“Hij lachte naar me en bleef maar zeggen dat het hem speet”: Michelle en Scott zijn verloofd als er plots slecht nieuws komt. En dan begint een race tegen de tijd

Facebook
Ze wilden dat het de mooiste dag van hun leven zou worden en daarom namen de Britse Scott Plumley (41) en Michelle White (32) alle tijd voor het plannen van hun huwelijk. Ze waren twee jaar samen en woonden al onder hetzelfde dak in Bristol, dus ze hadden geen haast. Tot Scott eind vorige maand begon te klagen over maagpijn.

Omdat die maar niet over ging, trok de zelfstandig elektricien naar de dokter en die schreef hem een middel voor tegen een maagzweer. Maar veel zoden bracht dat niet aan de dijk.

Nachtshift

Toen Michelle op vrijdagmorgen 10 augustus thuiskwam na een nachtshift op het werk – ze is actief in de zorgsector – vond ze Scott in elkaar gezakt op de grond. Hij kermde van de pijn. Ze belde een ambulance en hij werd meteen naar het ziekenhuis gebracht. Er volgde een endoscopie en die liet vermoeden dat er iets ernstigers aan de hand was. Toen de resultaten van een reeks tests binnen waren afgelopen maandag, kwam het nieuws dat niemand wil horen.


“De dokter stapte’s middags de kamer van Scott binnen en vertelde ons dat hij slokdarmkanker had. En die was al in het laatste stadium”, vertelt Michelle. “De kankercellen hadden zich al verspreid naar zijn lever en daar onherstelbare schade aangericht. Er was niets meer dat ze konden doen. Ik vroeg hoe lang we nog hadden, in de veronderstellingen dat het toch nog enkele maanden zou zijn. Het bleek maximaal enkele weken, maar vermoedelijk maar enkele dagen. Chemo had geen zin meer, alleen palliatieve zorg. We waren er kapot van.”

Facebook

Na dat vreselijke nieuws, besloot het koppel twee dingen te doen: eerst en vooral de familie en vrienden van Scott op de hoogte te brengen en daarna te trouwen. Zo snel mogelijk.

Dinsdag kwamen de geliefden van Scott toegestroomd van overal in Groot-Brittannië en samen met de vrienden van Michelle begonnen ze aan het plannen van het huwelijk, dat in minder dan 24 uur op poten moest staan. Een online geldinzameling hielp met het bijeenkrijgen van een budget. “Op dinsdagmiddag om 16 uur vroegen we de ambtenaar van de burgerlijke stand de volgende middag naar het ziekenhuis te komen”, aldus Michelle. “Dat gaf ons letterlijk 20 uur de tijd.”

Bruidstaart

Iedereen schoot te hulp. Een vriendin deed de bloemen, iemand anders maakte een bruidstaart. Een buurvrouw bood aan om Michelles haar te doen. Ondertussen zat er altijd iemand aan het ziekbed van Scott, die als allemansvriend veel mensen kende.

Facebook

Woensdag was het dan zo ver. Iets voor de middag werd Scott in een rolstoel naar de stille ruimte in het ziekenhuis gebracht, helemaal opgekleed. Familie en vrienden wachtten hem daar op. Het koppel gaf elkaar het jawoord en er werden buiten honderden foto’s genomen.

Pijn

“Hij hield zich ongelofelijk sterk”, aldus Michelle. “Hij had nochtans veel pijn. Hij kon nog amper spreken, maar toen hem gevraagd werd of hij met me wilde trouwen, antwoordde hij luid: ‘zeker weten’. Hij bleef zelfs toen nog vasthouden aan zijn humor. Toen we daarna een toost uitbrachten met bubbels, vroeg hij een Stella. Daar nam hij een paar slokken van.”

Facebook

Na een paar uur begon hij moe te worden. “We stopten hem in bed zodat hij wat kon rusten, waarna we in een pub de huwelijksreceptie hielden”, aldus Michelle. “Even later keerde ik met zijn familie terug naar zijn kamer en genoten we van een heerlijke avond samen. Hij lachte en was bijdehand. Ik wilde graag de nacht bij hem doorbrengen en de verpleging had een stoel gebracht waarvan ik de rugleuning plat kon leggen. Daar installeerde ik me in. Zijn moeder en zus bleven nog tot 23 uur. We merkten intussen dat hij snel achteruitging. En dat het nu niet lang meer zou duren.”

De laatste uren bracht het koppel samen door. Middernacht ging voorbij en Scott werd erg onrustig. “Hij lag niet makkelijk en trok voortdurend aan zijn zuurstofmasker”, aldus Michelle. “Even voor half twee kalmeerde hij wat. Hij was erg moe van de lange en emotionele dag. Ik zat naast hem en hield zijn hand in de mijne. Hij lachte naar me en bleef maar zeggen dat het hem speet. En dat hij me graag zag. Ik hield hem vast en kuste hem. Hij hapte drie keer naar adem en ik zei: ‘Het is oké, lieverd, je mag gaan, laat de pijn maar los.’ Om half twee stierf hij. 13 uur na ons jawoord.”

Familie

Ondanks de pijn van het verlies probeert Michelle zo positief mogelijk te zijn. “Ik werk al mijn hele leven in de zorgsector en heb al vele palliatieve patiënten begeleid. Hij is op een hele mooie manier gestorven”, troost ze zichzelf. “En ik ben misschien maar 13 uur zijn vrouw geweest, maar ik heb er nu wel een ongelofelijke familie bij.”

Intussen is ze enkele uren na haar huwelijk een begrafenis aan het regelen. “Dat is het laatste wat ik voor hem kan doen”, aldus nog Michelle, die opnieuw online geld inzamelt.

Ze blijft achter met de twee kinderen die ze al had uit een eerdere relatie.




7 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Christophe Sunnaert

    Veel sterkte

  • Anita Billen

    Heel triestig. Veel sterkte.

  • Diane Bernaerts

    Triest verhaal, maar waarom toch altijd die crowdfunding? Geld inzamelen voor het huwelijk, geld inzamelen voor de begrafenis,..... terwijl ze hun huwelijk (en waarschijnlijk heel wat "grootser" dan het nu was) al zo lang aan het plannen waren en er dus waarschijnlijk ook al genoeg voor gespaard hadden?

  • pieter de ryck

    Erg!

  • Ivan Klemic

    Wel raar dat men hem direct medicatie tegen een maagzweer geeft, zonder onderzoek of het dat wel is... Maar zelfs als hij een paar weken eerder naar het ziekenhuis was gegaan, had hem dat niet kunnen redden waarschijnlijk.