Biografie Guy Verhofstadt

Guy Verhofstadt blijft nog enkele maanden langer dan hij wellicht zelf had verwacht premier. Na zijn verkiezingsnederlaag op 10 juni zette hij een stap opzij. Na de mislukte formatie trad hij echter opnieuw op het voorplan en slaagde erin een interimregering in de steigers te zetten. Op 23 maart geeft hij normaliter definitief de fakkel door aan Yves Leterme.

Minister van staat Guy Verhofstadt wordt op 11 april 1953 geboren in Dendermonde. Hij behaalt in 1975 zijn licentiaat in de rechten en wordt advocaat aan de balie te Gent. Van 1972 tot '74 is hij voorzitter van het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV) te Gent. In 1976 wordt hij gemeenteraadslid te Gent. Een jaar later treedt hij in dienst als politiek secretaris van PVV-voorzitter Willy De Clercq. Hij blijft dat tot in 1981.

In 1979 slaagt hij er als voorzitter van de PVV-jongeren in op de ideologische congressen van 1979 en '80 in de Kortrijkse Hallen het Manifest van de Jongeren door te drukken waarin wordt opgeroepen tot een terugkeer naar het echte liberalisme. Begin '82 wordt Guy Verhofstadt de jongste partijvoorzitter die ons land gekend heeft. Hij is dan 28 jaar. Na de verkiezingen van 1985 geeft hij de voorzittershamer door aan Annemie Neyts. Hij wordt vicepremier en minister van begroting.

In '87 struikelt de regering over Voeren, al blijkt later uit de Poupehan-verhalen dat vooral het ACV vond dat met "da joenk" niet meer te regeren viel. Ondanks een fikse winst valt de PVV bij de coalitiebesprekingen uit de boot. Guy Verhofstadt wordt opnieuw voorzitter van de PVV en vormt een schaduwkabinet.

Bij de verkiezingen van 1991, houdt de partij als enige van de traditionele formaties stand en Verhofstadt wordt formateur. Hij probeert een rood-blauwe coalitie op de been te brengen, maar slaagt daar niet in.

Verhofstadt wil dan drastisch vernieuwen en verruimen. In november 1992 vormt hij de PVV om tot de VLD. De nieuwe partij boekt winst, maar slaagt er in 1995 niet in de roomsrode meerderheid te breken. Verhofstadt trekt zijn conclusies. Hij treedt terug als partijvoorzitter en trekt zich terug in de Senaat, waar hij zich gaat herbronnen. Na meer dan een jaar komt hij terug in de schijnwerpers met het Rwanda-dossier en de gesprekken in zaal F.

In april 1997 stelt hij zich opnieuw kandidaat als VLD-voorzitter. Hij wil de partij opnieuw laten aansluiten bij de beginselverklaring van 1992. Het wordt een bitse kiesstrijd maar op 7 juni wordt hij opnieuw tot partijvoorzitter verkozen.

Bij de verkiezingen van 13 juni 1999 wordt de VLD de grootste partij nadat de CVP zware klappen kreeg als gevolg van de dioxinecrisis. Minder dan een maand nadien slaagt hij erin een onuitgegeven blauw-rood-groene coalitie op de been te brengen, die een nieuwe wind door het politieke landschap doet waaien, onder meer met de open debatcultuur die aan het einde van de legislatuur af en toe ontspoort.

Na de verkiezingen van 18 mei 2003 krijgen de groenen zware klappen en bleek een paars kabinet de evidente keuze. Verhofstadt greep de voorbije legislatuur naast het voorzitterschap van de Europese Commissie en zijn meerderheid stond geregeld onder hoogspanning, bijvoorbeeld in het BHV-dossier en het dossier van de nachtvluchten. Binnen zijn eigen partij kwam het tot een bitse strijd met Karel De Gucht naar aanleiding van het migrantenstemrecht.

Bij de verkiezingen van 10 juni moest Verhofstadt het afleggen tegen zijn uitdager Yves Leterme. Na twee mislukte formatiepogingen klopte de koning uiteindelijk bij hem aan om uit de politieke impasse te raken. Zijn werk van de voorbije weken leidde tot de interimregering, die hij tot uiterlijk 23 maart zal leiden. (belga)

UNKNOWN