"Ik was doodsbang dat ik hem iets zou aandoen": Louis (27) kreeg plots duistere gedachten na geboorte zoontje

Twitter
Het was de grote droom van de Britse Louis Dunn (27) om ooit vader te worden. Maar toen zijn vriendin Daisy (31) eindelijk beviel van hun eerste kindje Frankie, kwam er iets vreemds over hem. En hij begon bang te worden van de duistere gedachten in zijn hoofd.

Louis en Daisy ontmoetten elkaar in een bar in Bristol vier jaar geleden en het was liefde op het eerste gezicht. Enkele maanden later ging hij bij haar wonen in het huis dat ze met twaalf vrienden deelde, maar al gauw besloten ze een eigen stek te zoeken en een gezinnetje te beginnen.

"Ik werkte in een Apple Store en deed het goed, maar dat was voor mij niet de definitie van succes", vertelt hij. "Ook geld en eigendom interesseerden me niet. Ik wilde gewoon graag vader worden en Daisy - die in de verzekeringen werkt - bleek net zo te denken over kinderen. Anderhalf jaar nadat we elkaar leerden kennen, lieten we de voorbehoedsmiddelen voor wat ze waren."

Bloed
Lang duurde het niet voor Daisy zwanger was. Drie weken later was de zwangerschapstest al positief. Dolgelukkig begon het koppel naar de bevalling toe te leven en na een vlekkeloos parcours kwam de kleine Frankie op 27 oktober 2015 ter wereld. De bevalling verliep echter niet zoals gehoopt en Daisy verloor veel bloed. "Het was als een scene uit 'Casualty'. Er liepen heel wat mensen door elkaar die probeerden uit te vissen wat er precies aan de hand was", aldus Louis. "Intussen klemde ik Frankie tegen me aan en door mijn hoofd ging de gedachte dat ze het misschien niet zou halen. En wat dan?"

Uiteindelijk bleek het geen bloeding, maar een ernstige scheur te zijn en enkele dagen later mochten moeder en kind al naar huis. De eerste tijd leefden ze in een sprookje, maar toen Louis na drie weken voor het eerst in zijn eentje naar buiten ging, overviel hem een angstig gevoel. "Ik dacht plots: wat als ik nu opeens aangereden wordt door een wagen. De wereld leek opeens heel gevaarlijk. Ik heb al heel mijn leven te kampen met angsten, maar ik ben daarvoor behandeld, dus ik dacht dat het onder controle was. Niets bleek minder waar."

Gewelddadig
Het werd zelfs nog erger en Louis kreeg ook duistere gedachten over zijn pasgeboren zoontje. "Ik begon gewelddadige ideeën te krijgen over dat kleine ventje dat ik zo graag zag. Dat ik hem iets zou aandoen of zelfs zou vermoorden. Wat als ik hem op de grond legde en met mijn knie op hem ging zitten? Wat als ik hem op zijn hoofd zou slaan? Het waren maar gedachten, troostte ik mezelf. Maar hoe meer ik ze probeerde tegen te houden, hoe donkerder ze werden. Moest ik hulp zoeken?"

Zijn zoon die 's nachts aan het huilen sloeg, was ook een trigger. "Ik begon te geloven dat ik hem écht iets kon aandoen. Toen ik op zeker moment in huilen uitbarstte op het werk, stuurde mijn baas me naar huis met het nummer van een hulplijn. Toen ik dat belde, bleken de angsten die ik als kersverse vader had, helemaal niet zo abnormaal te zijn. Maar ze waren wel erg hevig", zegt hij.

Symptomen
Louis begon te lezen over postnatale depressie en ontdekte dat de gedachte om je kind iets aan te doen een van de symptomen was. "Heel wat ouders hadden die gevoelens, maar dat maakte niet dat ik me beter voelde. Ik haatte ze. En ik voelde me ongelofelijk schuldig", vertelt hij.

Het ging plots fout toen Frankie drie maanden was en hij nog maar eens een nachtelijke huilbui kreeg. Daisy vroeg Louis om naar het kind te gaan kijken, maar hij kon het niet. Daarop knapte er iets in zijn vriendin en ze zei hem dat ze het niet meer aankon. "Ik was ook aan het einde van mijn Latijn en compleet hysterisch rende ik om zeven uur 's morgens de straat op. Ik begon hulplijnen te bellen, tot er een vrouw tegen me zei: 'je hebt hulp nodig, je hebt het te lastig om er zelf uit te raken'."

Hij ging naar het ziekenhuis en kreeg daar na een doorlichting antidepressiva en angstremmers. Ook de sociale dienst werd gewaarschuwd, maar omdat hij geen geschiedenis had van geweld, mocht hij naar huis. "Ik ging even bij mijn ouders wonen en Daisy trok in bij die van haar", aldus Louis. "Ze zei dat ze het gevoel had dat ze me kwijt was geraakt. Ik ging bij een psychiater en die stelde uiteindelijk de diagnose dat ik obsessief-compulsief was en dat het veroorzaakt was door het vaderschap."

Therapie
De combinatie van therapie en medicijnen sloeg gelukkig aan. Louis ging ook praten met een zelfhulpgroep die werkt rond postnatale depressies en startte intussen een groep op rond mannen met het probleem. Met Daisy kwam alles al snel goed. Na twee weken gingen ze weer samenwonen en beetje bij beetje kreeg hij het gevoel dat hij het weer aankon. "Het doel was dat ik alleen voor Frankie zou kunnen zorgen tegen de tijd dat Daisy weer begon te werken en dat lukte", aldus Louis. "Dat was een ongelofelijk bevrijdend gevoel."




10 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Jakke Troost

    Moedige getuigenis.

  • SABINE VAN DE KERKHOVE

    Alé als er binnenkort toeren gebeuren met kindjes is het hun schuld dan niet meer!!! Ah neen want ze gaan dan een stoornis hebben... maak dat ne zot wijs, een kind bescherm je hoe zot ge ook bent in u hoofd, maar tis altijd een ander die ze iets aandoen maar niet zichzelf, goe zot punt.

  • Ikke Dus

    Maar ook goed dat hij dit uit durft spreken...ik weet zeker dat dit anderen zal helpen...

  • Tom ....

    Peter baetan Ik begrijp je volledig, angsten worden zo zwaar onderschat!!!! Iemand die dit ondergaan heeft of heeft weet niet waarover hem zij spreekt

  • Tom ....

    Peter baetan Angst is idd het ergste wat iemand kan overkomen