Exclusief voor abonnees

BRUSSELMANS

COLUMN | Mainz

De duisternis heeft haar lantaarns gedoofd. Waar vroeger oneindige vrede heerste, slaat nu de koekoeksklok op hol. Het verleden, minus de herinneringen, is verworden tot onze beste, onbetrouwbaarste vriend. Verwarring is de leidraad, in het rijk van de door de reuzen aangestelde dwergen. En de reuzen? Zij vertrokken, lieten voetafdrukken na waarin bij regenval een kind kon verdrinken, en onderweg naar het Walhalla verpletterden ze de illusies van de afstammelingen der mensen. Oh liefje, wees niet depressief, laat de existentie je niet uithollen en leegmaken, grijp mijn met Nivea ingesmeerde hand, en samen lopen we naar de horizon waar onze tegen elkaar gedrukte naakte en tevreden lijven wachten op ons. Zij en ik en andere geliefden uit dit tijdperk probeerden naar elkaar te glimlachen, en de hoon was ver weg, alsmede de jaloezie, de afgunst, de angst, de irritatie en de haat, ja, vooral de haat, die moet vermeden worden ofwel in stukjes gehakt en gevoerd aan de ongekartelde levensvormen op de bodem van de Leie. Er is geen ademend wezen dat het redt zonder de Liefde. Aai de hond, koester de ouder, verwarm de baby in z'n wiegje, leg de minnares in het zachte bed, en vertel haar het verhaal van de minnaar die je zelf bent en die z'n verhaal zo autobiografisch maakt dat de minnares nooit eerder zo rustig in slaap is gevallen. Daarna kun je terugkeren naar je schrijftafel en beginnen aan de roman die degenen zonder hoop een hart onder de riem zal steken. Het is goed mogelijk dat deze roman volgend jaar op de Boekenbeurs gesigneerd moet worden, een schaduwzijde die als de verplichting van de Vlaamse auteur kan gelden. Dit jaar is het ook weder raak. Van de week zat ik m'n publiek van dienst te zijn, met naast mij de grootheden Griet Op de Beeck en Tom Lanoye, daar we immers samen verenigd zijn in de Nederlandse uitgeverij Prometheus, die - wat recent in alle kranten stond - over niet zo lang een splinternieuwe, geannoteerde vertaling gaat uitbrengen van 'Mein Kampf' van Adolf Hitler. Je kan je afvragen: moet zo'n gereputeerde uitgeverij dat wel doen? Moet 'Mein Kampf' gelezen kunnen worden door zowel linkse lieden als rechts rapaille, door volwassenen en pubers, door onwetenden en aanhangers van de zekerheid dat ooit een kopie van Hitler zal opstaan en schoon schip zal maken met alle waarden die het individu tot een uniek geval maken en de maatschappij tot een conglomeraat van unieke gevallen die alleen maar het beste met elkaar voorhebben. Ach, we kunnen ook nog wel met z'n allen 'Mein Kampf' kopen en ons exemplaar op de brandstapel gooien, en zingen en dansen en wild als Afrikaanse krijgers schreeuwen: 'Er komt nooit meer oorlog!' Nou ja, op die Boekenbeurs, daar gebeurt vanalles. Jeroen Meus liep een polsbreuk op, Lize Spit werd door niet minder dan vijfduizend fans gevraagd of ze haar onderbroek cadeau kregen, de glimlach van Pascale Jambers versteende, en ik zat daar ook, zo'n beetje m'n huidige roman 'De Fouten' van handtekeningen te voorzien, en op een bepaald moment keek ik naar de door mezelf geschreven handtekening, en ik dacht: wat bedoelt deze man met die krabbel? Wat wil hij bereiken? Wat wil hij tot in de eeuwigheid vastleggen? En ik had zin om de pagina met de handtekening erop met m'n tanden uit het boek te scheuren, en daarna met blinde ogen de uitgang te zoeken, en van Antwerpen naar Gent te vliegen op de rug van een arend, en in Gent m'n Pioneer breedbeeldtoestel aan te zetten, en alleen nog maar te kijken naar voetbal, bewegende mannetjes met absurde rugnummers, met in de tribunes de huilende wolven, die louter wilden aanschouwen hoe Kevin De Bruyne het beter deed dan Lionel Messi. En dat deed Kevin De Bruyne, kortom, vergeet Lionel Messi, het uur is geslagen dat hij verwordt van een uitzonderlijke voetballer tot een legende die zal verbleken tot alleen nog maar een lang geleden voor het laatst gehoorde naam overblijft. Hoe deden onze eigen ploegen en onze eigen jongens het in Europa? Brugge en Anderlecht en AA Gent et eventueel les autres? Ik zou het niet weten, in de negentig minuten die ze respectievelijk uit hun mouwen aan het schudden waren, zat ik in een diep hol onder de grond, hijgend, bevend en rillend, verlangend, opkijkend naar een donkere hemel waarin de God zou moeten huizen die met één vingerknip de redding brengt. Ik hoop tegen morgen of overmorgen dit hol te kunnen verlaten, om weder lucht in m'n lijf te hijsen, om weder met open ogen naar de warboel te staren, om weder de hand van m'n Geliefde te grijpen en naar de horizon te wandelen, waar we klaarblijkelijk inderdaad op onszelf wachten, en waar we ons met de eigen schimmen verenigen, en als waarlijk volledige mensen een kus uit onze lippen toveren die zorgt voor glinstering in de sterren, vuurwerk onder het zwerk, vreugdevolle kreten uit de kelen van de arenden. En in het weekend waarin de normaliteit mij opnieuw in de greep zal hebben speelt Zulte Waregem tegen Westerlo, AA Gent tegen Waasland-Beveren, Brugge tegen Genk, en Anderlecht tegen KV Oostende. Zal Paars-Wit de match tegen Mainz voldoende verteerd hebben om de Kustboys te degraderen tot armzalige wormen, tot geslagen honden, tot flutvogeltjes met gebroken vleugels? We weten het nog niet, want vergeet nooit: de toekomst is onzeker, heel erg onzeker.

Lees je graag alle artikels op HLN?

Krijg nu 1 maand onbeperkt en gratis toegang tot alle artikels.

Ik wil toegang
Digitaal abonnement HLNDigitaal abonnement HLN1ste maandgratis

Stop of pauzeer wanneer je wil

  • Onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Iedere week gratis tickets en straffe kortingen