OPINIE Carl Devos: "Onze politiek wordt verlamd door verkiezingskoorts"

Politicoloog Carl Devos merkt op dat de spanning voor de komende verkiezingen overal aanwezig is. "We beleven nu het laatste grote inhoudelijke offensief: vanaf juni 2018 is het voorbij."

Carl Devos.
Koen Broos Carl Devos.
De Wetstraat is bloednerveus. De zenuwen staan gespannen. In Antwerpen trekt een moddercampagne voorbij. Zelfs binnen Samen, het kartel van Groen en SP.a, is het niet gezellig. In de Vlaamse regering zorgen meningsverschillen tussen CD&V en N-VA over de onderwijsdossiers voor ergernis. Minister Crevits stelde haar grote onderwijshervorming uit, omdat het werkveld daar om vroeg, maar ook omdat anders de N-VA-schaduwminister van onderwijs alle problemen naar haar zou gooien. Binnen Michel I zijn de relaties tussen de twee grootste partijen, na een korte dooi, weer helemaal verzuurd. De Wever en Beke delen elkaar kletsen uit, en binnen de regering zorgt de uitvoering van het Zomerakkoord voor veel spanning. CD&V wil, met allerlei kritiek in de hand, heel wat passages bijsturen, Open VLD en N-VA hebben daar weinig oren naar.

Onze politiek wordt verlamd door verkiezingskoorts. Dat die in de steden en gemeenten te voelen is, is logisch minder dan een jaar voor de verkiezingen. Op 14 oktober 2018, zijn er de zesjaarlijkse lokale en provinciale verkiezingen. Maar er komt nu heel wat extra spanning bij. Want de verkiezingen van oktober 2018 gaan naadloos over in de campagne naar de samenvallende Europese, regionale en federale verkiezingen van mei 2019. Zo heeft N-VA voor al die verkiezingen één campagne uitgewerkt. Alles is dus met elkaar verbonden.

De campagne voor oktober 2018 is nu al goed voelbaar, maar barst helemaal los na de zomer van volgend jaar. Dan houdt het besturen overal op. Want als die verkiezingen enkele maanden later voorbij zijn, zal de Wetstraat vanaf 15 oktober zich richten op de verkiezingen van 2019. Dat wil zeggen dat tussen de zomer van 2018 en mei 2019 er van regionaal en federaal bestuur niet veel in huis komt.

Als de regeringsvorming vlot gaat, hebben we misschien in oktober 2019 een nieuwe regionale en federale regering. Dan kan het echte besturen weer beginnen.

Als dat vanaf de zomer van volgend jaar stopt, moet al het grote werk dat nog moet gebeuren, voor die periode door de molen geraakt zijn. Daarom beleven we nu het laatste grote inhoudelijke offensief: vanaf juni 2018 is het voorbij. Wie nu nog iets wil lanceren, moet het in de begroting van 2018 krijgen, die momenteel in de parlementen voorligt. Daarom zit er nu zoveel druk op allerlei dossiers: men wil zoveel mogelijk nog vanaf januari in werking doen treden. Want over een jaar, in november 2018, is er wegens de verkiezingen in mei 2019 toch niets meer mogelijk.

Als de regeringsvorming vlot gaat, hebben we misschien in oktober 2019 een nieuwe regionale en federale regering. Dan kan het echte besturen weer beginnen.

Carl Devos

Omdat in België voor alle belangrijke beslissingen drie akkoorden nodig zijn (over de algemene principes, over de details van het akkoord, en nog eens als het wordt toegepast) wordt er nu in vele dossiers om details gestreden. Michel I nam de principiële beslissingen in het zomerakkoord van juli, de laatste keer dat ze tot een groot inhoudelijk offensief kon beslissen. Maar ze werkte de details niet of slecht uit. Daarover wordt nu gediscussieerd.

Op de achtergrond speelt uiteraard de slag om Vlaanderen. Vooral tussen de ex-kartelpartners N-VA en CD&V. N-VA moet haar marktleiderschap beschermen, CD&V wil het hare terug. Ook Open VLD staat voor een lastige strijd. Hoewel ze nochtans in de sociaaleconomisch meest liberale regeringen sinds jaren zit, schrijven veel kiezers dat toe aan de meer zichtbare N-VA. Op links strijden Groen en sp.a met elkaar om het leiderschap. In steden waar ze samenwerken, zoals bijv. in Gent en Antwerpen, gaat dat niet altijd van harte. Achteraan het peloton strijdt PVDA tegen de kiesdrempel in de provincie Antwerpen en probeert het VB de wind uit N-VA zeilen te halen. Hoewel veel van haar thema’s nu over tafel stromen, slaagt ze er niet in om daar veel sterker van te worden. N-VA nam die thema’s over, het VB roept dat N-VA veel geblaat is zonder wol, maar raakt zelf niet in het bestuur.

Dat er met zo’n grote inzet op de achtergrond veel spanning is op het moment dat er voor het laatst nog eens grote zaken beslist kunnen worden, is dus vrij logisch. Maar het wordt er niet beter op.




68 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Chris Devlaeminck

    De twee grootste partijen? Er is maar één grote partij, de N-VA. En daar hebben de andere partijen het lastig mee. Daarom dat hun wens is voor 2017 en 2018, CD&V, VLD, Groen en sp.a. Nu nog de N-VA proberen schade toe te brengen.

  • Gino Denil

    Niet gaan stemmen levert niets op. Dat is automatisch in het voordeel van de grootste partij. Niet gaan stemmen is dus een stem voor de N-VA en een stem voor meer van hetzelfde. Iedereen moet maar voor zichzelf uitmaken of hij dat wil. Maar als je verandering wil moet je gaan stemmen.

  • Fonz Ooms

    Onze politiek is ROT. Gewoon door de versnippering in de vele partijen, regeringen en parlementen. En vooral omdat er meer en meer naar boven komt van wat die verdienen en links en rechts nog bijsnabbelen. Ongelooflijk dat er dan nog over die enkele honderden euros wordt gezeverd die de gewone man zou mogen/kunnen bijverdienen. En de verkiezingen zijn zinloos, ze doen achteraf toch hun eigen goesting !

  • Peter Simons

    En na de verkiezingen van het zelfde laken een pak !

  • Lilianne Van Neylen

    Allemaal kiezen om NIET gaan te stemmen. Daar wil ik graag aan meedoen! Wel gaan stemmen heeft hier toch geen enkele zin. Partijtjes met 12% van de stemmen kunnen hier miljoenen belastingen heffen, kunnen zomaar miljoenen euro’s voor electriciteit laten bijbetalen door de bevolking voor fouten die een ander partij gemaakt heeft die ook geen democratische meerderheid hadden. Dus wat voor zin heeft dat kiezen in dit land?