“Ik wou dat mijn dochter nooit geboren was. Het zou voor iedereen beter geweest zijn”

Twitter
Een Amerikaanse vrouw heeft in een aangrijpend getuigenis op de nieuwssite HuffPost een geheim onthuld dat ze al 12 jaar met zich meedraagt, maar niet langer verborgen wil houden. Dina Zirlott (31) uit Mobile in de staat Alabama werd verkracht op haar 17de, kreeg daardoor een dochtertje op haar 18de en verloor het kind aan een vreselijke aandoening op haar 19de. Diep van binnen wou ze dat het kindje nooit geboren was. “Het zou het beste geweest zijn. Ook voor mij.”

Het was een jongen van bij haar op school die haar begin 2005 aanrandde. Ze had hem thuis uitgenodigd om samen naar een film te kijken, toen hij zich plots aan haar begon op te dringen. Toen ze hem duidelijk had gemaakt dat ze dat niet wilde en - om de situatie te ontmijnen - in de keuken om water ging, kwam hij achter haar aan. Hij verkrachtte haar op het aanrecht.

In shock

Compleet in shock kwam het niet bij haar op om haar moeder wakker te maken, naar de politie te gaan of hulp te zoeken. Ze kon amper bevatten wat er gebeurd was.


Tot dan toe was haar leven perfect verlopen: ze studeerde goed, was cheerleader en zong in het schoolkoor. Binnen de drie maanden na de aanval doken haar resultaten de diepte in en stopte ze met al haar activiteiten. Ze voelde zich niet lekker, verloor fors wat gewicht en was vaak ziek. En ze begon te overwegen - zelfs concrete plannen te maken - om uit het leven te stappen.


Pas 8 maanden nadat ze verkracht was, ontdekte ze dat ze zwanger was. Nadat haar moeder een boek voor slachtoffers van verkrachting had gevonden onder haar bed. De vrouw verontschuldigde zich en huilde omdat ze de signalen nooit gezien had. En ze nam Dina mee naar haar gynaecoloog. Daar bleek dat ze geen seksueel overdraagbare aandoening opgelopen had. Maar ze was wel zwanger. Hoewel de buik van het frêle meisje amper gegroeid was. (lees hieronder verder)

Getty Images

Er volgde een echografie en het werd duidelijk dat er een meisje in haar groeide. De technicus had ook slecht nieuws. Want de baby bleek een ernstige afwijking te hebben. De dokter noemde het hydranencefalie, een aangeboren aandoening waarbij de hersenhelften niet volledig ontwikkelen en de schedelholte gevuld wordt met hersenvocht. Het meisje zou blind, doof en mentaal beperkt zijn en lijden aan aanvallen, diabetes insipidus (waarbij de nieren geen vocht vast kunnen houden) en slapeloosheid. De meeste patiëntjes worden niet ouder dan een jaar.

In België is dat een geldige reden voor een laattijdige abortus – ná 12 weken na de bevruchting – maar in Alabama was dat op dat moment niet het geval. “Het was al te laat voor mij”, schrijft ze. “Zelfs als ik naar een andere staat kon gaan waar het wél nog toegelaten was, zouden de tijd, het papierwerk en mijn gebrek aan geld tegen me werken. De woorden die toen bij me opkwamen, waren ‘wreed’ en ‘onmenselijk’. Ik had al een trauma moeten doorstaan. Was dat niet genoeg?”

Kapot

Helemaal kapot door het nieuws, stopte ze met school. Ze zat in haar laatste jaar en zag haar aanvaller daar soms door de gangen lopen. Maar hem aangeven kon ze niet. “Het idee dat ik alles wat er op die vreselijke avond gebeurd was in een kamer vol vreemden zou moeten vertellen, was ondraaglijk”, vertelt ze. “Om nog maar te zwijgen van de rechtszaak die erop zou volgen.”

Haar dochter Zoe Lily werd uiteindelijk geboren op 27 oktober 2005. “Ik wilde haar eerst niet aanraken”, aldus Dina. “Ik was ervan overtuigd dat ik haar zo nog meer pijn zou bezorgen dan ze al had. Ik was bang dat ze zou sterven in mijn armen. Bang dat ik haar aan zou kijken en dezelfde walging zou voelen die ik voor mezelf voelde sinds ik verkracht was.” (lees hieronder verder)

De neuroloog wilde weten wat haar plannen waren. De basisfuncties van de baby waren in orde, omdat haar hersenstam wel ontwikkeld was, maar dat was het dan ook. Hij vertelde Dina dat het van goedheid zou getuigen om het haar zo comfortabel mogelijk te maken en haar rustig te laten gaan. En om niet te proberen haar leven zo lang mogelijk te rekken. Zo gebeurde het ook. “We namen Zoe mee naar huis, wetend dat ze daar zou sterven. Een jaar lang hield mijn familie van haar.”

Ze bedachten manieren om haar te eten te geven met een flesje, door een vinger onder haar kin te houden en zachtjes omhoog te duwen, zodat ze het speentje beetpakte met haar mond. “Het duurde gemiddeld 2 uur eer ze het flesje leeg had”, klinkt het. “We hielden haar ontelbare nachten in onze armen omdat ze niet kon slapen. Soms kreeg ze zware aanvallen, waarbij haar blauwe oogjes wegdraaiden. Ze verstijfde dan helemaal terwijl ze naast me lag. En dan nam ik haar vast en hoopte ik dat haar hartje zou stoppen, zodat haar lijden eindelijk voorbij zou zijn.”

Verscheidene keren moest Zoe terug naar het ziekenhuis voor infecties. Ze kreeg er antibiotica en andere geneesmiddelen die haar er telkens opnieuw doorhaalden.

“Schokkende helderheid”

De dag dat Zoe stierf, herinnert Dina zich met een “schokkende helderheid”. Het meisje had een hele avond aanvallen gehad – op zich niet ongewoon - maar Dina en haar moeder besloten toch met haar naar spoed te gaan de volgende morgen. Uiteindelijk vertrok de moeder van Dina alleen met haar kleindochter, zodat Dina die ochtend nog naar de les zou kunnen. Ze volgde immers een opleiding verpleegkunde en er kwamen tests aan. Ze zou zich later bij hen voegen. (lees hieronder verder)

Getty Images/iStockphoto

“Niets kan je voorbereiden op het verlies van een kind”, schrijft ze. “Zelfs als je weet dat het gaat gebeuren. Terwijl ik snel nog een mail stuurde naar mijn docent dat ik die avond afwezig zou zijn, kwam mijn beste vriendin langs en die zei dat we naar het ziekenhuis moesten. Want Zoe was net gestorven. Ik zakte in elkaar op de grond en begon te snikken. Haar hartje was gestopt en ze was gestorven in de armen van mijn stiefvader, zo hoorde ik achteraf.”

Het verlies van haar dochter was verwoestend en Dina vroeg zich af hoe ze kon doorgaan. Toch deed ze het, jaar na jaar, met vallen en opstaan. Hoewel het verdriet even rauw bleef.

Echtgenoot

Tijdens haar opleiding leerde ze haar echtgenoot kennen en intussen hebben ze drie dochters. Als haar nu gevraagd wordt of ze voor een laattijdige abortus gekozen zou hebben als ze de kans had gehad, is ze duidelijk. “Ja. Honderd keer ja. Het zou van goedheid getuigd hebben. Zoe zou niet zo veel pijn doorstaan hebben in haar korte leven. Haar hartje zou gestopt zijn toen ze nog veilig en warm in mijn buik zat en ook alles wat erna kwam, zou haar bespaard zijn. En misschien zou het mij ook gespaard hebben.”

Daarom ijvert ze nu voor het recht van vrouwen om te mogen beslissen over hun eigen lichaam. De reden waarom ze haar verhaal doet. “We zouden nooit hoeven te smeken om de toestemming om te beslissen wat het beste is voor onszelf en onze kinderen”, zegt ze nog. 




9 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Marissa Van Oostevelde

    Mooi dat ze hier zo eerlijk en open over is. Dat zou meer moeten kunnen in onze maatschappij, spijtig genoeg staan mensen maar al te vaak met hun vingertje klaar.

  • Jil Heirman

    Zelfs in geval van verkrachting, Lydia? Je vindt het dus oké om het leven v/e onschuldige vrouw te verwoesten om een hoopje cellen te redden, dat geen bewustzijn heeft..

  • Lydia Appelmans

    Ik ben tegen abortus, zelfs in geval van verkrachting, maar een zwaar gehandicapt kind op de wereld zetten is nergens goed voor.

  • issie cardoza

    Ze was wel al 8 Maanden zwanger dan kan je in principe geen abortus meer doen, euthanasie bij geboorte was dan misschien een optie geweest.

  • Daisy Daelemans

    Dapper om dat kindje geboren te laten worden en er een jaar voor te zorgen. Toch zou het moeten kunnen, hoe zwaar ook, om bij verkrachting de dader aan te geven. Respect voor deze dame.