“Ik stierf bijna toen ik bedolven werd door een lawine. Zo overleefde ik het”

Een skiër ploegt door de sneeuw in Taos, in de Amerikaanse staat New Mexico.
AP Een skiër ploegt door de sneeuw in Taos, in de Amerikaanse staat New Mexico.
Een Amerikaanse vrouw heeft getuigd over hoe ze vorige maand op het nippertje aan de dood ontsnapte toen ze bedolven werd door een lawine. Meagan Hunt was thuis een boek aan het lezen in het skioord in New Mexico waar ze werkte, toen ze plots een vreemd geluid hoorde. “Het klonk als sneeuw dat van het dak valt, maar dan luider. Toen ik naar buiten keek door het raam boven mijn bed, zag ik bomen en sneeuw op me af komen. Daarna werd alles donker.”

Hunt was nooit een groot liefhebber van de winter, zo vertelt ze in haar aangrijpende verhaal op de nieuwssite HuffPost. De jongste jaren trok ze altijd naar een warme bestemming in de donkerste maanden van het jaar, maar vorig jaar besloot ze om de kou nog eens een kans te geven. En ze solliciteerde voor een job als kok in een skiresort in Taos, New Mexico.

Sneeuwstorm

Op 13 maart ging het mis. Het skioord werd al drie dagen gegeseld door een sneeuwstorm en omdat alle skiliften die middag dicht waren door het noodweer en er nauwelijks volk buiten was, besloot Hunt thuis gezellig met een boek in bed te kruipen. Want wat was er veiliger?


Plots hoorde ze een vreemd geluid. Een beetje zoals sneeuw dat van het dak valt, maar luider. “Toen ik naar buiten keek, zag ik bomen en sneeuw op me af komen. Daarna werd alles donker”, klinkt het. Toen ze weer wakker werd, lag ze begraven onder 2,5 meter sneeuw. (lees hieronder verder)

Shutterstock

“Ik had geen idee wat er gebeurd was, wáár ik was of waarom ik het zo koud had. Ik dacht dat ik dood was”, vertelt ze. “Ik probeerde mijn lichaam te bewegen om de sneeuw van me af te krijgen, maar het enige wat ik in beweging kreeg, was mijn linkerarm, van mijn elleboog omlaag.”

Ze had bij aankomst in het skioord geleerd over lawines. Dat de sneeuw als beton is en dat je er zo goed als onmogelijk onderuit komt. Dat je moet spuwen om te weten waar boven en onder is. Dat je je mond moet proberen af te schermen met je handen tijdens je val om een luchtzak te creëren. En dat je altijd een tracker moet dragen zodat reddingswerkers je kunnen vinden.

Noodlot

Maar heel veel had ze niet kunnen doen toen het noodlot toesloeg. “Gevangen onder het gewicht van de sneeuw, kon ik geen slechter scenario bedenken: ik had alleen mijn ondergoed aan en ik wist niet eens of iemand wel wist waar ik was toen de lawine toesloeg.”

Ze gilde zo hard als ze kon, maar kon niet echt diep ademhalen. Door het gebrek aan zuurstof, haar geblesseerde longen en het gewicht van de sneeuw. “Ik wist dat een van mijn huisgenoten thuis was en ik hoopte dat hij in orde was zodat hij me kon helpen zoeken. Ik móést wel geloven dat hij in orde was, want ik wilde me niet voorstellen dat hij gewond of dood was. En wat er met mij zou gebeuren mocht hij me niet kunnen redden. Ik besefte dat het een kwestie van tijd was voor ik zonder zuurstof zou komen te zitten en bewusteloos raakte.” (lees hieronder verder)

Ze wist dat ze alles in het werk moest stellen opdat iemand haar zou horen. In paniek gilde ze nog meer, maar ze stopte toen ze licht werd in haar hoofd. Ze dacht aan alles wat ze nog wilde doen met haar leven en aan haar familie en vrienden. “Ik wist dat ik bewusteloos aan het raken was en dat als ik niet nog één keer riep, ik nooit meer zou roepen. Ik gilde. En toen werd alles weer donker.”

Schreeuw

Wat Hunt niet wist, was dat 2,5 meter boven haar de schreeuw wel degelijk gehoord was. Door haar huisgenoot en een buurvrouw. “Ze groeven. Ze riepen. Ze hoopten”, vertelt Hunt. “Na 10 minuten vonden ze mijn linkerarm en toen ze de kleur en slapheid van mijn hand zagen, motiveerde hen dat om nog sneller en harder te graven. Toen ze mijn hoofd vonden, was dat deels bedekt door een stuk van de muur van mijn kamer en ademde ik niet meer. Terwijl ze overlegden wat ze best zouden doen, hapte ik plots naar adem. Ze groeven snel verder en het duurde uiteindelijk nog 20 minuten voor ik – met de hulp van nog enkele anderen – helemaal vrij was.”

Langzaam kwam Hunt weer bij kennis, maar het duurde nog tot in het ziekenhuis voor ze echt besefte dat ze nog leefde. Ze had 40 minuten onder de sneeuw, de bomen en het puin van haar kamer gelegen en haar lichaam was afgekoeld tot 34 graden. Maar ze had veel geluk gehad.

Revalideren

Een maand later is Hunt nog aan het revalideren. Ze heeft nog altijd geen gevoel in enkele van haar vingers. Ze herstelt ook van een breuk aan een dwarsuitsteeksel van haar ruggengraat en van gescheurde ligamenten die maken dat twee van haar wervels loskwamen. Maar het is vooral de mentale impact van wat ze meemaakte, die haar zwaar valt. Zoals de paniekaanvallen.

Wat de toekomst voor haar in petto heeft, weet ze niet. “Maar ik weet dat het nog niet voorbij is”, zegt ze nog. “Ik wil nog werken, reizen en vrijwilligerswerk doen. Ik wil mijn leven verder leven zoals ik het wil. Ik wil nog leven en dankzij alle ongelofelijke mensen die samengewerkt hebben om mijn leven te redden, krijg ik die kans nu ook.”

Shutterstock



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.