Daklozen, asielzoekers, mensen met autisme: voor zij die het al moeilijk hebben, is coronacrisis extra lastig

In Tordale moeten begeleiders plots op zoek naar een andere dagbesteding voor hun bewoners.
rv In Tordale moeten begeleiders plots op zoek naar een andere dagbesteding voor hun bewoners.
“Naar huis of onafgebroken in de instelling tot het einde van de lockdown. Geen middenweg.” Dat vreselijke dilemma kregen ouders van kinderen, jongeren en volwassenen in de jeugd- en gehandicaptenzorg onder de neus geschoven. Mensen met autisme zien hun structuur dan weer compleet verdwijnen, daklozen kunnen overdag nergens meer terecht. Voor zij die het al moeilijk hebben, is deze coronacrisis een extra dobber.
Je cookie instellingen zorgen ervoor dat deze inhoud niet getoond wordt.
Pas je cookie instellingen hier aan.

Gehandicaptenzorg

“Onze Seppe woont op de tweede verdieping. Toen ik deze week zijn was ging ophalen, kon ik niet eens naar hem zwaaien of eens babbelen door het raam.” De coronacrisis valt Kathleen Vanmarcke extra zwaar. Vijf weken lang kan ze haar zoon Seppe Pappijn (21) niet zien. Niet knuffelen. Niet eens goed vastpakken. Seppe verblijft in Pamele, een instelling voor jongeren met een niet-aangeboren hersenletsel in Kortrijk, nadat hij twee jaar geleden met zijn koersfiets door een auto werd gegrepen. 

Vijf weken je kind niet mogen zien is bikkelhard

Kathleen Vanmarcke, wier zoon in een instelling verblijft

Pamele valt, net als alle andere voorzieningen voor mensen met een beperking, onder dezelfde maatregelen als woonzorgcentra. Geen extern bezoek toegelaten. En dat betekent dat heel wat ouders vorige week hetzelfde telefoontje kregen: ofwel zelf de zorg opnemen tijdens vijf weken lockdown ofwel in de instelling blijven tot het einde ervan. “Vijf weken je kind niet mogen zien is bikkelhard. Normaal komt hij in het weekend naar huis. Dat lukt, maar voltijds voor hem zorgen niet. Seppe vraagt heel veel aandacht, dat is fysiek en mentaal zwaar. Bovendien werken wij allebei. We konden ook geen ‘afscheid’ van Seppe nemen. Gelukkig is er FaceTime en zijn er ook heel wat vrienden en familie die hem regelmatig bellen.”

Seppe is niet de enige. In honderden instellingen en voorzieningen deden directeurs en begeleiders vorige week hetzelfde telefoontje. “Donderdag zaten we samen met het beleids- en medisch team, in de namiddag al volgde de mededeling”, vertelt Elke Winne, directeur van Rozenweelde en Zonnehart in Aartrijke, dat kinderen tussen nul en 26 jaar met een beperking opvangt. “Sommige ouders reageerden begripvol, anderen niet. Sommigen werden nog afgehaald, maar de meesten hebben heel zware zorg nodig. Ze zijn volledig afhankelijk of hebben sondevoeding nodig. Hier hebben we een medisch team paraat. Die kinderen vijf weken thuis opvangen, is bijna niet haalbaar.”

Aan iemand die heel graag knuffelt en dichtbij komt, uitleggen dat ze plots anderhalve meter afstand moeten houden, is niet simpel

Evy De Geytere, directeur van instelling Tordale in Torhout

“De dagbesteding van onze cliënten valt weg, daar hebben ze moeite mee”, kaart ook Evy De Geytere, directeur van Tordale in Torhout aan, een voorziening waar 250 mensen vanaf twaalf jaar wonen. “Hun structuur valt weg, hun dagschema is in de war, en ze begrijpen niet altijd wat er aan de hand is. Aan iemand die heel graag knuffelt en dichtbij komt, uitleggen dat ze plots anderhalve meter afstand moeten houden, is niet simpel. Het is ook moeilijk evenwicht zoeken. Onze vaste vrijwilligers mogen nog langskomen om een wandeling te maken met een cliënt. Een vader mag dat niet. Zo’n zaken verhogen de druk, bij onze mensen zelf, maar ook bij onze medewerkers, die simpelweg ook ongerust zijn voor besmettingen. Anderzijds brengt deze situatie heel wat solidariteit teweeg. Medewerkers die in de administratie werken, tonen zich plots bereid om mee in de leefgroepen te staan, anderen willen boodschappen doen. Het zet wel wat in gang.”

Mensen met paranoïde gedachten of angststoornissen zien hun gedachten nu dikwijls bevestigd. Ze zien lege rekken, denken dat ze het virus via hun medicatie zullen binnen krijgen, enzovoort

Thijs van Lier, algemeen coördinator van Beschut Wonen Antwerpen

Psychische zorg

Ook in de psychische zorg houden begeleiders vandaag extra hard de vinger aan de pols. Dat vertelt Thijs van Lier, algemeen coördinator van Beschut Wonen Antwerpen. “Met veel mensen hebben we al een lang traject achter de rug om terug naar buiten te gaan, om hen weer te laten functioneren in de maatschappij. Ineens mag dat niet meer, of krijgen ze toch dat idee. De impact is enorm. Heel wat werk van de afgelopen maanden raakt ondergesneeuwd. Mensen met paranoïde gedachten of angststoornissen zien hun gedachten nu dikwijls bevestigd. Ze zien lege rekken, denken dat ze het virus via hun medicatie zullen binnen krijgen, enzovoort. Ook het wegvallen van hun structuur is een probleem. Zeker bij mensen met een verslaving, die de neiging hebben om nu terug naar middelen te grijpen. Onze mensen wonen zelfstandig of in groep, maar we proberen de één-op-ééncontacten te verhogen en vaak telefonisch contact te hebben zodat we crises kunnen voorkomen.”

RV

Mensen met autisme

Normaal werken ze in een brasserie, bij de Carrefour, in een spelletjeswinkel. Hun job, hun hobby’s, hun bezigheden gestructureerd in een strak en individueel dagschema. Werken tijdens de week, in het weekend naar huis. Het coronavirus haalde die structuur compleet overhoop. Dat merkten ook de 15 bewoners van Residentie Vijverplein in Zutendaal, een woonvoorziening voor volwassenen met autisme. “Van de ene dag op de andere stuikte hun structuur, die ze al jaren volhouden, ineen”, vertelt begeleider en muziektherapeut Sander Camps. “Plots waren ze hun veiligheid helemaal kwijt. Er moest een keuze gemaakt: blijven of naar huis. Weken aan een stuk thuis, met veel minder structuur... bij sommigen weet je dat daar agressie van komt.”

Van de 15 blijven er momenteel drie thuis. De andere 12 mogen hun ouders niet zien tot alles voorbij is. “Vooral het begin was extreem moeilijk, alle schema’s moesten opnieuw opgesteld, dit hadden we niet zien aankomen. Ook voor ons is het de bordjes hoog houden. Plots staan we in de voor de boodschappen, voor het poetsen van de appartementen...”

Blijf in je kot? Moeilijk als je geen ‘kot’ hebt

Alfons, 66 en sinds augustus dakloos in Aalst

Daklozen

“Blijf in je kot? Moeilijk als je geen ‘kot’ hebt.” Dat vertelt Alfons, 66 en sinds augustus dakloos in Aalst. Nu cafés, openbare plaatsen en ook het sociaal restaurant dicht zijn, kan hij overdag nergens heen. “Weet je dat ik elke morgen een Immodium slik, om toch zeker niet naar het toilet te moeten overdag? De maatregelen zijn drastisch, maar voor ons komt er meer bij kijken. Anders gingen we nog eens een koffie drinken of een broodje eten samen. Nu kunnen we onszelf nergens meer opwarmen. Gelukkig heb ik mijn auto nog en kunnen we ‘s avonds naar de nachtopvang.” 

Daar, in de nachtopvang in Aalst, wordt momenteel alles op alles gezet om enerzijds alle voorzorgsmaatregelen na te leven en anderzijds die warme en solidaire zorg te blijven bieden. Cliënten krijgen nu een kamer apart, moeten voldoende handhygiëne in acht nemen en kunnen niet meer samen eten. “De CAW’s blijven open en bereikbaar, want kwetsbare mensen zoals Alfons hebben ons nu meer dan ooit nodig. We proberen zo intensief mogelijk contact met hen te houden”, vertelt Jasmien van CAW Oost-Vlaanderen. 

Vertommen

“Tot nu toe lukt dat vrij goed, maar de afstand is erg voelbaar. Sommigen hebben intensieve opvolging nodig. Hen niet kunnen zien en zo niet visueel kunnen inschatten hoe het met hen gaat, is heel moeilijk. Een deel verblijft ook in de psychiatrie, maar daar worden therapieën nu vaak on hold gezet. De daklozen tonen wel begrip voor de omstandigheden, maar deze situatie weegt bijzonder zwaar door voor hen. Niet alleen kunnen ze zich niet opwarmen overdag, regelmatig hun handen wassen is ook geen optie voor hen. In de lege burelen plaatsten we veldbedden om hen zoveel mogelijk een bed te kunnen. We proberen ons werk met zo mogelijk nog meer passie uit te voeren in deze moeilijke tijden.”

Asielzoekers

Ze wonen allemaal samen, spreken onze taal amper, kijken niet naar onze nieuwsuitzendingen. Medewerkers van de 15 asielcentra in ons land proberen het vandaag met handen en voeten uit te leggen, hoe ook asielzoekers afstand moeten houden, niet meer samen mogen eten en geen activiteiten meer kunnen doen. “We gaan met al die mensen- 3.350 asielzoekers in totaal- een één-op-ééngesprek aan om hen uit te leggen wat er zich in ons land afspeelt en hoe belangrijk de maatregelen zijn”, vertelt Ine Tassignon van Het Rode Kruis. “Communicatie is onze prioriteit momenteel.”

Mensen in de asielcentra vallen onder dezelfde maatregelen als u en ik. Social distancing op nummer één dus. “Wie een eigen kamer heeft, eet nu op z’n kamer. Wie nog in de eetzaal eet, zetten we verder uiteen. In veel opvangcentra slapen mensen nog met vier of zes op de kamer, maar dat zijn meestal gezinnen. Onze activiteiten en onze recreatieruimtes binnen- pingpongen, koken, enzovoort- zijn opgeschort voor onbepaalde tijd. Ook vrijwilligers zijn niet meer welkom. Al kunnen onze mensen, net als iedereen, wel nog alleen of per twee gaan wandelen en fietsen.”

Lees alles wat je moet weten over het coronavirus in ons dossier.

Lees ook:

“We hebben de snelheid onderschat”: alles wat we nu écht weten (en wat nog niet) over Covid-19 (+)

Van 2.500 naar 10.000 tests per dag: België steekt op vraag van WHO tandje bij (+)

IN KAART. Coronavirus zet wereldwijde opmars verder




6 reacties

Alle reacties zijn welkom zolang ze voldoen aan de do's en don'ts die je hier kan terugvinden: gedragsregels. Elke dag ontvangen wij duizenden reacties, het kan enkele uren duren voor jouw reactie wordt geplaatst. Wordt jouw reactie afgekeurd dan werd er geoordeeld dat deze onze gedragsregels schendt.


  • Jules Vermeers

    Het is overleven voor iedereen nietwaar

  • gerda Beynen

    Buurman leeft van OCMW uitkering 927euro maar als hij alles voldaan heeft wat moet huishuur,elektriciteit, water,mutualiteit dan blijft hem 180euro over om huishoudelijke eten,wasproduct ,schampoo,zout enz te kopen... Ik heb het ook niet breed maar koop wel wat dozen eten voor hem want momenteel ligt ook voedselbanken plat. HELP ook deze mensen geef hen aub beetje meer uitkering of voedselbon voor winkel ofzo... hier zie je rijk en arm ministers denken aan hun fam.en die moeten krijgen.

  • ronny stommeleer

    Lastig? Ik ben dakloos zonder ziekekas. Lastig echt wel een understatement

  • emiel wouters

    En dan voor al diegene die door de jeugdrechters geplaatst zijn, en geplaatst zijn geweest. Die hebben voordeel hieraan. Toen werd er ook niet naar hen omgezien. Gevolg, die kunnen nu die eentonigheid goed verdragen. Die antwoorden nu, voor ons is dit niet erg, wij zijn dit gewoon opgesloten te zijn, en niemand die naar u omziet. Zelf ge jeugdrechters zagen toen niet naar u om.

  • willy vangeel

    Corona is voor iedereen lastig, maar dit virus moet ook tot nadenken stemmen want ik lees al twee weekends niets meer over weekend doden, Ook de files zijn verdwenen en de lucht kwaliteit is goed, het misdaad cijfer is enorm gedaald , les geven en werken van thuis komt ook in een stroomversnelling, Dat landen en continenten te afhankelijk zijn van bedrijven die maar op één plaats produceren is er nog ééntje. Het zou niet mogen zijn dat er mensen sterven om dit te ontdekken.