“Ik herinner me niet alles. Het deed me niets.” Duitse horrorverpleger die beschuldigd wordt van moord op 100 patiënten getuigt op proces

Niels Högel sloeg onder meer toe in het ziekenhuis van Oldenburg.
AFP/EPA Niels Högel sloeg onder meer toe in het ziekenhuis van Oldenburg.
In Duitsland is het proces aan de gang tegen een verpleger die verdacht wordt van de dood van zeker 100 patiënten in twee ziekenhuizen. Niels Högel (41) – die al een levenslange celstraf uitzit voor de dood van 6 andere patiënten – bekende de feiten, maar verklaarde dat hij ze zich niet allemaal herinnert. En dat het hem niets deed.

De ergste seriemoordenaar uit de naoorlogse geschiedenis in Duitsland, wordt de man genoemd. En zo komt hij ook over tijdens zijn rechtszaak in Oldenburg. Zeker als hij vertelt over hoe de dood van zijn patiënten en het verdriet van zijn collega’s hem “niet echt iets deed”. “Waarom ik zo gevoelloos en ijskoud was, daar kan ik geen antwoord op geven”, getuigde hij.

Familieleden

Intussen passeert de ene zaak na de andere de revue. 26 waren er gisteren op het einde van de tweede procesdag al behandeld. In totaal gaat het om 36 verdachte overlijdens in het ziekenhuis van Oldenburg en 64 in het ziekenhuis van Delmenhorst, tussen februari 2000 en juni 2005. 126 familieleden hebben zich burgerlijke partij gesteld, bijgestaan door 17 advocaten.


Van de 26 behandelde zaken, bleek Högel zich er echter maar 15 te kunnen herinneren. Onder meer die van Franziska H., die na een operatie naar de afdeling intensieve zorgen werd gebracht met een open borstkas. Iets wat Högel naar eigen zeggen nog nooit gezien had.

AFP

Hij herinnerde zich dat het plots bergaf ging met de vrouw. En dat hij ervoor zorgde dat haar toestand nog verder achteruitging. Dat deed hij zoals hij ook bij andere patiënten deed: door haar medicatie toe te dienen waardoor haar hart het begaf. Zo kon hij voor de ogen van de dokters en zijn collega’s de held spelen en de patiënt terugbrengen. Maar dat lukte niet altijd. Zoals bij Franziska H. “Ik wilde goed zijn en complimenten krijgen”, verklaarde hij. “Ik wilde erkenning van ervaren collega’s.”

Scenario

Elke keer speelde zich hetzelfde scenario af. Hij zocht eerst zijn slachtoffers uit op basis van hun diagnose, prognose en medicatie, want hij wilde niet ontdekt worden. “Daarop verhoogde ik de dosis van een medicijn terwijl ik hun alarm afzette. Even later zette ik dat alarm weer aan en wachtte ik op de gang tot het afging. Daarop rende ik weer naar binnen met enkele collega’s om te helpen bij de reanimatie. Meestal was ik degene die de hartmassage deed.” Als een bepaald medicijn een patiënt niet deed crashen, probeerde hij het later met iets anders.

EPA

Wat de psychologische experts op het proces zorgen baart, is dat de man niet kan zeggen of Franziska H. zijn eerste slachtoffer was. Nochtans herinnert het menselijk brein zich altijd gebeurtenissen die een grote indruk op ons maken. “Was je eerste mislukte reanimatie nadat je met medicatie had geknoeid dan geen indrukwekkende gebeurtenis?”, vroeg professor Max Steller hem. “Dat het niet lukte verraste me, maar het deed me niets”, antwoordde Högel alleen maar.

Van een tiental andere patiënten die de dood vonden, herinnert hij zich zelfs helemaal niets. Maar hij sluit niet uit dat hij er iets mee te maken heeft, want “wie kan het anders geweest zijn?”

Experts

En ook dat laatste is iets waar de psychologische experts zich het hoofd over breken. Want zij moeten uitmaken of de man wel degelijk achter alle feiten zit en niets verzint. Want als de man dan toch veroordeeld wordt als seriedoder, zou hij kunnen proberen om zo veel mogelijk feiten op zijn naam te krijgen. Opnieuw om zijn geldingsdrang te bevredigen.

AP



Reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.