Kinderen maken moeder in beklaagdenbank met de grond gelijk

Beklaagden Freddy Eyletten en Myriam Werbrouck
BELGA Beklaagden Freddy Eyletten en Myriam Werbrouck
De twee kinderen van de van oudermoord beschuldigde Myriam Werbrouck hebben voor het hof van assisen van Vlaams-Brabant hun moeder met de grond gelijk gemaakt. Cindy en Jurgen Serverius, die zich burgerlijke partij stelden voor de gewelddadige dood van hun grootmoeder, hadden geen genade. Maar dan ook geen enkele.

Werbrouck staat in Leuven terecht samen met Freddy Eyletten (51). Het gewezen echtpaar wordt beschuldigd van foltering en oudermoord van de 80-jarige Luciana Vandenbroeck in haar woning in Herent op 10 augustus 2012. Zij wordt beschuldigd van doodslag op haar eigen moeder, hij van moord op zijn ex-schoonmoeder.

Cindy (35) en Jurgen (33) zijn de kinderen uit het eerste huwelijk van Werbrouck met Edward Serverius. Hun ongemeen moedige getuigenis maakte indruk op alle aanwezigen, die anderhalf uur lang luisterden naar een levensverhaal dat van jongsaf gedomineerd werd door een tirannieke moeder.

Geweldpleging
Cindy was de eerste om haar boekje open te doen over de geweldpleging van Werbrouck. "Als kind werd ik opgesloten en met mijn hoofd tegen de muur gebonkt. Ik begrijp nog altijd niet dat ze daarvoor geen medicatie kreeg. Als ik op school vragen kreeg over mijn verwondingen, zei ik dat ik gevallen was."

Op haar dertiende trok Cindy de deur van de ouderlijke woning achter zich dicht. Ze vroeg zelf om geplaatst te worden. Haar isolement van de buitenwereld kreeg daar een verlengstuk. "Eén keer ben ik nog teruggegaan. De derde dag had ze me weer vast." Cindy had het zichtbaar moeilijk en liet haar tranen de vrije loop maar zette moedig door. "Ik heb enorm afgezien. Ik zag mijn moeder graag en ze trok me op een of andere manier altijd terug naar haar. Dat ik mijn toevlucht moest zoeken in een instelling vond ik zo oneerlijk. En ik vond het ook erg voor Jurgen die thuis achterbleef. Met hem kon ze alles blijven doen." Als kind zag Cindy hoe een kleine, frêle vrouw "een beer van een vent" schrik aanjaagde. "Mijn vader kon zich niet verweren. Als ze in het nauw gedreven werd, schakelde ze de politie in."

Van een tante vernamen de kinderen het overlijden van hun grootmoeder. "Ik wist dat er vroeg of laat iets ging gebeuren", zei Cindy. "Alleen wij wisten hoe kwaad ze wel kon worden. Ik voelde meteen dat er iets niet geweten mocht zijn over de rol van mijn moeder bij de feiten." De kinderen waren aanwezig bij de wedersamenstelling. "Freddy zei toen dat hij Luciana gewurgd had. Ofwel was mijn moeder erbij ofwel zouden er hier twee assisenprocessen geweest zijn." Cindy bedoelde dat Eyletten zonder goedkeuring van Werbrouck nooit levend zou weggekomen zijn.

Rendez-vous-huis
Jurgen onderging hetzelfde lot als zijn zuster en werd geplaatst in een jeugdinstelling. De kinderen werden jarenlang weggehouden van hun grootmoeder. In april 2012, vier maanden voor haar dood, konden ze haar localiseren. Op internet vonden ze een rendez-vous-huis op het adres Mechelsesteenweg 206 in Herent. Daar bleek ze samen met hun moeder te wonen. "Ik heb haar van de trap gedragen en aan mijn arm naar de auto begeleid", zei Jurgen. "Boven op de kamer gaf ze me een gouden ketting en armband. Ze was bang dat Myriam al haar juwelen ging verkopen." Het was de laatste keer dat Jurgen en Cindy hun grootmoeder levend zagen.