“Ik heb de vader van mijn dochter nooit ontmoet. Zij was de laatste wens op zijn sterfbed”

Liat Malka met de dochter die ze niet meer verwacht had te krijgen.
Facebook Liat Malka met de dochter die ze niet meer verwacht had te krijgen.
De biologische klok tikte zo hard voor Liat Malka dat ze een drastisch besluit nam. Ze hielp de laatste wens van een overleden man vervullen door zijn kind op de wereld te zetten. Shira is inmiddels drie jaar. “Ik heb de vader van mijn dochter nooit ontmoet, maar ik heb er allerminst spijt van”, aldus de 41-jarige kleuterjuf uit het zuiden van Israël.

In 2013 besefte Malka meer dan ooit dat haar droom om mama te worden misschien nooit werkelijkheid zou worden. “Ik liet een vruchtbaarheidstest uitvoeren en daaruit bleek dat ik weinig eicellen over had. Ik moest dus zo snel mogelijk zwanger worden. Nog langer wachten op de ideale partner was geen optie meer.”

De vrouw zocht online naar oplossingen. “Ik wilde echt dat mijn kind zijn vader zou kennen. Met een spermadonor was dat niet mogelijk.”

Interview op YouTube
Op YouTube vond ze een interessant interview van Vlad en Julia Pozniansky uit 2009 terug. Het koppel vertelde daarin dat ze postuum de laatste wens van hun zoon wilden verwezenlijken. Baruch was het jaar voordien overleden aan kanker, maar zijn sperma was ingevroren. Als ze groen licht zouden krijgen van het gerecht wilden ze hun oogappel graag nog een nakomeling schenken. Een vrouw die de moedertaak op zich wilde nemen, hadden ze al gevonden.

Julia Pozniansky vertelde in een filmpje op YouTube over de opmerkelijke laatste wens van haar zoon.
YouTube Julia Pozniansky vertelde in een filmpje op YouTube over de opmerkelijke laatste wens van haar zoon.

Het bijzondere concept zette Malka aan het denken. “Dit was in feite een goede uitweg voor mij. Het kind zou op deze manier weten waar hij of zij vandaan komt en ook nog grootouders hebben.”

De vrouw contacteerde de advocaat van de Pozniansky’s om meer uitleg te krijgen. Groot was haar verbazing echter toen bleek dat ze vier jaar later nog altijd geen kleinkind hadden. De dame die oorspronkelijk haar zegen gegeven had, bleek er alsnog vanonder gemuisd. Een blik op de warme familiefoto’s van Baruch nam de laatste twijfel weg: Malka wilde maar wat graag haar plaats innemen.

Lijdensweg
Voor Julia was de hele onderneming intussen ook een lijdensweg geworden. De miserie begon toen Baruch op z’n 23ste een wonde in zijn mond ontdekte. Het bloeden wilde maar niet stoppen. Kanker, zo zou later blijken.

De ecologiestudent liet meteen zijn sperma invriezen, uit angst voor de gevolgen van de chemotherapie. Hij verloor zijn haar en dokters moesten een deel van zijn tong verwijderen, waardoor hij niet meer kon spreken. Maar zijn laatste wens was meer dan duidelijk. “Hij wilde dat we een geschikte vrouw zouden vinden om zijn kind te baren. Met zijn ingevroren sperma was dat perfect mogelijk”, aldus Julia.

Baruch Pozniansky stierf meer dan tien jaar geleden aan kanker.
RV Baruch Pozniansky stierf meer dan tien jaar geleden aan kanker.

Hoop snel vervlogen
Baruch (25) stierf uiteindelijk op 7 november 2008, als vrijgezel en zonder kinderen. Julia en Vlad wisten nu wat hen te doen stond: een vrouw vinden die de belangrijke taak op zich wilde nemen én naar een Israëlische rechtbank stappen met de vraag om zijn sperma te mogen gebruiken.

Een kandidate van Russische origine die in Israël woonde, diende zich aan. Maar niet voor lang echter: twee weken nadat juridisch groen licht verkregen werd, bleek ze plots zelf een partner gevonden te hebben.

Zelf zwanger
“Ons oog viel daarna op een heel lieve jongedame”, vertelt Julia. “Zij startte de IVF-behandeling, maar na zeven pogingen was er nog steeds niets uit de bus gekomen. Ik zag het niet meer zitten.”

“Ik wilde dat mijn zoon verder zou leven. Diep in mijn hart wilde ik hem zelfs fysiek terugzien. Als het een jongetje zou worden, zou hij misschien op Baruch lijken.” Julia besloot daarom om zelf op 55-jarige leeftijd nog zwanger te worden, met behulp van IVF en een donoreicel. “Het is inderdaad een zoontje geworden. Ik had weer iets om voor te leven, ik kon weer ademen.”

Facebook

Wederzijdse klik
Maar daarmee had Julie de laatste wens van Baruch nog niet in vervulling gebracht. “Toen Malka zich aandiende, kreeg ik een fijn gevoel. Ze zag er knap uit, met haar zwart haar en rode jas. Ik wist meteen dat ze een goede inborst had.”

De klik was wederzijds. “Op foto’s die ik zag, stond Baruch altijd met een kamerbrede lach te stralen”, vertelde Malka. “Hij had veel vrienden, de nauwe band met zijn ouders voelde hartverwarmend aan. Zijn ogen straalden liefde en geluk uit, dit moet een prachtig persoon geweest zijn. Voor mij bestond er geen twijfel meer: ook al was hij intussen vijf jaar overleden, Baruch moest de vader van mijn kind worden.”

Contract
Er werd tussen beide partijen een contract afgesloten. “Op die manier verkregen we bijvoorbeeld de zekerheid dat we het kind zouden mogen bezoeken”, verduidelijkt Julia. “We deden het niet alleen voor Baruch, we wilden ook zelf dolgraag een kleinkind. Voor ons was het ook heel belangrijk dat er geen geld mee gemoeid zou zijn, we wilden zeker niet de verkeerde personen aantrekken.”

Bij de tweede poging was het uiteindelijk prijs. “Ik kon mijn ogen niet geloven”, getuigt Malka. “Het was een surreële ervaring, ik had Vlad en Julia op dat moment nog maar twee keer gezien. Bovendien maakte ik me zorgen over het culturele aspect. Mijn ouders zijn vanuit Marokko naar Israël gekomen, Vlad en Julia stammen oorspronkelijk uit Rusland. Dat is een wereld van verschil.”

Facebook

“Geheim gehouden voor mijn moeder”
“Ik had mijn plan tot dan toe ook geheim gehouden, zelfs mijn moeder wist van niets. Toen ik haar belde om te zeggen dat ik zwanger was, reageerde ze gelukkig bijzonder enthousiast.”

Julia probeerde Malka in die periode zo veel mogelijk met rust te laten, al was dat niet altijd evident. “Een zeer wijze vrouw uit mijn familie zei gelukkig dat ik haar privacy moest respecteren, dan zou alles wel in orde komen.”

“Net als in mijn dromen”
En zo geschiedde: op 1 december 2015 -oftewel meer dan zeven jaar na de dood van Baruch- beviel Malka van zijn kind. “Ik had tegen mijn moeder gezegd dat de bevalling zeker nog een dag op zich zou laten wachten. Rond middernacht voelde ik echter toch de weeën komen. Ik belde een taxi en raakte maar net op tijd in het ziekenhuis. Daar kreeg ik het gezelschap van mijn twee zussen en mijn moeder, ze kreeg amper nog een woord over haar lippen. Een derde zus volgde via een Skypeverbinding vanuit de Verenigde Staten. Shira zag er prachtig uit toen ze geboren werd, net als in mijn dromen.”

“Ze is perfect”
Het telefoontje met het blijde nieuws zorgde voor diepe ontroering bij Julia. “Het leek alsof mijn hart voor het eerst weer begon te kloppen sinds ik mijn zoon verloren was. Shira is knap, slim én gelukkig, wat kan je nog meer wensen? Ze is gewoon perfect. Ik ben er zeker van dat Baruch zijn dochter graag gezien zou hebben.”

In het appartement van Malka staan verschillende foto’s van de overleden vader. Telkens als ze samen met Shira de plaatjes bekijkt, lacht hij naar hen terug. “Haar blauwe ogen komen van hem. Misschien zal hij ons eens komen bezoeken, zei ze op een dag. Dat zal helaas niet meer gaan, antwoordde ik. Shira weet dat haar vader niet meer in leven is, maar ze wordt overspoeld door liefde.”




3 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Henry Pirel

    Ik krijg er tranen in mijn ogen van dit onroerend verhaal.

  • David Vermeulen

    Prachtig gewoon. Hij leeft verder in het kindje. Grootmoeder eindelijk en moeder ook eindelijk. Ontroerend gewoon. En prachtig wat de medische wereld nu kan.

  • van den bosch peggy

    Ontroerend! Heel veel liefde, geluk en gezond voor iedereen toegewenst!