'Boekhouder van Auschwitz' bekent schuld maar "meestal zat ik hun geld te tellen"

Gröning beklemtoont dat hij slechts enkele keren deelnam aan een selectie van gevangenen. De rest van de tijd zat hij naar eigen zeggen in een kantoor hun geld te tellen.
AP Gröning beklemtoont dat hij slechts enkele keren deelnam aan een selectie van gevangenen. De rest van de tijd zat hij naar eigen zeggen in een kantoor hun geld te tellen.
De voormalige SS-bewaker Oskar Gröning, die wordt beschuldigd van medeplichtigheid aan de moord op 300.000 Hongaarse Joden in Auschwitz, heeft vandaag schuld bekend. Voor de rechter in het Duitse Lüneburg zei de 94-jarige Gröning dat hij niet het recht heeft om vergiffenis te vragen.

"Ik heb bewust niet om vergiffenis voor mijn schuld gevraagd. Gezien de omvang van de misdaden die in Auschwitz en op andere plaatsen werden gepleegd, heb ik niet het recht vergiffenis te vragen. Ik kan enkel de Heer om vergiffenis vragen", zei Gröning.

Boekhouder van gestolen geld
Gröning wordt 'de boekhouder van Auschwitz' genoemd omdat hij de bezittingen van Joden moest doorzoeken en het geld tellen dat werd gevonden in hun valiezen en kleren.

Voor het eerst getuigde Gröning over de emotionele impact die de getuigenissen van overlevenden van Auschwitz en van familieleden van slachtoffers van het concentratiekamp op hem hebben gehad.

"Details"
"De gebeurtenissen in Auschwitz, de massamoorden, daar wist ik van. Maar heel wat details waarover ik later hoorde, kende ik niet", verklaarde hij via zijn advocaat.

"Het lijden van de weggevoerden in de treinen, het selectieproces en de daaropvolgende uitroeiing van de meesten onder hen, dat is me allemaal zeer helder geworden. Net als de vreselijke levensomstandigheden van degenen die niet meteen vermoord werden".

"Nooit iemand gedood"
De verklaring van Göring bood het hof voor het eerst inzicht in de emotionele toestand van Gröning sinds zijn proces in april begon. "Met spijt en onderdanigheid sta ik tegenover de slachtoffers", verklaarde hij. Toch herhaalde hij zijn eerdere bewering dat hij slechts enkele keren dienstdeed bij een selectie. De rest van de tijd zat hij naar eigen zeggen in een kantoor het geld van de gevangenen te tellen. Hij beklemtoonde ook dat hij had geprobeerd overgeplaatst te worden naar het front en houdt vol dat hij nooit iemand heeft gedood.

"In 1943 wilden mijn verloofde en ik trouwen. We wilden ook kinderen krijgen. Maar het leek me niet verzoenbaar: een gezin stichten en in Auschwitz blijven werken. Daarom herhaalde ik tegenover mijn oversten mijn wens om getransfereerd te worden". Hij vermoedt dat zijn aanvraag tot een overplaatsing nooit is behandeld.
Lees verder onder de foto

In 1943 wilden mijn verloofde en ik trouwen. We wilden ook kinderen krijgen. Maar het leek me niet verzoenbaar: een gezin stichten en in Auschwitz blijven werken. Daarom herhaalde ik tegenover mijn oversten mijn wens om getransfereerd te worden

Oskar Gröning
Irene Weiss, de 84-jarige gepensioneerde lerares uit Fairfax, Virginia beschreef in detail hoe haar familie bij hun aankomst in Auschwitz in mei 1944 uit elkaar werd gerukt. Weiss verloor haar beide ouders, vier broers en zussen en 13 neven en nichten in Auschwitz.
AP Irene Weiss, de 84-jarige gepensioneerde lerares uit Fairfax, Virginia beschreef in detail hoe haar familie bij hun aankomst in Auschwitz in mei 1944 uit elkaar werd gerukt. Weiss verloor haar beide ouders, vier broers en zussen en 13 neven en nichten in Auschwitz.

Getuigenis overlevende

Na de verklaring van Gröning, die een kwartier duurde, kwam er een staalharde getuigenis van Irene Fogel Weiss. De 84-jarige gepensioneerde lerares uit Fairfax, Virginia beschreef in detail hoe haar familie, bij aankomst in Auschwitz in mei 1944, uit elkaar werd gerukt. Weiss verloor haar beide ouders, vier broers en zussen en 13 neven en nichten in Auschwitz.

Het laagste waartoe mens in staat is

Weiss keek Gröning, die op zes meter van haar zat, recht in de ogen en zei: "Hij heeft gezegd dat hij zichzelf niet als dader ziet, dat hij slechts een radertje in de machine was. Maar mocht hij hier vandaag in zijn SS-uniform zitten, zou ik beginnen beven en zou alle gruwel terugkeren die ik als dertienjarige ervaarde".

"Voor die dertienjarige stond elke persoon in een SS-uniform voor terreur en het laagste waartoe de mens in staat is. Ongeacht welke functie die persoon uitoefende. En vandaag, op mijn 84ste, voel ik net hetzelfde".

Terwijl Weiss aan het woord was, keek Gröning haar passief aan, staarde hij van tijd tot tijd naar het plafond en nipte hij aan een flesje water.

Weiss omschreef in detail hoe haar familie uit Hongarije naar Auschwitz werd gedeporteerd. Op een ochtend in april 1944 klopten de burgemeester, de politiechef en de hoofdonderwijzer op hun deur. De familie werd geëscorteerd naar een geïmproviseerd getto in een verlaten steenfabriek.

"Ze eisten onze waardevolle bezittingen op, mijn vader gaf hen wat geld en juwelen", verklaarde ze voor het hof. "We verlieten ons huis, mijn vader deed het hek dicht zodat de hond ons niet zou volgen".

Foto van selectiepost
In de rechtszaal werd een ingekleurde foto getoond die in de jaren 1970 werd teruggevonden en waarop een grote groep gevangenen aan een selectiepost in Auschwitz te zien is. Weiss is daarop te zien in de linker benedenhoek. "Ik keek toe hoe mijn kleine zusje werd weggeleid. Ik stond stokstijf, probeerde wanhopig te zien of ze bij ons moeder was geraakt", zei Weiss. "Dat is het beeld dat nu al 70 jaar in mijn geest gebrand staat", zei ze terwijl ze wees naar de foto die op een groot scherm in de rechtszaal was geprojecteerd.

Haar vader en haar zestienjarige broer kregen de taak lijken te ruimen. Op een briefje die een andere gevangene haar had toegestopt, las ze dat haar vader kort na hun aankomst was doodgeschoten. Hoe het haar broer is vergaan, heeft ze nooit geweten.
Lees verder onder de foto

Hij heeft gezegd dat hij zichzelf niet als dader ziet, dat hij slechts een radertje in de machine was. Maar mocht hij hier vandaag in zijn SS-uniform zitten, zou ik beginnen beven en zou alle gruwel terugkeren die ik als dertienjarige ervaarde

Auschwitz-overlevende Irene Weiss
"Dat is het beeld dat nu al 70 jaar in mijn geest gebrand staat", zei Weiss terwijl ze wees naar de foto die op een groot scherm in de rechtszaal was geprojecteerd
AP "Dat is het beeld dat nu al 70 jaar in mijn geest gebrand staat", zei Weiss terwijl ze wees naar de foto die op een groot scherm in de rechtszaal was geprojecteerd

Haar vader en haar zestienjarige broer kregen de taak lijken te ruimen. Op een briefje die een andere gevangene haar had toegestopt, las ze dat haar vader kort na hun aankomst was doodgeschoten. Hoe het haar broer is vergaan, heeft ze nooit geweten.

Bezittingen nieuwkomers sorteren
Weis en haar zus Serena werden gedwongen te werken in de buurt van crematorium nummer 4, in een opslagplaats die de gevangenen 'Kanada' noemden. Daar moest ze de bezittingen van nieuwkomers sorteren.

"Bergen kleren, schoenen, beddengoed, brillen, tandenborstels, kinderwagens, valiezen, boeken, potten en pannen en andere huishoudspullen moesten we sorteren. Op een dag vond ik de witte jurk en de beige sjaal van mijn moeder".

Haar werk was overweldigend, getuigde Weiss. Treinen vol gevangenen bleven maar aankomen, de klok rond. "De bergen spullen werden nooit kleiner, ze werden tot de nok van de barakken gestapeld", zei ze.

Later deze maand wordt het proces voortgezet.

Bergen kleren, schoenen, beddengoed, brillen, tandenborstels, kinderwagens, valiezen, boeken, potten en pannen en andere huishoudspullen moesten we sorteren. Op een dag vond ik de witte jurk en de beige sjaal van mijn moeder

Irene Weiss



Reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels