De opvallendste assisenwendingen onder Vermassen en hoe beruchte artikel 71 daar glansrol in speelde

Joel Hoylaerts / Photonews
Jef Vermassen (71) heeft het weer gedaan. De toppleiter slaagde er gisteren in om neurochirurg Mehrnaz Didgar uit de cel te houden voor de moord op haar 14-jarige dochter. Het Openbaar Ministerie vroeg 26 jaar cel, maar de vrouw kwam er vanaf met een voorwaardelijke gevangenisstraf van 5 jaar. De jury hield immers rekening met verzachtende omstandigheden. Vermassen pleitte ‘onweerstaanbare drang’ en hoewel de jury het argument deze keer van tafel veegde, had hij er in het verleden al verscheidene keren succes mee. Een overzicht van zijn strafste optredens in de rechtszaal. En hoe het beruchte artikel 71 daar een glansrol in speelde.

“Er is geen misdrijf, wanneer de beschuldigde of de beklaagde op het ogenblik van het feit in staat van krankzinnigheid was of wanneer hij gedwongen werd door een macht die hij niet heeft kunnen weerstaan.” Zo klinkt artikel 71 in ons strafwetboek. En het is een argument waarmee Vermassen – die al een recordaantal van 16 vrijspraken bekwam voor assisen - al meer dan eens cliënten vrij kreeg.

Bankoverval

De eerste keer dat hij het gebruikte was in 1974, in de zogenaamde ‘kwartjeszaak’. Hij verdedigde toen een man die door 2 vrienden uitgedaagd was om mee te doen aan een bankoverval in Haaltert. De buit was uiteindelijk niet meer dan een zak kwartjes en er vielen geen doden, maar door de zaak voor assisen te brengen wilde het gerecht komaf maken met een golf van brutale overvallen. Vermassen overtuigde de jury dat Johan Scheerlinck maar “een hulpje” was geweest “dat niet kon onderdoen voor de anderen”.


Een jaar later lukte het opnieuw, toen Vermassen een zekere Herman Wauters onder zijn vleugels nam: een rustige man van 27 die samenwoonde met een vrouw van in de 70. Zij verweet hem de hele tijd dat hij naar de hoeren ging en op een dag brak de veer. Wauters doodde zijn vriendin met een aardappelmesje en begroef haar in de kolenkelder. Pas maanden later kwam de zaak aan het licht, toen hij uit het huis werd gezet omdat de huur niet betaald werd. Bij zijn aanhouding zei de door berouw getekende man “dat hij blij was dat hij gevat was”.


Onweerstaanbare drang was ook het argument van Vermassen in de zaak rond trucker Antoine Meuleman in 1989. De moegetergde man uit Lede schoot zijn aan drank verslaafde vrouw met een jachtwapen dood. Vermassen overtuigde de jury ervan dat de man jarenlang alles had gedaan om hun leven weer op de rails te krijgen, maar tevergeefs. Het huis bleef een stort, overal lagen lege drankflessen, vuile was en etensresten, en de kinderen waren verwaarloosd. (lees hieronder verder)

Antoine Meuleman.
KOS Antoine Meuleman.

Toen in 2004 Eddy Van Steen voor de rechter verscheen, speelde zich een soortgelijk scenario af. De man uit Lochristi stak zijn vrouw Natasja neer met een keukenmes nadat hij een sms’je van haar minnaar onderschept had. Hij controleerde haar, omdat hij al langer vermoedde dat ze een affaire had. Volgens Vermassen was de man zó overmand door verdriet en wanhoop toen hij het berichtje las, dat hij de controle over zichzelf compleet verloor. “Laat hem gaan omdat hij niet thuishoort in de cel”, pleitte hij. “Laat hem gaan voor de kinderen. Opdat ze nog een papa hebben. De man is al genoeg gestraft.” De rechtbank volgde hem. (lees hieronder verder)

De trouwfoto van Eddy Van Steen en Natasja.
Joost De Bock De trouwfoto van Eddy Van Steen en Natasja.

Een andere opmerkelijke zaak waar artikel 71 een hoofdrol in speelde, was die van Marie-Louise ‘Wiske’ Van der Meersche (76) uit Wichelen. Op 12 december 2005 sloeg ze haar demente man (80) - voor wie ze thuis zorgde - dood toen hij haar aanviel omdat hij geen sigaar mocht roken in het holst van de nacht. Volgens Vermassen was er “geen sprake van een misdrijf” omdat ze “gedwongen werd door een macht die ze niet kon weerstaan”. “De vijf minuten waarin Marie-Louise haar man dertig keer met een hamer sloeg en hem vier keer in de keel sneed, passen niet in haar leven”, voerde hij aan. Ook Wiske werd door het hof van assisen vrijgesproken. (lees hieronder verder)

Jef Vermassen met achter hem Marie Louise Van der Meersche.
PN Jef Vermassen met achter hem Marie Louise Van der Meersche.

Vermassen slaagde er echter ook op andere manieren in om assisenprocessen een compleet andere wending te geven. In 1982 ontmaskerde hij de échte moordenaar in een dossier toen hij een moeder verdedigde die ervan beschuldigd werd dat ze haar dochtertjes had omgebracht in Knokke-Heist. Bea B. herinnerde zich daar niets van. “Kan ook niet, ze heeft het niet gedaan”, zei hij, waarop hij de verbaasde jury uitlegde dat er fouten waren gebeurd in het onderzoek en het misdrijf wellicht vroeger had plaatsgevonden dan aangenomen. En dat zette het alibi van de echtgenoot van Bea B. op losse schroeven. De moeder werd onder luid applaus vrijgesproken.

Stofzuiger

Een andere zaak die Vermassen in een beslissende plooi legde door het onderzoek met de grond gelijk te maken, was die rond Damian Sanchez Carrasco in 1994. De speurders waren ervan overtuigd dat Carrasco een aandeel had gehad in de ontvoeringszaak van Anthony De Clerck, omdat ze sporen van de 250 miljoen Belgische frank (6,2 miljoen euro) losgeld in zijn auto hadden gevonden. Maar die sporen trok Vermassen in twijfel: “Wel nieuwe handschoenen en nieuwe kleren bij elk nieuw onderzoek, maar altijd dezelfde stofzuiger om de sporen op te zuigen”, klonk het droog. (lees hieronder verder)

BELGA

In de zaak tegen Ludo Haenen uit Voeren in 1990 trok Vermassen naar enkele schoenenwinkels om zijn gelijk te halen. De man was een van de beschuldigden in een afrekeningszaak waarbij het slachtoffer geëxecuteerd was, in de koffer van een wagen gestopt en in brand gestoken. De speurders hadden een voetafdruk gevonden in de sneeuw die overeenkwam met de legerbottines van Haenen en voerden aan dat hij de enige was die zulke schoenen had. Vermassen toonde daarop drie paar gelijkaardige schoenen die hij in een aantal winkels had gekocht. De afdrukken waren identiek en Haenen werd vrijgesproken wegens een gebrek aan bewijs.

Bordeel

Een zaak uit datzelfde jaar die flink wat stof deed opwaaien, was die rond Harry ‘Beton’ De Caluwé. De bakker uit Steenhuffel werd beschuldigd van de moord op zijn echtgenote. Die verdween midden jaren 80 en aan iedereen die het wilde horen vertelde de man dat ze “in een bordeel in Amsterdam was gaan werken”. Drie jaar later werd haar lichaam gevonden onder een laag beton aan de bakkerij. Vermassen schilderde in de rechtszaal een beeld van een hardwerkende man, die de ontrouw van zijn vrouw niet meer aankon. “Zijn huwelijk met Marie-Louise, die verslaafd was aan seks en aan haar minnaars, was een ware uitputtingsslag”, klonk het. De jury sprak de man vrij. (lees hieronder verder)

Rosie Verstraete met Vermassen in de rechtszaal tijdens het proces rond de ‘beerputmoord’.
Deman Rosie Verstraete met Vermassen in de rechtszaal tijdens het proces rond de ‘beerputmoord’.

Het ging echter niet altijd zoals de toppleiter had gehoopt. De zogenaamde ‘beerputmoord’ in 1996 was een zwarte bladzijde in zijn carrière. “De zaak die me na 20 jaar niet loslaat, de grootste deuk in mijn vertrouwen in justitie”, aldus de strafpleiter in 2017 in een uitzending van ‘Vermassen’ over de moord. Voor de rechter stond Rosie Verstraete, die werd beschuldigd van moord op haar man. Ze zou hem daarna hebben laten verdwijnen in een beerput, maar er werd nooit bewijsmateriaal gevonden. Toch werd ze veroordeeld. Na de zaak hing Vermassen zijn assisentoga vijf jaar aan de haak. De slotdag van het proces beschrijft hij als “de zwartste dag uit mijn loopbaan.”

Affaire

Vermassen nam het in heel wat assisenzaken ook op voor de burgerlijke partijen. Dat deed hij onder meer in het dossier rond de ‘parachutemoord’, waarin hij in 2010 de familie van slachtoffer Els Van Doren vertegenwoordigde. De moeder van twee stierf bij een parachutesprong. De vrouw bleek een affaire te hebben met dezelfde man als haar moordenares, Els Clottemans. Vermassen speelde een bepalende rol in de schuldigverklaring van de vrouw. Clottemans kreeg uiteindelijk 30 jaar cel, hoewel er geen enkel materieel bewijs was tegen haar. Na het proces kreeg Vermassen doodsbedreigingen en werd zelfs zijn familie geviseerd. (lees hieronder verder)

Els Clottemans in de rechtszaal.
BELGA Els Clottemans in de rechtszaal.

Vermassen staat ook al jarenlang Bende-slachtoffer David Van de Steen gratis bij, die zijn ouders en zus verloor bij een raid van de Bende van Nijvel. Twee jaar geleden legde hij een bom onder het dossier, door te verklaren dat hij weet wie er achter de Bende zitten. “De toenmalige Staatsveiligheid, de Groep Diane (het speciaal interventieteam binnen de toenmalige rijkswacht, red.), belangrijke politici die een sterk en autoritair regime wilden en gangsters uit het zwaar banditisme”, klinkt het. Waar hij die zekerheden haalt, wilde hij niet kwijt - alleen dat de antwoorden in het dossier zelf staan.

De reactie van minister van Justitie Koen Geens (CD&V) - voogdijminister van de geviseerde Veiligheid van de Staat - op de onthullingen van Vermassen was kort en droog. “Dit onderzoek loopt nog steeds en ik kan geen commentaar geven over lopende onderzoeken.”

Racistische moord

Vermassen verdedigde ook de familie van de door Ronald Janssen vermoorde Annick Van Uytsel, de rechten van de Belgische natuurlijke vader van Baby D. en de belangen van de ouders van Luna Drowart na de racistische moord door Hans Van Temsche in mei 2006 op een Malinese au pair en de Antwerpse peuter Luna, die ze onder haar hoede had.

Hij trad ook op voor de ouders van twee vermoorde baby’s van negen maanden oud, Leon Garcia-Mannaert en Corneel Vermeir, die in januari 2009 in kinderdagverblijf Fabeltjesland in Sint-Gillis-bij-Dendermonde doodgestoken werden door Kim De Gelder. Die beroofde toen ook kinderverzorgster Marita Blindeman van het leven. Vier jaar na de steekpartij werd De Gelder toerekeningsvatbaar verklaard en veroordeeld tot een levenslange celstraf. 




14 reacties

Alle reacties worden voor publicatie gelezen -en goed- of afgekeurd- door het moderatie-team van HLN. Elke reactie moet voldoen aan deze gedragsregels.
Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie.


  • wim helsen

    Goede advocaat dus en weer bewezen dat het niet gaat over schuldig of niet, maar om welke advocaat men heeft ...

  • Jan Deman

    Vermassen is een zeer goeie advocaat. Wat hij doet doet hij goed, en zo is het systeem ! Hoeveel criminelen gaan er niet vrijuit door onnozele procedurefouten ! Dat is veel erger.

  • Marc Camp

    Herrinner je de parachutte moord. Enkel indirect bewijs dat je eigenlijk amper bewijs kon noemen en hij slaagde erin om ze veroordeelt te krijgen. Nu met effectief moord bewezen en bekend, en die gaat dan vrijuit. En kom niet af met depressief of burn out, uitvluchten noemen ze dat!

  • Freek De Meyer

    Beschuldigd worden zonder bewijsmateriaal = 30 jaar cel. Beschuldigd worden van bewezen moord = 5 jaar voorwaardelijk. Logisch?

  • wim CLAES

    het gebruik van art 71 is perfect mogelijk,mits overreding van de jury, maar de vrouw werd schuldig bevonden,er zijn verzachtende omstandigheden waar men eventueel rekening mee kan houden, maar dan door de rechter te worden vrijgesproken .5 jaar voorwaardelijk is even zwaar als 25 jaar voorwaardelijk. dit moet voor de familie van de vader vreselijk zijn, dit wens je je ergste vijand nog niet toe. een brug te ver, alle geloofwaardigheid van justitie,of wat er van restte,is hier ten ziele gegaan.