"Er mochten 25 kinderen meedoen aan de experimentele behandeling tegen kanker. Ik was de enige die het overleefde"

Facebook
Amper 11 maanden was de Australische Michael Crossland (35) toen de vreselijke diagnose viel. Hij had een neuroblastoom - een kwaadaardig kankergezwel op een zenuwknop - en de ziekte was al in de laatste fase. Volgens de dokter was er geen kans dat hij het zou overleven en zijn moeder kreeg de raad naar huis te gaan en te genieten van de tijd die hen nog restte. Maar Michael vocht terug.

"De kans dat hij sterft, is 96 procent", klonk het, toen zijn moeder het aandurfde om de dokter te vragen hoe haar zoon er exáct voorstond. Ondanks die vreselijke prognose besloot ze zich op te trekken aan die 4 procent overlevingskans die hij had. En Michael startte op zijn eerste verjaardag met chemotherapie. Een kuur die vier jaar zou duren.

Hij spendeerde veel tijd in het ziekenhuis, weg van zijn vader en drie oudere zussen. "Dat was niet leuk, maar we hoopten dat het tijdelijk was en dat we er gewoon door moesten", vertelt hij. "Helaas. De maanden verstreken en mijn gezondheid bleef achteruitgaan. In 1987 vertelden de dokters dat de behandeling niet meer werkte. De tumor was resistent geworden en had zich over de helft van mijn lichaam verspreid. Een ultieme operatie haalde niets uit. Er was niets meer dat ze nog voor me konden doen. Mijn vader en zussen vlogen naar Sydney om afscheid te nemen." (lees hieronder verder)

rv

De volgende dag gebeurde echter een wonder, want het gezin ontdekte dat er in het ziekenhuis een Amerikaanse dokter te gast was die tests deed met een nieuw kankermedicijn, DTIC. "25 kinderen mochten deelnemen aan de experimentele therapie", aldus Michael. "Ik werd nummer 25. Maar het zou geen pretje worden. Want de neveneffecten waren vreselijk, zo zou ik snel ontdekken."

Brandwondenafdeling
Binnen de 24 uur nadat de test was begonnen, waren alle 25 de kinderen verhuisd van de dienst oncologie naar de brandwondenafdeling. Allemaal bedekt met blaren. "Het brandde van binnenuit. De verpleging legde ons in een ijsbad en deed verband om onze wonden om de pijn te verlichten", aldus Michael. "Na 30 dagen waren 20 van de 25 kinderen gestorven. Na 90 dagen was ik de enige die nog over was. En mijn moeder moest een vreselijke beslissing nemen. Doorgaan en haar zoon letterlijk zien opbranden? Of de handdoek gooien?" (lees hieronder verder)

Ze besloot erin te blijven geloven en Michael ging nog een jaar verder met de therapie, hopend op een mirakel. En dat leek er te komen. Want toen hij 6 jaar werd, was hij genoeg hersteld dat hij naar huis mocht. De medische staf had wel niet veel hoop voor zijn toekomst. "Ik zou het huis niet uit kunnen, niet naar school kunnen gaan en nooit kunnen sporten", aldus Michael. "'Als hij ooit in zijn tienerjaren komt, zal dat een echt mirakel zijn', klonk het bij de artsen."

Ondanks het doemscenario leidde Michael een vrij normaal leven. Met hoop en dromen. Zo wilde hij ooit baseball spelen in de Verenigde Staten. En hoewel niemand het voor mogelijk hield, realiseerde hij die droom toen hij 15 was. Hij had toen al twee keer een hartaanval overleefd.

Studeren
Hij keerde daarna terug naar Australië en ging studeren. Toen hij 23 was, werd hij de jongste sales development manager van het land voor een van de grootste bedrijven ter wereld. Hij had 600 mensen onder zich, 120 banken en rapporteerde direct aan de grote baas. Toch had hij het emotioneel lastig, te meer omdat zijn ouders besloten hadden uit elkaar te gaan. Kort daarna kreeg hij een inzinking. (lees hieronder verder)

Michael met zijn vrouw.
Facebook Michael met zijn vrouw.

Het tastte zijn immuunsysteem aan en hij werd steeds zieker en zieker. "Voor het eerst in mijn leven wilde ik niet meer vechten. Ik was er klaar mee. Elke nacht bad ik dat ik niet meer wakker zou worden", zegt hij. Het was uiteindelijk zijn geloof in iets groters dat hem de kracht gaf om ook nu weer door te zetten. Hij besloot om de bedrijfswereld - vol glitter en glamour - de rug toe te keren omdat die hem niet gelukkig maakte en lezingen te gaan geven voor het goede doel.

Bonus
Intussen is hij ambassadeur voor vijf liefdadigheidsorganisaties en bouwde hij een weeshuis en een school in Haïti. "Het is fijn om iets terug te kunnen geven", zegt hij daarover. "Ik neem niets voor vanzelfsprekend. 'Iedereen sterft, maar niet iedereen leeft', gaat het spreekwoord en daar ben ik me erg van bewust. Als je de dood zo vaak in de ogen hebt gekeken, is elke dag een bonus. Je kan je hoofd laten hangen en zeggen dat het leven niet eerlijk is bij elke tegenslag. Of het leven omarmen en elke kans grijpen. Mijn moeder leerde me dat laatste en het was de sleutel tot mijn succes." (lees hieronder verder)

Voor het eerst in mijn leven wilde ik niet meer vechten. Ik was er klaar mee. Elke nacht bad ik dat ik niet meer wakker zou worden

Michael Crossland
Facebook

Begin vorig jaar sloeg het noodlot echter opnieuw toe. Dokters vonden enkele tumoren in zijn keel en opnieuw kreeg hij te horen dat hij het niet zou halen. "Ik kuste mijn vrouw vaarwel, maar weer kwam ik erbovenop", vertelt hij. "Mensen vragen me soms hoe ik het doe. Ik geloof gewoon dat niemand kan weten wanneer je tijd op is. Veel mensen gebruiken tegenspoed als excuus om te mislukken, weinigen gebruiken het als motivatie om ergens in te slagen. Ik ben blij dat ik het nooit heb opgegeven." (lees hieronder verder)

Facebook

Crossland heeft zijn verhaal nu ook gedeeld in een nieuw boek rond zelfmoordpreventie. 'Reasons To Live One More Day, Every Day' van Jas Rawlinson bundelt verhalen van mensen die psychische problemen hebben overwonnen en hoopt daarmee anderen te inspireren.

Wie vragen heeft over zelfdoding, kan terecht op het gratis nummer van de Zelfmoordlijn 1813.




4 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • silo_1996@hotmail.com Limansu

    Alleen God bepaalt over u einde

  • Tim Vandevelde

    Wat een levensverhaal van die man, hij heeft geluk gehad, je mag gewoon nooit opgeven en blijven doorvechten.

  • Vanessa Vanhaverbeke

    Mijn zoontje kreeg op 2 maanden leeftijd ook de diagnose neuroblastoom op zijn longen nu 4 jaar later is er nog steeds een resttumor aanwezig maar stelt hij het ook goed de medische wereld is erop vooruit gegaan. Hadden wel geluk dat onze kinderarts snel had ingegrepen

  • Hans Torbeyns

    Ongelooflijk levensverhaal De man moet een mentale weerbaarheid hebben die constant wetijvert met de fysieke