Ouders van verkeersslachtoffers Merel en Emilie op het kerkhof: "Ik kom elke dag een kaars branden. Ze was bang in het donker"

“Telkens als we horen dat er terug een verkeersslachtoffer valt… Dat breekt u, dat kraakt u, dat doet pijn"

Peggy Muyldermans, bij het graf van haar dochter Merel.
VRT Peggy Muyldermans, bij het graf van haar dochter Merel.
Onder een stralend herfstzonnetje vonden veel mensen vandaag op 1 november troost op het kerkhof en herdachten ze de overledenen. Rijk en arm, jong en oud, vredevol gestorven of uit het leven gerukt: op een begraafplaats vind je zoveel verschillende mensen en verhalen. En ook jonge verkeersslachtoffers, zoals Merel De Prins en Emilie Leus. Hun ouders laten naar aanleiding van Allerheiligen in hun hart kijken.

Merel De Prins (12) kwam op 28 oktober 2015 om toen ze werd doodgereden in Vilvoorde. Haar aanrijder pleegde vluchtmisdrijf, maar gaf zich nadien aan. De jongeman had nooit een rijbewijs gehaald, maar kreeg eerder wel zeven keer een rijverbod opgelegd. Hij zit nu een gevangenisstraf van vijf jaar uit. “Morgen is het twee jaar geleden dat ze verongelukt is”, vertelde de mama van Merel enkele dagen geleden aan de VRT bij het graf van haar dochter. “De mensen komen dan bloemen neerleggen. Dat doet deugd. Dat er nog zoveel aan haar gedacht wordt, dat ze niet vergeten is. Ik vind dat ze levend moet blijven. 8 januari wordt ze 15 jaar…”

Ook de papa van Emilie Leus (18) moest zijn dochter veel te vroeg afgeven. Zij werd op 11 november 2009 samen met twee andere geneeskundestudentes in Oosterzele op de fiets aangereden door een dronken automobilist. “Ons Emilie heeft nog twee dagen gevochten, maar is spijtig genoeg gestorven op 13 november om kwart voor vijf in de namiddag”, legt hij uit. Ook haar twee medestudenten, Laetitia (18) en Lauren (17), lieten het leven.

Vincent Leus op het kerkhof van Drongen, waar zijn dochter Emilie Leus ligt.
VRT Vincent Leus op het kerkhof van Drongen, waar zijn dochter Emilie Leus ligt.

Overleven

Hoewel het aantal dodelijke slachtoffers in het verkeer in vergelijking met tien jaar geleden is afgenomen, sterven nog steeds veel te veel mensen in het verkeer. Vorig jaar alleen al 597 mensen. Voor de nabestaanden blijft het verdriet immens. “Dat is dag op dag leven”, aldus de mama van Merel. “Dat is eigenlijk overleven.” 

“Iedereen behandelt dat op zijn eigen manier”, voegt de papa van Emilie toe. “Wij hebben het fonds opgericht ter herdenking van haar en wij spreken op scholen om een poging te doen om alleszins de jongeren al aan te zetten dat alcohol en rijden niet samengaan.” Elk nieuw verkeersslachtoffer is een harde klap voor de families. “Telkens als we horen dat er terug een verkeersslachtoffer valt… Dat breekt u, dat kraakt u, dat doet pijn. En dat maakt u kwaad. ‘Hoe kan dat?’”, aldus de mama van Merel. Dat aan het kruispunt waar Merel stierf nog steeds niets is veranderd, kan er bij haar niet in. “Het is altijd iets”, zucht ze.

Zoveel jonge mensen op een kerkhof

“Je zou ervan verschieten hoeveel jonge mensen er op een kerkhof liggen”, zegt de papa van Emilie. “Moesten we ons allemaal aan de regels houden en moesten we dan ook nog een keer een relatief harde repressie hebben die uitgedrukt wordt in de rechtbank, dan denk ik dat we al een grote stap vooruit zouden zetten. Maar… We hebben nog veel werk voor de boeg.”

Ze kijkt bij toeval richting ons huis. Dus met andere woorden… Dat is wel schoon

Papa van Emilie Leus
De laatste rustplaats van Emilie Leus. Ze werd 18 jaar oud.
VRT De laatste rustplaats van Emilie Leus. Ze werd 18 jaar oud.

Haar huisje

“Ik kom hier elke dag”, vertelt de mama van Merel nog aan het graf van Merel. “Op zondag twee, drie keer. Elke dag steek ik een kaars aan. Ze moet licht hebben. Ze was bang in het donker…” 

“Voor ons is de begraafplaats een plaats waar wij altijd naartoe komen om Emilie haar rust te zien of te voelen, of hoe je het ook wilt noemen”, vertelt haar papa. “Ze kijkt ook bij toeval richting ons huis. Dus met andere woorden… Dat is wel schoon…” Voor de mama van Merel is het kerkhof geen kerkhof meer. “Dat is meer de plaats waar Merel nu… Dat is haar huisje hier.” 

Dat is geen kerkhof meer. Dat is meer de plaats waar Merel nu… Dat is haar huisje hier

Mama van Merel De Prins
Elke dag brandt de mama van Merel een kaars aan haar graf.
VRT Elke dag brandt de mama van Merel een kaars aan haar graf.



11 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Luc Geerts

    En heeft die dader nog pijn aan zijn ogen?In GB.worden die verkeersmoordenaars binnenkort veroordeeld zoals echte moordenaars.Wanneer hier? Rijd moeder en kind dood aan overdreven snelheid in een zone 30 onder invloed van drank en drugs,daarna willen die wereldvreemde rechters hen nog terug inpassen in de maatschappij.Misschien wordt het eens tijd ons te beraden over ons gerechtelijk apparaat.

  • Gerry Cle

    Heel herkenbaar, alleen dat ik haast alle dagen op het kerkhof kom behalve op Allerheiligen. Je bent her het hele jaar door haast alleen (moet soms sneeuw ruimen om er te geraken) behalve die ene week voor 1 november. De dronken daders strenger straffen is niet genoeg. Men moet IEDERE dronken en/of hard rijdende chauffeur streng straffen alvorens ze 'dader' kunnen worden.

  • Jo demey

    Al deze tragedies hebben we te danken aan de rechters , die verkeersmidadigers ultra licht bestraffen. Dit moet gelijk gesteld worden aan moord.

  • Harry De Wever

    Mama van Merel , Papa van Emille wat doet dit pijn, hoop dat jullie nog iets van zin in het leven vinden. Sterkte.

  • Stephen basken

    Allemaal naar u zelf kijken 1 ste les.