uit bed gehaald, maar wat langer blijven liggen? Ik had zoveel dingen moeten doen, maar niets kan hem terugbrengen. Sloan was zo'n gelukkige baby, en hij maakte ieders leven beter. Ons andere zoontje Rowan is nu 3,5 jaar oud, en hij hield me vast en zei: 'Mama, het spijt me dat baby Sloan gestorven is'. We moeten nu allemaal manieren vinden om zonder hem te leven."