Het feest van de doden – en hoe het léven te vieren: onze journaliste selecteert vijf memorabele levensverhalen

iStock
1 november, allerheiligen. Het feest van de doden. Wij staan hier elke week stil, niet bij de dood maar bij het léven van iemand die kort voordien overleed. Ik heb de eer, al een hele poos nu, telkens ‘Het Levensverhaal’ op te tekenen. Het zijn nederige pogingen om in de huid te kruipen van een ander. Op grond van wat hun dierbaren me vertellen. Speciaal of juist herkenbaar. Glansrijk of stuntelig. Uitbundig of net heel klein. Heftig of stilletjes uitgedoofd. In het jaar dat ik zelf mijn vader verloor, ben ik geen enkele van de bijna zeventig levens die ik al mocht beschrijven vergeten. Maar even terugkijken naar een paar ervan, dat mag. Want bijzonder, dat zijn ze allemaal. Iedereen heeft een verhaal. 

TIMO KUPPENS (11) uit Maaseik

Het speciaal jongetje, vol leven en energie. Al zoveel gespeeld, gesport, gehouden van en nog zo veel te gaan. Ineens, in een paar minuten tijd, gleed hij weg door wat maar ‘een griepje’ leek. Maar hoe hij - zo jong hij maar was - ook na zijn dood nog zoveel in gang zet, is heel straf. Timo was het zoontje van Renaud Kuppens, een gevierd autocoureur, en zijn lieve mama Isa, was de knuffelbroer van Bart. Check eens de hashtag #ride4timo: al ruim 600, vaak bekende atleten uit zoveel disciplines sporten intussen ter nagedachtenis van Timo en er is het goed doel fonds met zijn naam. Op aanvuren van zijn familie. Chapeau, familie. Timo wordt nooit vergeten.

Herlees hier Timo’s levensverhaal

Timo Kuppens met zijn grote broer Bart en geliefde jack russell Klicot.
RV Timo Kuppens met zijn grote broer Bart en geliefde jack russell Klicot.

SIMON DEQUEKER (22) uit Poperinge

Simon. Hoe beloftevol, hoe ambitieus, hoe Pietje Precies. En hoe die eigenschappen botsten, toen hij na twee jaar loodzware militaire opleiding voor F-16-piloot moest afhaken op de doorgedreven tests. Het lot van veel kandidaat-piloten, maar Simon verteerde het moeilijker dan hij liet uitschijnen. Hoe geliefd en bewonderd hij ook was. Ik denk nog vaak aan Simon en aan zijn ouders, die de zelfgekozen dood van hun zoon bespreekbaar maakten, die me vertelden over zijn gaven én zijn strijd, opdat het anderen misschien zou weerhouden hetzelfde te doen. Diepe buiging.

Herlees hier Simons levensverhaal

Simon Dequeker met zijn trotse ouders.
RV Simon Dequeker met zijn trotse ouders.

GWEN PEETERS (22) uit Neeroeteren

‘Limburgse studente sterft in Kaapverdië’ titelde de krant. Gwen laadde er batterijen op na een heftige periode. Ze was 22 en vol dromen. Wilde sterreporter worden, bij deze krant. Maar ze wou ook haar papa pleasen en zijn schoenenzaak overnemen. Toen haar grote held een einde maakte aan zijn leven, moest zij het hare bijeenrapen én hertekenen. En toen dat eindelijk lukte, stierf ze zelf, heel onverwacht, in de armen van haar mama. Maar niet haar lach en de herinnering aan haar volharding. Gwens leven en te vroege dood schreeuwen één ding: we moeten het leven grìjpen. Zelfs na levensgrote tegenslag.

Herlees hier Gwens levensverhaal

Gwen Peeters stierf in Kaapverdië.
rv Gwen Peeters stierf in Kaapverdië.

JAN VERHAVERT (59) uit Hekelgem

Een typisch product uit Vlaamse klei, Jan de dirigent. En toch zo’n geval apart. Boerenzoon, at elke dag tien boterhammen met gehakt. Als ontbijt. Een kettingroker. Maar ook de grote kracht op de grote trom en ondanks wilde dromen over rock ‘n roll, zeker na die ene hilarische passage in het voorprogramma van Tears for Fears, tòch blijven gaan voor de dorpsfanfare. Een doorzetter. Tot het gaatje. Jan stierf, seconden nadat hij zijn blazers steeds haastiger naar de grote finale leidde, op het podium tijdens een hoogdag in het dorp. Maar niet eens zijn spectaculaire uitzwaai herinner ik me het meest. Wel de staalkaart van Vlaanderen die hij in zijn eentje vertegenwoordigde, zelfs geïsoleerd uit de hele reeks levensverhalen. Zoals Jan zijn er veel Jannen, maar geen zo apart als hij.

Herlees hier Jans levensverhaal

Jan Verhavert.
RV Jan Verhavert.

WIM MOEYAERT (39) uit Ieper 

Wim vertelde me zélf zijn levensverhaal. Het verscheen op de dag van zijn begrafenis. Heel onwennig, hoe je daar dan zit, de laatste uren van iemands leven op te souperen voor een interview. Drie dagen later zou Wim, die pijnpatiënt was en ongeneeslijk, euthanasie krijgen. Maar Wim stelde me zo op mijn gemak. En wàt een indruk heeft hij op me gemaakt. Superkerel. Gevangen in een lichaam dat hem opgaf, maar geleefd voor duizend en zijn grenzen even zoveel keer overschreden. Plus nog zoveel gedaan voor andere mindervaliden. “Helpen geeft toch iedereen een goed gevoel? Mij ook.” Wim, ben zo blij dat ik je gekend heb. Nog heel even. Jij, wijze man.

Herlees hier Wims levensverhaal

Wim Moeyaert.
RV Wim Moeyaert.



7 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • Joske Vermeulen

    ik hou nog steeds even veel van mijn Vaders als toen!

  • Daniel Du Four

    1/11 is Allerheiligen. Niet feest vd doden, maar viering vd Heiligen uit de volledige Katholieke Kerk. 2/11 is Allerzielen, en dat is de viering ter nagedachtenis van alle overleden familieleden. Maar ja, al wat de Kerk als instituut ooit had, is nu vergeten, verfoeid met foute informatie, en vervangen door het heidens Halloweenfeest. De herfstvakantie werd ook al herdoopt in Halloweenweek.

  • Benny Lagae

    Leuk feest. Ik blijf wel thuis.

  • Jeanine Van Keymeulen

    Ik begrijp niet dat Allerheiligen het feest van de doden is. Men heeft ons altijd voorgehouden dat Allerzielen het feest van de doden is en Allerheiligen een groot feest van al de heiligen. Maar ja, alles verandert.

  • Tess Van reusel

    Dank ja Alain om het zo goed te verwoorden!...