Hulpverleners reanimeren nog te vaak (en dat is niet gezond)

ThinkStock
Hulpverleners schatten vaak verkeerd in hoe zinvol een reanimatiepoging is. Dat kan onnodig lijden veroorzaken bij patiënten, hun familie en de hulpverleners zelf, zo blijkt uit internationaal onderzoek van UZ Gent. Er moet daarom al van in de opleiding meer aandacht gaan naar het leren maken van een juiste inschatting. In praktijkgevallen is het belangrijk om de ervaring van de hulpverlener te laten primeren op zijn of haar functie, menen de onderzoekers.

Artsen, verpleegkundigen en ambulanciers moeten meestal op zeer korte tijd beslissen of ze al dan niet zullen reanimeren door te proberen inschatten hoe groot de kans is dat de patiënt het overleeft zonder zware neurologische schade. Wanneer er geen elektrische hartactiviteit is, kan de hulpverlener zich hierbij niet baseren op vaste criteria. Uit een bevraging bij meer dan 4.000 hulpverleners bleek dat 74 procent van de hulpverleners de reanimatiepoging bij patiënten zonder elektrische hartactiviteit zinvol vond, 10,3 procent twijfelde en 15,5 procent vond het ongepast.

Burn-out

Volgens de onderzoekers is zorgen voor een waardig levenseinde soms meer in het belang van de patiënt dan een zinloze reanimatie. "De tijd die er gaat naar de reanimatiepoging kan ook gaan naar steun en begeleiding van de familie", legt dr. Patrick Druwé, intensivist in het UZ Gent, uit.

Hij benadrukt voorts dat de impact op de hulpverlener niet mag onderschat worden. Wanneer reanimaties bijna nooit lukken, kan de hulpverlener ontmoedigd raken en vergroot op lange termijn de kans op een burn-out, zegt hij.

Feedback

De onderzoekers pleiten daarom voor meer reflectie. Daar waar in de opleidingen nu vaak wordt gefocust op de technische kant van de reanimatie, zou er meer aandacht moeten zijn voor het maken van een goede inschatting en voor de besluitvorming in team. Zo moet de inschatting van ervaren hulpverleners meer doorwegen, los van hun functie. Want het is vooral de ervaring van een zorgverlener die doorslaggevend is voor een juiste inschatting, zo bleek uit het onderzoek. Het is tot slot ook van groot belang dat hulpverleners regelmatig feedback krijgen over het resultaat van een reanimatie.




11 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Marc Minne

    laat duidelijk zijn de wet verplicht de Verpleegkundige en Ambulanciers om ten alle tijden te reanimeren. De Verpleegkundige nog de Ambulanciers mogen dit beslissen enkel de Arts mag de dood vaststellen of beslissen niet te reanimeren. Een verpleegkundige of ambulancier die dit zelf zouden beslissen kunnen naar de gevangenis. Tenzij zeer extremen tekens van het overlijden aanwezig zijn mogen zij dit wel.

  • Dave Dekens

    Reanimatie tot welke leeftijd ... Natuurlijk zijn we verplicht . Maar is dit altijd nodig om mensen nog te doen afzien...weet niet.

  • Gunter Verleyen

    Hulpverleners zijn verplicht te reanimeren enkel dokter mag dood vaststellen

  • janney beursman

    Ivan .Vanmechelen : je hebt soms die keuze niet. Als je ineen stuikt op straat door een hartstilstand gaat men je reanimeren. Wie euthanasie wil moet daar om vragen, bij Leif. zie internet en/of stadhuis jaar geldig. En je bemerking over tattoo's 39-45 is al lang voorbij.

  • Ivan .Vanmechelen

    Ik heb al dikwijls aangegeven op het werk dat ik niet wil gereanimeerd worden. Men zou deze keuze moeten kunnen laten zien met een heel kleine tattoo op de borst. Een klein puntje op een bepaalde plaats niets opzichtelijk zou al genoeg zijn om aan te geven laat me maar nu ik al zover ben. Kan daar eens over gedacht worden door de politiek. En niemand is verplicht het te zetten het is uit vrije wil. De hulpverlener gaat sowieso de borst ontbloten en zou dan het kleine puntje opmerken.