OPINIE "Eén leerkracht wil mijn dochter in haar klas, volgend schooljaar. Eén"

Lies Heirbaut heeft een dochter met een beperking en is 'Ouder voor Inclusie'

Lies Heirbaut.
RV Lies Heirbaut.
Afgelopen weken is er weer heel wat tumult geweest rond het M-decreet, dat stelt dat kinderen met een beperking, stoornis of handicap moeten kunnen deelnemen aan het gewone onderwijs. Terwijl Europa vindt dat Vlaanderen hier te weinig voor doet, wil N-VA leerlingen met een zorgbehoefte net sneller naar het buitengewoon onderwijs sturen. Minister Crevits belooft intussen fast teams in te schakelen om de noden te lenigen. Er is echter véél meer nodig om inclusief onderwijs echt te laten werken, schrijft Lies Heirbaut, mama van een kind met een beperking. “Eén leerkracht wil mijn dochter volgend jaar in haar klas. Eén.”

Stel het je even voor: verbinding tussen álle mensen in onze samenleving, en dit vanaf de eerste kleuterjaren. Willen we niet allemaal een maatschappij waarin er voor iedereen een volwaardig plekje is, ook voor de meest kwetsbaren onder ons? Wie kiest er vrijwillig voor om levenslang te verhuizen van de ene pseudoveilige instelling naar de andere ‘beschutte’ omgeving, ergens in de schone groene bossen, enkel te bereiken na een urenlange busrit, ver weg van iedereen, van het normale?

Als Vlaams minister Hilde Crevits (CD&V) écht werk wil maken van inclusief onderwijs, dan moeten er ook stevigere maatregelen komen om dit mogelijk te maken. Er is wel degelijk een revolutie nodig, geen evolutie.

Wie kiest er vrijwillig voor om levenslang te verhuizen van de ene pseudoveilige instelling naar de andere ‘beschutte’ omgeving, ergens in de schone groene bossen, ver weg van het normale?

Lies Heirbaut

Anders dan sommige mensen denken, is er momenteel geen massale toevlucht van duizenden gehandicapten naar het gewone onderwijs. De meeste leerlingen met een beperking zitten nog steeds in de bijzondere scholen. Mijn dochter zit wél in een gewone kleuterschool in Borgerhout. Van alle kleuters in die school krijgt 1,6% extra ondersteuning van het ondersteuningsnetwerk, mijn dochter incluis. Dit terwijl veel meer kleuters hier nood aan hebben.

Het raakt me diep hoe er wordt gesproken over de meest kwetsbare individuen onder ons. Personen met een beperking en hun ouders dragen dagdagelijks een torenhoge last die veel zwaarder is dan het doorspartelen van werkdagen over een paar schooljaren heen. They’re fucked for life. Levenslang moeten zij de fysieke, mentale en emotionele pijn en leed (ja, want dat is het nu eenmaal) dragen van wat een beperking met zich meebrengt. Levenslang moeten zij financieel voldoende middelen ophoesten voor therapieën, medische kosten, aangepaste hulpmiddelen, duurdere vakantiekampen en hobby’s, woning en levensonderhoud. Levenslang moeten zij uren spenderen aan logge administratie en consultaties, meestal noodgedwongen binnen de werkuren.

Ik moet zelf op de hoogte zijn van de wetgeving rond het M-decreet, want school en CLB maken daarin fouten

Lies Heirbaut

De weinige ouders die dan nog energie overhebben om te timmeren aan een inclusief pad (zij leggen de stenen van een weg die er nog niet is), maken zich daarbovenop nog eens vrij voor alle noodzakelijke vergaderingen met de school, het CLB, de ondersteuners, altijd tijdens de werkuren nota bene. Ik moet zelf op de hoogte zijn van de wetgeving rond het M-decreet en het inschrijvingsrecht, want school en CLB maken daarin fouten. Ik word geregeld geconfronteerd met weigeringen van scholen en weerstand bij leerkrachten. Ik stuur de ondersteuners vaak aan, ik enthousiasmeer en motiveer. Als Ouder voor Inclusie kan ik niet voltijds gaan werken, heb ik minder loon en veel meer kosten, for life.

Mijn dochter gaat volgend schooljaar naar het eerste leerjaar. Met de huidige extra ondersteuning van twee uur per week — als die er al komt — hou ik mijn hart vast hoe dat gaat lopen in de klas. Meer ondersteuning is noodzakelijk om haar traject meer slaagkans te geven. Maar mijn kind krijgt veel minder middelen dan wanneer ze in het buitengewoon onderwijs zou zitten. Hoe eerlijk is dat?

Terwijl inclusie wel degelijk kán. Wij doen het, en er zijn leerlingen die het al gedaan hebben! Wat als we de grijpklare weerstand en het geklaag eens achterwege zouden laten en onze focus leggen op het samen benutten van kansen, vernieuwing en verbinding? Onze school doet dat al. Met vallen en opstaan. Met een meerderheid van de leerkrachten die nog weigerachtig staat tegenover inclusie én met enkele superjuffen die het voorbeeld stellen. Eén leerkracht heeft me zopas gezegd dat ze wenst om mijn dochter in haar klas te mogen hebben, volgend schooljaar. Eén leerkracht. Die steen is alvast gelegd. En nu naar de volgende.

Mijn dochter gaat volgend schooljaar naar het eerste leerjaar. Met de huidige extra ondersteuning van twee uur per week — als die er al komt — hou ik mijn hart vast hoe dat gaat lopen in de klas

Lies Heirbaut

Al eens nagedacht over de mogelijke winsten op langere termijn als inclusie lukt? Over arbeidsgeschiktheid, onbeschutte werkplekken en valide dagtaken met een volwaardig loon? Leerlingen die inclusief onderwijs volgen, leren omgaan met reacties van andere leerlingen. Die zijn soms hard, maar dat is de realiteit. Inclusief onderwijs is vooruitgaan in verbinding met elkaar. Het is kansrijk.

Er is tegenwoordig inderdaad een grote druk op de leerkrachten, die met veel diversere problematieken bij leerlingen moeten omgaan dan pakweg 50 jaar geleden, zeker in een stedelijke context. Maar ligt het aan het M-decreet dat scholen en leerkrachten het niet meer zien zitten? Ik denk het niet, want er komen bitter weinig gehandicapten naar de gewone school.

Ja, kiezen voor inclusief onderwijs is loodzwaar. Maar voor wie eigenlijk?




28 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Bilashi Gilson

    Mijn kind zou niet gelukkiger worden in het gewone onderwijs. Enkel meer frustraties bij haar en waarschijnlijk bij de andere lln. In een ideale wereld zou dit misschien mogelijk zijn. Maar de kinderen zelf... worden daar niet gelukkiger door.

  • Natasja Bokken

    M-decreet kiest het kind niet voor, het word gedwongen om naar een gewone school te gaan. De attesten van cos of andere tellen niet, het moet een attest van clb zijn. Dat ga je niet rap krijgen. Vandaar tot ik ook met een moeilijk traject zit met een kind met ass type 9. Ouders van gewone kinderen vergeten dit vaak en wijzen met de vinger. Ook zou er meer info naar de ouders moeten gaan ik heb al ouders gehad die dachten dat autisme besmettelijk is.

  • Tina Colpaert

    Is te zien in welke mate natuurlijk anders sleurt die 1 persoon hele klas mee en kan de juf het niet aan ook voor zo een kind niet makkelijk denk dat dit meer de reden is en niet het niet willen zo kinderen aannemen in gewone klas

  • Geert Matthys

    De wet van de meerderheid hoor mevrouw, nu zitten er 18 andere kinderen te vertragen en geïrriteerd door uw kind plus gestresseerde leerkracht, draag je eigen kruis en ga niet naar media als groot verongelijkt drama. Er zijn genoeg normale mensen die dat ook niet doen en het valt hier enorm mee, ga anders eens naar China of VS en zie wat er daar is voor zieken. Niks.

  • Bernd Vaes

    Waarom maakt alweer België het moeilijk met inclusie? In andere landen loopt dit vrij goed en zijn de effecten voor die kinderen met om-het-even-welke handicap positief tot zeer positief.