“Een man verkrachtte me, een andere probeerde. Ze waren geen beesten. Gewoon mannen”

Getty
Een journaliste van de Britse krant The Guardian heeft op een aangrijpende manier getuigd over hoe ze tot twee keer toe werd aangerand. Niet door “beesten”, zoals een vriend de daders noemde, maar gewoon door “mannen”. En over hoe de schuld op de eerste plaats bij haar werd gelegd.

De eerste keer gebeurde het toen ze net van school was, zo schrijft Amy Remeikis. Ze was ’s avonds naar een supermarkt gewandeld die 24 uur open was om toiletpapier te kopen. Op 10 minuutjes van haar flat, in een buurt die zo veilig was dat kinderen er alleen naar de winkel mochten.

Vechten

“Hij greep me langs achteren vast, met zijn arm rond mijn hals”, vertelt ze. “Ik heb nooit zijn gezicht gezien. Ik probeerde te vechten, maar ik was overweldigd. Ik werd naar een donkere plek met gras getrokken en aangerand, terwijl mijn ogen zich fixeerden op een kerktoren in de verte. Me afvragend hoe zoiets toch kon gebeuren.”


Toen het voorbij was, ging haar aanvaller van haar af. Daarna vloekte hij en schopte hij haar. Amy bleef liggen en het leek een eeuwigheid te duren voor ze de kracht vond om op te staan en terug te keren naar huis. Meteen kwam de zelfkastijding: “Ik was de dochter van een politieman. Ik wist toch beter dan ’s avonds laat nog alleen op straat te lopen.” Dat was ook de reactie van vrienden, toen ze het voorzichtig ter sprake bracht. Uit schaamte ging ze niet naar de politie.

Meer dan tien jaar later gebeurde het een tweede keer. “Deze keer had ik niets ‘verkeerds’ gedaan”, doet ze het verhaal. “Ik liep door een van de drukste straten van de stad. Die was goed verlicht. Wat de beveiligingscamera’s niet zagen, kon het personeel in de winkels zien.”

Club

“Hij zag me toen hij een club uitkwam en volgde me terwijl ik er stevig de pas inzette, mijn telefoon in de hand en sleutels klaar, terwijl ik de laatste meters naar mijn huis aflegde”, vertelt ze. Tot twee keer toe stak ze de straat over om hem af te schudden, maar tevergeefs.

Vlakbij een kruispunt kreeg hij haar te pakken, vol in het zicht, gillend dat hij haar haren en gezicht mooi vond en waarom hij haar niet gewoon mocht kussen. Ze verzette zich zo hevig als ze kon, maar hij gaf haar de ene klap na de andere. Terwijl hij haar het donker in probeerde te sleuren, maakte Amy plots oogcontact met een man die gestopt was voor het verkeerslicht. Hij keek weg.

Voetpad

Dat deed aanvankelijk ook een ander koppel dat passeerde met de wagen, maar de twee keerden terug toen ze zich plots afvroegen: wat als het onze dochter was. Ze reden het voetpad op en dat deed haar aanvaller op de vlucht slaan. Deze keer ging ze wél naar de politie. Onmiddellijk.

Ze kon een gedetailleerde beschrijving geven van wat er gebeurd was en had DNA-materiaal van haar aanvaller onder haar nagels. Binnen het half uur hadden ze hem te pakken. Hij werd aangeklaagd voor poging tot verkrachting, maar ging voor een minnelijke schikking waardoor de zwaarte van de aanklacht verminderd werd tot aanranding. De zaak kwam nooit voor de rechter.

En opnieuw kwamen de vragen van vrienden. “Waarom liep je zo laat nog op straat? Hoe liep je? Wat droeg je? Heb je naar hem gelachen? En net als de vorige keer bedoelden ze eigenlijk: wat deed je verkeerd zodat we nooit dezelfde fout maken? Hoe kan ik het zelf vermijden?”, schrijft ze.

Beesten

In haar getuigenverslag voor de rechtbank vroeg Amy de rechter waarom de conversatie meteen moest gaan over wat zíj had gedaan. En niet over wat meest voor de hand lag: waarom mannen vrouwen aanvallen op straat, thuis en in parken. “Een vriend zei me dat hij dacht dat de daders geen mannen waren, maar beesten. Maar hij was mis. Ze waren wel degelijk mannen. Zonen, broers, vaders en vriendjes, echtgenoten en vrienden en collega’s en kerels die je ziet op café.”

“Ik werd verkracht door een man. Een andere man probeerde het. En het had niets te maken met de manier waarop ik liep, of het moment waarop het gebeurde, of wat ik aanhad. Het had alles te maken met wat zíj deden. En met wat we die kleine jongens leren die mannen worden, over die kleine meisjes die later vrouwen zullen zijn”, besluit ze.




54 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Rik herkelbout

    Het zal er niet op verbeteren Veelen kwamen hier aan zonder een vrouw, oei nu ben ik racist en voorbarig zeker. Als vrouw , meisje , kind enz.. mag je lachen en je kleden hoe je wild nooit hebben ze een reden maar de tijden veranderen.

  • Eida Lam

    Je hebt mannen en vrouwen die zich als slachtoffer gedragen en dat is niet helemaal hun schuld maar speelt wel een grote rol bij mensen die op zoek zijn naar slachtoffers. Dat gezegd zijnde, over pepperspray, je hebt liever een PV voor verboden wapendracht aan uw botten dan een "sexueel noodgeval".

  • Johan Janssens

    Mensen moeten meer lef hebben om elkaar te verdedigen,zowel vrouw als kind....wakker worden aub! Veel Goede mensen maar ook slechte zieke psycho s...

  • Kevin Van de Vyver

    Ik lees deo of pepperspay als bescherm middel gebruiken... Eerlijk op dat moment gebruik ALLES wat je kan gebruiken om je te beschermen.. Ongeacht het vervolg... Wand als vrouw ben je blijkbaar altijd in fout... Ookal heb je niks misdaan oglf daag je niet uit.. Toch jouw schuld. Wat zo oneerlijk en zielig is van het gerechtsysteem die "mannen" zijn geen mannen maar wel beesten.. Ontken het of niet... Als je respect hebt die je dat niet.... Beesten hebben geen respect...

  • mark devos

    mijn dochter ,ik zweer u dat ik hem vermoord ..zonder probleem ..hij gaat eraan, maja die klojo's worden beschermd dus ...ge moet al heel veel geduld hebben ..maar vinden vroeg of laat ..man man ...