Verdwijning secretaresse uit Ganshoren na 30 jaar nog altijd mysterie. Moeder: “Ik weet wie mijn dochter gedood heeft”

RV
De vrouw met de groene ogen: zo staat Marie-Ines Moens bekend. De secretaresse was 24 jaar toen ze op vrijdag 8 september 1989 verdween, op weg naar huis in Ganshoren. 30 jaar later is het nog altijd een mysterie wat er met haar gebeurde. Maar niet voor haar moeder. Zij is er zeker van dat haar dochter dood is. En ze weet naar eigen zeggen wie haar om het leven heeft gebracht.

Het was een stralende zomerdag die 8ste september. De zon scheen en er was geen wolkje aan de lucht. Om 16.45 uur rondt Marie-Ines haar werk af bij het advocatenkantoor waar ze aan de slag is. Ze heeft haast, want ze moet haar dochtertje van 2,5 jaar ophalen bij haar ex.

Metrostration

Net voor ze de deur uitstapt, belt ze nog even met haar moeder. Daarna vertrekt ze. Ergens tussen metrostation Merode en haar woning in de Keizer Karellaan gaat er iets mis, want ze komt nooit aan.


Een winkelier bij wie ze zou langsgaan om nieuwe schoentjes voor haar dochter te kopen – voor een huwelijk van een vriend de dag erna – wacht tevergeefs op haar. Ook haar ex verklaart dat hij haar niet heeft gezien. Om 19 uur gaat hij langs bij Marie-Ines thuis, maar ze is er niet. Hij dient later een klacht in bij de politie voor het in de steek laten van haar kind. (lees hieronder verder)

Google Maps

Meer dan 20 jaar wordt er naar de jonge vrouw gezocht, maar alle sporen lopen dood. In december 2010 wordt het dossier geklasseerd: ‘niet gevonden, dader(s) onbekend’.

Haar moeder heeft het er heel moeilijk mee. “Het enige wat ik heb kunnen bereiken, is dat haar signalement nog altijd op de website van de federale politie staat”, vertelt ze in La Dernière Heure. “Hoe kan ze nu zomaar verdwenen zijn? Midden in de stad. Op klaarlichte dag.”

Geen twijfel

Voor haarzelf bestaat er echter geen twijfel. “Ik weet wie mijn dochter gedood heeft en waarom”, maakt ze zich sterk. “Maar omdat haar lichaam nooit gevonden werd, was er niet voldoende bewijs om de schuldige te veroordelen. Ik denk dat de speurders er nochtans dichtbij waren.”

Ze gelooft niet dat het met opzet gebeurde of dat er een huurmoordenaar bij betrokken was, zoals de speurders op zeker moment dachten. Intussen heeft ze de hoop opgegeven om ooit de ware toedracht te achterhalen. “Ik denk nog elke dag aan mijn meisje”, zegt ze nog. “De tijd verandert daar niets aan. Ik heb geen graf dat ik kan bezoeken. Daar moet ik mee leven.”




7 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Frederik Lootens

    Ze moeten blijven zoeken!!!Nooit kl asseren

  • José Gonzales

    Wel ik ga een weesgegroet bidden voor uw dochter. En hopelijk dat de dader en haar kan gevonden worden veel sterkte.

  • Ingrid Vingerhoets

    Sterkte!

  • Corneel Vermeire

    Hopelijk komt de dader ooit nog aan zijn straf sterkte,

  • Papen Tanja

    Vreselijk,veel sterkte