“Ik ken niet eens zijn naam”: draagmoeder zet baby met hartkwaal op de wereld, ondanks eis van biologische ouders om abortus te plegen

Stephanie Levesque.
WFAA Stephanie Levesque.
Stephanie Levesque heeft al drie keer als draagmoeder opgetreden. De laatste keer liep het echter mis: de dokters stelden na zestien weken zwangerschap een ernstige hartkwaal vast bij de foetus, de biologische ouders eisten nadien dat ze abortus zou plegen. De Amerikaanse -zelf mama van een tweelingdochter- weigerde echter. En dus zette ze op 21 december 2017 in Dallas een jongen op de wereld. Hij werd echter snel bij haar weggenomen, waardoor ze nu met grote frustraties achterblijft. In een interview met de lokale tv-zender WFAA laat de huizenmakelaar voor het eerst in haar hart kijken. “Ik weet helemaal niets van hem, zelfs zijn naam is een mysterie.”

Levasque pleit voor strengere regels op papier, zodat zowel de biologische ouders als de draagmoeder weten waar ze aan toe zijn. “Voor je hieraan begint, worden de standpunten rond abortus besproken”, klinkt het uit haar mond. “Dat zijn heel harde gesprekken, maar ik had er geen idee van dat onze ideeën zo ver uit elkaar zouden liggen. Ik dacht zelfs dat we op dezelfde golflengte zaten.”

De dochters van Levesque hoorden in het ziekenhuis telkens het hartje van de ongeboren baby kloppen. De hoop opgeven was simpelweg ondenkbaar voor hen.

Toen Levesque uiteindelijk beviel, gunde het ziekenhuispersoneel haar enkel een korte glimp. Sindsdien heeft ze het kind nooit meer gezien. “Ik veronderstel dat ze hem meteen naar intensieve zorgen gebracht hebben. Maar ik weet bijvoorbeeld niet hoeveel hij woog. Of hij onder het mes gegaan is? Geen idee. Ik ken niet eens zijn naam.”

Stephanie Levesque met haar dochters, een tweeling.
WFAA Stephanie Levesque met haar dochters, een tweeling.

Tegenstrijdigheden
Levesque wijst er in een blogpost op dat contracten rond draagmoederschap vol tegenstrijdigheden staan. “Er staat bijvoorbeeld letterlijk in dat een draagmoeder het grondwettelijk recht heeft om zelf over abortus te beslissen. Ze kan nooit gedwongen worden om iets met haar lichaam te doen waar ze niet akkoord mee is.”

“Anderzijds staat er ook te lezen dat de draagmoeder de afspraken rond abortus niet zomaar mag negeren. Als ze dat toch doet, hoeft ze niet langer betaald te worden en mag er zelfs een schadevergoeding geëist worden. Welke van de twee mogelijkheden is het nu?”

“Volgens advocaten die ik gecontacteerd heb, heb ik geen contractbreuk gepleegd. Maar ze wijzen erop dat een rechter die tekst naar eigen goeddunken kan interpreteren. En als ik dan aan het kortste eind trek, dreig ik in de schulden te belanden. Ik kan met andere woorden alles verliezen, terwijl ik volgens de grondwet recht in mijn schoenen sta. Mijn lichaam, mijn keuze. Toch?”

WFAA

“Nooit steun gekregen”
Ook met agentschappen voor draagmoeders ziet Levesque een probleem. “Zij horen te bemiddelen tussen beide partijen, maar in de praktijk trekken ze de kaart van de biologische ouders. Tenslotte zijn zij diegenen die hen betalen. Ik kreeg te horen dat de ouders geen contact meer met mij wilden en mocht zelfs geen boodschap aan hen doorgeven. Voor verdere stappen moest ik maar een advocaat contacteren. Ik heb nooit enige steun van hen gekregen. Zo’n organisatie moet toch neutraal kunnen handelen? Ik pleit er daarom voor dat biologische ouders en de draagmoeder apart vertegenwoordigd worden.”

“Er is een grote nood aan draagmoeders: als vrouwen beter hun rechten kennen, zullen er nog veel meer de stap zetten. Nieuw leven op de wereld zetten, wonderbaarlijker kan een geschenk toch niet zijn? De wetten zijn in jaren niet veranderd, tijd om daar verandering in te brengen.”

Levasque schrijft nu -bij wijze van therapie- een boek over haar positieve ervaringen. Want die zijn er ook, in overvloed zelfs: de band met de eerste twee gezinnen waar ze als draagmoeder fungeerde, is bijzonder warm. “Ik heb het voorbije jaar gerouwd en veel hartzeer gehad, maar deze strijd is nog lang niet voorbij. Ik heb een stem gekregen en die zal ik gebruiken. Ik doe dit ter ere van Luca, die nu één jaar geworden is. Het is mijn schoonbroer Kyle die die naam gekozen heeft, nog voor er sprake was van abortus. ‘Luca’ betekent brenger van het licht, toepasselijker kan een naam in dit geval niet zijn.”




5 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Nena De Wit

    Tom Desmedt.. wat is er in godsnaam mis met draagmoeders?? Dankzij zulke vrouwen kunnen andere koppels die geen kinderen kunnen krijgen toch een baby hebben!! Dat is nog iets heel anders dan een kind adopteren!! Een geadopteerd kind zal NOOIT van je eigen zijn terwijl dat bij een draagmoeder wel is!! Ik snap je reactie dus echt NIET!! Een dikke pluim voor al de draagmoeders! Chapeau!!!

  • Tom Desmedt

    Draagmoederschap, schandalig! Er zijn geen kindjes genoeg om te adopteren ofzo? Hoe kan je als vrouw je lichaam op deze manier verkopen? Grof geld doet rare dingen met mensen..

  • Bernd Vaes

    Die vrouw verdient een pluim! Geen abortus, proficiat. Dat is wat anders, dan die moordcultuur die in het land heerst.

  • Pim Pauwels

    Egoistisch mens! Een kind op de wereld zetten dat mss nooit gelukkig gaat zijn en dan heb ik het nog niet over de familie die dat mee moet dragen heel hun leven!

  • Heidi Werbrouck

    Komt het eigenlijk bij haar op om zich af te vragen of dat kindje nog leeft en zo ja welke kwaliteit van leven hij heeft? Vraagt ze zich eigenlijk af of hij bij zijn biologische ouders is of dat hij misschien werd afgestaan omdat ze de medische kosten niet konden dragen? Egoïstisch mens dat enkel met haar eigen mening rekening wil houden.