Opmerkelijk pleidooi directrice Child Focus: "Ouders moeten kinderen durven loslaten"

Heidi De Pauw, directrice van Child Focus.
BELGA Heidi De Pauw, directrice van Child Focus.
"De vieze, perverse man met de lange jas die uit de bosjes springt en het kind meesleurt om het te misbruiken, bestaat hoofdzakelijk in de fantasie van de mensen." Dat zegt Heidi De Pauw, sinds 2012 algemeen directeur van Child Focus, in haar boek Geen Paniek!. De Pauw, die als jonge criminologe bij de preventiedienst van Binnenlandse Zaken werkte ten tijde van de zaak-Dutroux, roept ouders op om zich minder zorgen te maken over hun kroost en maakt in haar boek komaf met clichés.

Het is een bijna automatische reflex van elke ouder om kinderen te beschermen, zeker in tijden waarin we langs alle kanten geïnformeerd worden over vreselijke misdrijven tegen kinderen, zegt De Pauw. "Dat is begrijpelijk, we willen niets liever dan onze kinderen onder een stolp zetten. Helaas, tegen het extreme kwaad kunnen we onze kinderen niet afschermen. Overbescherming is dan ook niet de juiste reactie."

In Geen Paniek! breekt de Child Focus-directrice dan ook een lans voor meer vertrouwen. Meer vertrouwen in je kroost, maar ook in de toekomst en in onze jongeren. "Ik zit al 20 jaar in deze sector met harde thema's en wat ik heel vaak zie, is een reactie van angst en paniek. Maar dat zijn slechte raadgevers."

Vrijheid geven met vallen en opstaan

De Pauw is van mening dat ouders jongeren kunnen en moeten "loslaten" en hun de vrijheid moeten geven om met vallen en opstaan door het leven te gaan. "We moeten hun leren vertrouwen te hebben, hun leren dat er risico's bestaan, maar dat ze die kunnen omzeilen, hun leren wat ze moeten doen als het fout loopt. Ik zie vaak de donkere kant van het leven, maar houd daardoor des te meer van de lichtere kant, de kant waarvan we ten volle moeten genieten." 

De criminologe is daarnaast van oordeel dat men met de meeste preventiemaatregelen een cruciale fout maakt door de verantwoordelijkheid bij het kind te leggen. "Een kind wordt opgevoed met als grondregel dat het moet luisteren naar wat de volwassenen zeggen. Zo wordt het met Nieuwjaar verplicht om nonkel Herman met de prikbaard een kus te geven. Datzelfde kind moet zich dan realiseren dat het 'neen' moet zeggen tegen diezelfde volwassene bij grensoverschrijdend gedrag? Dat kan je van een kind niet verwachten", zegt ze. 

Open dialoog

Wat je dan wel moet doen? "Praten met je kind in een open dialoog en ervoor zorgen dat als er dan toch iets fout gaat het met iemand kan praten die echt luistert en hem of haar niet toespreekt op een berispende toon."
In "Geen Paniek!" maakt Heidi De Pauw voorts komaf met een aantal clichés. Zo moeten we volgens haar beseffen dat de meeste mishandelingen van kinderen gebeuren binnen de vier muren van hun eigen huis of in hun vertrouwde omgeving. De vieze, perverse man met de lange jas, die uit de bosjes springt en het kind meesleurt om het te misbruiken, bestaat hoofdzakelijk in de fantasie en gedachten van de mensen, zegt ze. "Qua uiterlijk verschilt de pedoseksueel niet van de doorsnee man of vrouw en bovendien worden de meeste feiten niet gepleegd door een illustere onbekende." 

Daarnaast is daderschap geen exclusiviteit van mannen. "Ook vrouwen misbruiken en mishandelen kinderen, ook seksueel. Perceptie heeft duidelijk een aantal misvattingen in stand gehouden. Perceptie? Inderdaad, stel je voor dat een man naakt het gras afrijdt en zijn buurvrouw kijkt door het raam en ziet het. Dan wordt de man al snel beschouwd als een exhibitionist. Stel nu dat de vrouw het gras afrijdt in haar evakostuum en het is de buurman die toekijkt. Dan zal de algemene perceptie zijn dat hij een voyeur is. Niet? Nochtans gaat het om dezelfde feiten."

Geen Paniek! is uitgegeven door Uitgeverij Houtekiet en kost 21,99 euro.




1 reactie

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Peter Buyck

    Inderdaad, het grootste gevaar schuilt bij de ouders zelf. Zonet gezien: de mama in donkere kledij, zonder fietsverlichting en helm met een peuter op de bagagedrager (trouwens niet de eerste maal...). Als kinderen leren dat enkel hun mama of papa te vertrouwen zijn in geval van problemen, dan gaan ze nooit durven hulp vragen aan de onbekende (die bvb een politieagent in burger blijkt te zijn...).