Verpleegster geworden als eerbetoon aan stervende pépé

Florian Van Eenoo photonews
Verpleegster worden was wel het laatste waar Steffi Van Coillie (32) uit Roeselare aan dacht toen ze op haar achttiende de deuren van de middelbare school achter zich dichtsloeg. De verzorging van haar stervende pépé veranderde echter alles. Steffi besloot op haar 25ste om opnieuw te gaan studeren. Sinds enkele jaren is ze aan de slag op de pediatrie van het UZ Gent, dienst intensieve zorgen.

Eind april waren er bij de VDAB 1.182 openstaande vacatures voor verpleegkundigen, maar de vacante plaatsen raken bij lange na niet ingevuld. Omdat de bachelor in de verpleegkunde met een jaar is verlengd, studeren dit jaar alleen maar HBO5-studenten af, waardoor de instroom van nieuwe verpleegkundigen een stuk lager ligt dan normaal. Dat verpleegster een knelpuntberoep is, is een understatement. VDAB probeert werkzoekenden uit andere sectoren warm te maken voor een job in de verpleging.

Een persoonlijk drama zorgde bij Steffi voor een ommezwaai. "Bij mijn grootvader - voor mij een vaderfiguur - werd uitgezaaide pancreaskanker vastgesteld", vertelt Steffi. "Zijn laatste weken hebben we hem thuis verzorgd met palliatieve zorg van De Mantel en de verpleging door het Wit-Gele Kruis. Het is dankzij hen dat ik mijn hart heb verloren aan het beroep." Steffi ging met de steun van de VDAB bachelor verpleegkunde studeren en haalde intussen ook een Ba-na-Ba. Ze is aan de slag in het UZ Gent op de dienst intensieve zorg voor kinderen. "Het is een zware job, maar ik ben nog geen dag tegen mijn goesting gaan werken. Tijdens de autorit naar huis van 40 minuten kan ik het een stuk loslaten en gewoon weer mama zijn voor mijn zoontje." 




2 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Cynthia Van de Walle

    Albert De Vries ik ben ook verpleegkundige en ben er net dóór de afwijkende werktijden zeer veel kunnen zijn voor mijn dochter.Ze kwam praktisch alle dagen naar huis om te eten 's middags,is nooit naar voor- of nabewaking geweest.Ging vaak helpen op school of mee uitstappen gedaan.Tijdens examenperiodes nam ik overuren op zodat ik thuis was als zij moest studeren.Op woensdagNM was ik meestal ook thuis.Tijdens weekdagen in vakanties ook. Dit omdat je inderdaad weekend werkt.Dus wat bedoel je nu?

  • Albert De Vries

    "Tijdens de autorit naar huis van 40 minuten kan ik het een stuk loslaten en gewoon weer mama zijn voor mijn zoontje.” Als ze niet moet slapen en/of humeurig rondloopt, haar zoontje amper ziet in het weekend,... door haar werk in vijf wisselende shiften... Maar als ze gehuwd is kan haar man hopelijk vader én moeder voor hun zoontje zijn