Moeder zet zich al 14 jaar in voor nabestaanden na ongeluk Robbe (8): “Belang van slachtofferhulp is enorm groot”

Benny Proot
“Persoonlijk bleef ik met heel wat vragen achter. Ik wou mijn zoontje zién. De plaats van het ongeval met mijn eigen ogen bekijken. Zaken die mij toen geweigerd werden. De slachtofferbegeleiding stond destijds nog niet op punt. Het is fantastisch om zien welke evolutie er de voorbije jaren is geweest.” Veertien jaar na de tragische dood van haar zoontje Robbe Knockaert (8) kwam Nancy Cappelle (50) in het Brugs politiehuis getuigen over het belang van slachtofferhulp. Sinds het overlijden van Robbe houdt ze zich zélf bezig met rouwverwerking.

Het was een pakkend moment toen Nancy Cappelle (50) uit Wevelgem het woord kreeg tijdens de academische zitting in Brugge ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van EPOS (Externe Politionele Slachtofferbejegening, red.) binnen het Brugse korps. “Op 12 februari 2004 sloeg voor ons gezin het noodlot toe”, sprak Nancy de aanwezigen toe. “We waren een gelukkige familie met vijf kinderen. ’s Ochtends vroeg had Robbe ons nog verrast met een mooi ontbijt. De tafel gedekt met kaarsjes. Beter kon de dag niet starten. Met het volledige gezin genoten we met volle teugen van het gezamenlijk ontbijt. Het leek de start van een perfecte dag.” ’s Avonds sloeg het noodlot echter keihard toe. Op een spooroverweg aan de Weggevoerdenstraat in Wevelgem kwam Robbe (8) om het leven bij een treinongeval. Het jongetje was op weg naar de muziekschool en had heel voorzichtig een eerste trein doorgelaten, maar merkte een aankomende trein uit de andere richting niet op. Slagbomen waren er niet. De 8-jarige overleefde de klap niet.

Veel vragen

Mama Nancy Cappelle herinnert zich de bewuste avond nog goed. “Ik kwam thuis toen de buurman mij riep. ‘Kom vlug, er is iets met Robbe gebeurd’, klonk het. Op zo’n moment denk je natuurlijk niet aan het ergste. Een valpartij, misschien wat schaafwonden, zo’n dingen gaan door je hoofd. Seconden later zag ik twee mensen zitten aan tafel die me het verschrikkelijke nieuws kwamen melden. Robbe was verongelukt … Op zo’n moment staat je wereld stil.” 

Het is toen dat Nancy voor het eerst werd geconfronteerd met slachtofferhulp. “Ik wou mijn zoontje zién. De plaats van het ongeval zelf bekijken”, vertelt Nancy. “Zaken die mij toen geweigerd werden. ‘De vrouw is te emotioneel’, klonk de uitleg. Natuurlijk was ik emotioneel! Mijn kind was net verongelukt. De drang om naar de overweg te gaan, was enorm groot. Het grote probleem was dat de mensen die me het nieuws kwamen melden, veel te veel handelden vanuit hun eigen gevoelswereld. Terwijl het mij net goed zou gedaan hebben om Robbe en de plaats van het ongeval meteen te zien.” 

Benny Proot

Zelf opleiding geven

Nancy bleef uiteindelijk met veel vragen en een wrange nasmaak achter en is dan ook opgetogen over de evolutie die slachtofferhulp de voorbije jaren doormaakte. Binnen elk politiekorps zijn mensen opgeleid om die opvang te bieden én antwoorden te bieden op de vele vragen die nabestaanden hebben. Ook hun rechten worden meteen duidelijk gemaakt. “Het is fantastisch om te merken hoe die begeleiding is geëvolueerd. Het belang van goede slachtofferhulp is ontzettend groot”, zegt de vrouw. “Vroeger wilden ze de nabestaanden, en zeker de kinderen, afschermen van alles. Maar er werd simpelweg onderschat hoe veerkrachtig kinderen zijn. Vaak is het net goed om te tonen wat er echt is gebeurd.”

Nancy besloot na het overlijden van haar zoontje om zélf een opleiding te volgen om slachtoffers van traumatische ervaringen te begeleiden.” Ik wou de negatieve ervaring omzetten in iets positiefs. Ik wist hoe belangrijk het is en welke lijdensweg de nabestaanden doormaken.” Dat positivisme probeerde het gezin ook al vlak na de dood van Robbe uit te stralen. Zo kregen alle 1.500 mensen die aanwezig waren op de begrafenis een kerstkaartje in de brievenbus die was gebaseerd op het rouwkaartje. Nancy ging die persoonlijk van brievenbus tot brievenbus rondbrengen. Binnenin stond een boodschap van hoop. Diezelfde boodschap probeert ze nu door te geven aan mensen in dezelfde situatie. De voorbije jaren gaf de vrouw onder andere vorming binnen politiekorpsen en was ze lange tijd verbonden aan het CAW. Tegenwoordig is ze werkzaam in een woonzorgcentrum waar ze aan sterfbegeleiding doet. De herinneringen aan Robbe draagt ze met zich mee in een verzameldoos.




Reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels