"Ik ontdekte dat kerel met wie ik vaak pintje ging drinken vijfvoudige moordenaar was"

Hachette
Campbell McConachie was nog een tiener toen hij eind jaren tachtig af en toe een pintje ging drinken in The Burwood Hotel, een bruine kroeg in Sydney. Onder de stamgasten met wie hij regelmatig aan de toog hing, was een man die Lindsey Rose heette. En hoewel het een publiek geheim was dat hij al een paar keer in aanraking gekomen was met het gerecht voor diefstal en dealen, wist niemand dat de man ook een seriemoordenaar was. "Toen ik hem leerde kennen in 1988 had hij zonder dat ik het wist al drie mensen vermoord", aldus McConachie, die een boek over hem schreef.

Rose had veel watertjes doorzwommen, dat was bekend. En niet alleen in de schaduw van de maatschappij. Zo was hij niet alleen de eigenaar van een bordeel geweest, maar had hij zich ook verdienstelijk gemaakt als ambulancier, privédetective en vrijwillig brandweerman. "Hij stapte altijd de bar binnen en keek dan aandachtig rond. Hij knikte naar de mensen die hij kende en ik hoopte altijd op een babbel. Want hij had charisma en gaf je altijd zijn volle aandacht", vertelt McConachie.

Prostituees
Het was pas tien jaar nadat hij zijn eerste pint met hem dronk, dat McConachie ontdekte wie Rose echt was. "Ik woonde toen in Summerhill, net buiten Sydney", vertelt hij. "Op het late nieuws zag ik opeens een foto van een kerel die gezocht werd voor de moord op twee prostituees. Ik verbaasde me erover dat hij op Lindsey leek. En hij bleek dezelfde naam te hebben. Toen daagde het me. Het was echt een schok. Ik kon het haast niet geloven dat hij dezelfde persoon was die ik kende."

Rose bleek op 14 februari 1994 Fatma Ozonal en zijn ex Kerrie Pang vermoord te hebben in het massagesalon van die laatste. Dat gebeurde in opdracht van de nieuwe partner van Pang, Mark Lewis. Die had ruzie met zijn vriendin, vond haar job maar niks en wist dat Rose zijn ex haatte. Ozonal was gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats.

Tijdens zijn proces in 1998 pleitte Rose schuldig aan de dubbele moord en hij biechtte nog drie andere moorden op. Hij kreeg in totaal vijf keer levenslang, zonder kans om vervroegd vrij te komen. Hij werd opgesloten in de hoogbeveiligde gevangenis van Goulburn.

Geobsedeerd
En het is daar dat McConachie hem enkele jaren later weer ontmoette. Hij was geobsedeerd geraakt door de vraag hoe hij zo veel tijd met de man had kunnen doorbrengen zonder de waarheid te weten. "Hoe het kon dat iemand een dergelijk geheim leven kon hebben voor zijn familie en vrienden. Ik wilde het begrijpen en uitleggen", zegt hij.

rv

In 2004 trok hij eerst naar de bib om alles over de zaak te lezen en vervolgens stuurde hij Rose een brief om te vragen of hij hem mocht bezoeken. "Hij was nog altijd dezelfde man als diegene die ik aan de toog had leren kennen", vertelt McConachie. "Maar hij wilde aanvankelijk niets over zijn geheime leven kwijt. Het heeft me jaren gekost voor hij besloot om daar toch iets over te zeggen. En me alles te vertellen. Van zijn moeilijke jeugd, waarin hij gepest en geslagen werd, tot zijn misdaden."

Slachtoffers
25 keer ging de schrijver in totaal langs en zijn ervaringen schreef hij neer in het boek 'The Fatalist', die vorige week uitkwam. Of hij er geen probleem mee heeft om een vijfvoudige moordenaar een stem te geven? Terwijl zijn slachtoffers dat niet meer kunnen? "Halverwege het boek besefte ik opeens dat het ethisch misschien niet te verantwoorden was, maar ik heb toch doorgezet. Mijn intenties waren goed. Ik hoop dat ik op deze manier inzicht kan geven in hoe iemand een gewelddadige moordenaar kan worden. Maar ik besef dat het moeilijk is voor de families van de slachtoffers. Volgens een zelfhulpgroep die nabestaanden van moordslachtoffers steunt, willen velen van hen met rust gelaten worden en niet herinnerd worden aan hun verdriet. Geen van hen wilde ook met me praten. En dat begrijp ik."




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Jeroen Op de beek

    Vrije wil is een illusie mannen