Marie getuigt nadat ze zes dagen klem zat in autowrak: “Ik dacht dat niemand me zou vinden”

“Ik wilde zo lang mogelijk in leven blijven. Voor mijn kinderen”

Marie Bastide op haar ziekenhuisbed in Luik.
Photo News Marie Bastide op haar ziekenhuisbed in Luik.
Een rondpunt, in de remmen en daarna zwart voor haar ogen. Van het ongeval dat Marie ‘Corine’ Bastide (45) ruim een week geleden had, herinnert ze zich niets meer. Vanop haar ziekbed in het universitair ziekenhuis van Luik vertelt ze hoe ze zes dagen in leven bleef, tot ze werd gevonden. “Ik probeerde uit de wagen te kruipen, maar viel keer op keer flauw van de pijn”, vertelt ze. “Ze gaan me niet meer vinden, dacht ik. Maar ik wilde zo lang mogelijk in leven blijven. Voor mijn kinderen.”

Amper een dag na een urenlange operatie aan haar ruggengraat doet Corine Bastide, moeder van drie zonen, haar verhaal in haar kamer op de dienst Neurochirurgie. De bloedvlek aan haar rechterschouder verraadt dat ze werd geopereerd, Corine zelf is verbazend helder na zes dagen en nachten overleven in een gecrashte auto. Ze wordt geflankeerd door enkele vrienden, die als een legertje bodyguards over haar waken. “Vijf minuten, niet langer. Corine moet rusten”, klinkt het. Op de tafel en de vensterbanken staan kaartjes en een hoop bloemen. “Van mijn vrienden”, zegt Corine stil. “Zij zijn mijn familie, zij zorgen voor mij.” Aan haar rechterkant ligt een grote knuffelbeer, gekregen van haar kinderen.

Photo News

Ambulances

“Hadrien, mijn oudste zoon, is mijn grootste schat”, vertelt Corine. “Zonder zijn berichten op sociale media zou er nooit zo’n grote zoekactie met affiches op gang zijn gekomen. Het is mede dankzij hem dat ik nog leef.” Ze is in leven, en de moraal zit goed. “Ik geef niet op, dat ben ik aan mijn kinderen verplicht”, zegt ze. “Ook toen ik in de wagen lag heb ik enkel aan mijn kinderen gedacht. Ik zag hun gezichten en dacht aan de reizen en de leuke tijden die we samen hebben beleefd. Ik dwong mezelf in leven te blijven om hen terug te kunnen zien.

De zes dagen en nachten in haar gecrashte auto waren de hel, zegt ze. “Ik werd dinsdagochtend wakker en zag enkel struiken, ik wist niet wat er was gebeurd. Pas toen ik rondkeek en de pijn voelde, besefte ik dat ik een zwaar ongeval had gehad. Mijn linkerbeen en -arm kon ik niet meer bewegen en bij elke poging om uit de auto te kruipen viel ik flauw van de pijn.”

Corine hoorde de honderden auto’s voorbijrijden aan het drukke rondpunt waar ze in de gracht belandde. “Bij elke auto die passeerde begon ik te roepen”, gaat ze verder. “Maar niemand kon me horen door al het lawaai van de drukke weg. Af en toe hoorde ik sirenes van ambulances. ‘Ze zijn daar, ze komen me redden’, dacht ik toen. Maar de sirenes reden voorbij en ik hoorde ze in de verte uitdoven. Na twee dagen kwam het voor het eerst in me op: ze gaan me niet meer terugvinden, ik ga hier sterven.” Haar gsm, waar ze niet bij kon, was intussen gestopt met rinkelen door een platte batterij.

De zoon van Marie Bastide.
VTM Nieuws De zoon van Marie Bastide.

Auto overstroomd

De dagen verstreken en Corine had maar één doel. “Ik verplichtte mezelf in leven te blijven. Hoe langer ik volhield, hoe meer kans ik had dat ze me misschien toch zouden vinden”, vertelt ze. De moeder van drie bleef afzien van de pijn en keer op keer het bewustzijn verliezen wanneer ze uit de wagen probeerde te kruipen. “Maar elke keer dat ik wakker werd, probeerde ik opnieuw”, zegt ze. “Ook in de dagen dat het zo warm was. Ik bleef om hulp roepen, maar er kwam niemand.”

Afgelopen weekend begon het plots hard te regenen. “Daar lag ik dan, zwaargewond in een half overstroomde auto”, zegt ze. “Dorst of honger had ik niet maar ik wist dat ik moest drinken om langer te blijven leven. Met een plastic potje waar kauwgom inzat, schepte ik water uit de auto om te drinken. Het was vreselijk, maar ik zou me niet zomaar laten doodgaan.”

Het wrak waar Marie zes dagen in vastzat.
Tonneau Het wrak waar Marie zes dagen in vastzat.

De reddende engelen

Tot maandagavond. Onder impuls van zoon Hadrien en David, de vriend van Corine, zijn tientallen mensen bezig met affiches te verspreiden. Aan de bewuste rotonde stopte een hoge terreinwagen en Corine hoorde mensen uitstappen. “Ik begon opnieuw te roepen, en plots kreeg ik antwoord. ‘Corine, ben jij het?’, ik wist niet wat ik hoorde, die mensen kenden mijn naam. Ze kwamen als engelen uit de hemel neergedaald en belden de hulpdiensten. Zij waren mijn redding, ik kan hen niet genoeg bedanken.”

Een traumahelikopter en een resem hulpdiensten kwamen ter plaatse om Corine uit de verhakkelde wagen te bevrijden. “Mijn wagen lag in de diepte op zijn dak en ze moesten stukken van de auto verwijderen om mij eruit te krijgen”, vertelt ze. Eens in het ziekenhuis werd ze met spoed geopereerd aan haar ruggengraat. “Er zijn meerdere wervels geraakt, waardoor mijn linkerkant nog verlamd is”, zegt ze. “Vrijdag gaan ze me opnieuw opereren, om mijn linkerkant opnieuw vrij te maken. Er staat me nog een lange revalidatie te wachten maar ik geloof erin. Opgeven zal ik nooit doen, ik wil mijn kinderen opnieuw in de armen kunnen sluiten en leuke reizen met hen kunnen beleven.”

TONNEAU



39 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Sonja Deleener

    Veel beterschap en revalidatie en sterkte gewenst voor jou zn familie!

  • Elza Paenen

    respect doe het maar dagen aan de stuk/super dat ze gevonden is

  • persy louis

    In ieder geval nog veel liefde en geluk toegewenst in je verder leven. Je bent een sterke vrouw je komt er zekers door. Nog een goede herstel toegewenst.

  • Christophe Lamon

    Bij een ongeval wordt in vele wagens de stroom uitgeschakeld. Dus claxon kan niet werken dan.

  • Rody Franks

    claxon werkt op batterij, Sébastien...