Ga naar de mobiele website
^ Top

Alana uit Moorslede: "Na 19 jaar heb ik een mama. Twee maanden vol opsporingswerk lonen dan toch"

MOEDER VERTREKT WANNEER ZE 1 IS, PAPA STERFT DRIE JAAR LATER

Alana is 1 jaar oud wanneer haar mama met de noorderzon verdwijnt. Haar papa sterft wanneer ze vier is. Al die tijd wordt ze opgevoed door haar opa en oma, die liever niet hebben dat ze contact zoekt met haar mama. "Ik ben geen opgever", zegt ze.
Henk Deleu Alana is 1 jaar oud wanneer haar mama met de noorderzon verdwijnt. Haar papa sterft wanneer ze vier is. Al die tijd wordt ze opgevoed door haar opa en oma, die liever niet hebben dat ze contact zoekt met haar mama. "Ik ben geen opgever", zegt ze.
Een groot bang hart, kippenvel, gevolgd door euforie. Afgelopen dinsdag blijft Alana Houtekier (19) uit Moorslede voor altijd bij. Een volledige dag had ze nodig om het allemaal te laten bezinken, daarna schreeuwde ze het uit op Twitter: "Twee maanden vol opsporingswerk eindelijk beloond. Na negentien jaar heb ik een mama."

2.461 likes en heel wat liefde van vriendinnen. Alana beantwoordde ze allemaal met paarse hartjes. Het weerzien dinsdagavond had nooit beter kunnen lopen, zegt ze, al had ze zich aan het slechtste verwacht. Daarom ook was ze niet alleen naar Kortemark getrokken. Een goede vriendin stond haar bij, want de grootste zoektocht uit haar leven wilde ze niet alleen aanvatten. Lukte het nu niet, dan wel via de jeugdrechter, nam ze zichzelf voor. "Als ik iets in m'n hoofd heb, ga ik ervoor. Hoe moeilijk die opdracht ook is."

Een warm nest met een vader en een moeder, de jonge vrouw heeft het niet lang mogen kennen. In 1999 - Alana is dan één jaar oud - verdwijnt mama Tatyana plots uit het leven van papa Randy en dat van haar. Vader voedt zijn dochter alleen op, tot het noodlot drie jaar later toeslaat. Randy is slachtoffer van een auto-ongeval. Zijn been moet worden geamputeerd, maar hij lééft. Toch loopt het wat later opnieuw gruwelijk fout. "Uitgebloed. Of hoe kan ik het beter verwoorden?" Het antwoord dat Alana geeft, maar vooral de manier waarop, toont hoe ijzersterk ze in het leven staat. "Papa lag een jaar in het UZ Gent, later verhuisde hij naar het ziekenhuis van Roeselare. Na een zoveelste operatie mocht hij die vrijdag in 2002 naar huis. Er waren te weinig bedden, hadden ze gezegd. 's Avonds kreeg hij complicaties. Ze hadden iets in zijn bovenbeen gestoken, maar dat was losgekomen. Hij bloedde gewoon dood."

De kleuter van vier staat plots zonder ouders aan het begin van het leven. Het meisje trekt in bij haar oma en opa aan vaders kant, de rechter stelt hen aan als voogd. Over mama Tatyana wordt thuis, vijftien jaar lang, met geen woord gerept. Dat haar mama, die op dat moment druggebruiker is, bij de rechter toch meermaals Alana voor zich probeert te winnen, hoort ze pas later.

Als ik iets in m'n hoofd heb, ga ik ervoor. Hoe moeilijk die opdracht ook is

Alana

Nooit positief

"Het was vooral opa die niet wilde dat ik contact legde met mama. Aanvankelijk had ik iets van: 'Ja, het loopt nu eenmaal zo'. Mijn mama zat in de moeilijkste periode van haar leven. En dus leek het hem slim om alle banden op dat moment te verbreken. Terecht, denk ik nu. Tot ook mijn opa vorig jaar in juni kwam te gaan. Dat was voor mij een beetje hét moment."

De verhalen die Alana over haar mama te horen krijgt, zijn nooit positief. "Er zat altijd een beetje boosheid in, wroeging. Ik was oud genoeg om te beseffen dat er aan elk verhaal altijd twee kanten zitten. Op een dag sprak ik erover met oma. 'Doe waar jij je goed bij voelt, meisje', was haar advies. Maar ik zag dat ze schrik had. Schrik dat ik haar zou achterlaten. Oma laat ik nooit of te nimmer in de steek. Zij heeft me tenslotte opgevoed." (lees verder onder de foto)

Het doopsel van Alana, negentien jaar geleden. Het is een van de weinige foto's die de jonge vrouw van haar mama heeft.
RV Het doopsel van Alana, negentien jaar geleden. Het is een van de weinige foto's die de jonge vrouw van haar mama heeft.

Tante uit Spanje

Alana start haar speurtocht in de zomer van 2016 met enkel een naam. Die ze al talrijke keren had ingetikt op Google, Facebook, Twitter. "Je denkt dat niemand de dag van vandaag nog anoniem leeft en dat alles zomaar te grabbel ligt op het net. (lacht) Niets is minder waar: ik vond helemaal niets terug over mama, helemaal niets." Alana weet dat ook haar grootouders aan mama's kant al jaren geen contact meer hebben met hun dochter en dus hoeft ze het ook daar niet te proberen. Eén lichtpuntje: er is nog die zus van mama in Spanje. Die heeft ooit eens gehoord dat Tatyana in een supermarkt werkt. "Ik stapte elke week wel ergens binnen. Vroeg altijd wel aan iemand of ze mama kenden. Alle winkels in Kortemark en Houthulst kregen me over de vloer, maar altijd hoorde ik hetzelfde: 'Nee, hier werkt geen Tatyana.'"

Zelfs de politie wordt ingeschakeld, en het gemeentebestuur, maar niemand mag Alana een adres of telefoonnummer geven. "Omwille van de privacy", zegt ze daarover. "Een kind op zoek naar zijn ouders heeft geen boodschap aan de wetten van de Privacycommissie. Een dochter zoekt haar bloedeigen moeder, maar krijgt de informatie die te grabbel ligt, gewoon niet te pakken."

Ik stapte elke week wel ergens binnen. Vroeg altijd wel aan iemand of ze mama kenden. Alle winkels in Kortemark en Houthulst kregen me over de vloer, maar altijd hoorde ik hetzelfde: 'Nee, hier werkt geen Tatyana.'

Alana

Door het raam

Een nieuwe mokerslag. Tot een achterpoortje deze week dan toch plots opengaat. "Tijdens een les (Alana volgt orthopedagogie aan de VIVES-hogeschool in Kortrijk) kreeg ik een sms van mijn tante uit Spanje, met het adres van mama in. Dat had ze via via toch ergens kunnen ontfutselen. Iemand die ik van haar noch pluimen kende, had me plots enorm geholpen bij m'n speurtocht." Alana trommelt haar vriendin op en besluit dinsdagmiddag de kans te wagen. 's Middags staat ze - na goed twee maanden intensief speurwerk en een hoop tegenkantingen - dan toch aan een voordeur van een huis in Kortemark. De bel rinkelt, maar de deur blijft dicht. Alana's nieuwsgierigheid neemt de bovenhand en dus piept ze even door het raam. "Hier woont mijn mama. Ik zág het gewoon", vertelt ze. Later op de avond proberen ze het opnieuw. "Mijn hart bonsde in mijn keel. Een man deed open en vroeg me wie ik was. Ik zei hem dat ik graag Tatyana wilde spreken. Zijn gezicht veranderde een beetje: 'Ik denk dat ik weet wie je bent', klonk het. En daar stond ze dan, míjn mama. Na negentien jaar."

Halfbroer

"Onwennig was het zeker, maar ik werd onmiddellijk binnengevraagd. En dan was er nog dat kereltje van 14", lacht Alana. "Zo heb ik naast een mama plots ook een halfbroer die ik nog moet leren kennen." De tranen kwamen pas later, een zuinige zoen en een omhelzing volgen aan de stoeprand wanneer Alana weer naar huis vertrekt.

"Het slechtste scenario werd uiteindelijk het beste. We wisselden telefoonnummers uit en 's avonds kreeg ik nog enkele berichtjes van mama. Daarin stond te lezen dat ze de mama wil zijn die ze altijd al had willen zijn."

"Ik heb me er intussen bij neergelegd dat niet alle vragen beantwoord zullen worden. Mama en ik beginnen daarom met een propere, nagelnieuwe lei. Ze krijgt van mij een tweede kans."

Ik heb me er intussen bij neergelegd dat niet alle vragen beantwoord zullen worden. Mama en ik beginnen daarom met een propere, nagelnieuwe lei. Ze krijgt van mij een tweede kans

Alana



11 reacties

Je naam en voornaam verschijnen bij je reactie
Door het plaatsten van een reactie, ga je akkoord met de gedragsregels


  • Kellsy Thiry

    Ik vind het vooral heel erg moedig van deze jonge vrouw. Ikzelf kan het niet, met een nieuwe lei beginnen.

  • Doortje Lambinet

    Goed meiske ik heb mijn vader gevonden pas 40jaar later hij was overleden toen ik brief kreeg van notaris

  • Heeren Tom

    Ik ben geadopteerd, jaren lang gezocht, zij heeft mij gevonden achter 36 jaar

  • Jeroen Peeters

    Niets is zo sterk als de band tussen een ouder en zijn of haar kind. Ik vind dit verhaal het beste wat ik vandaag gelezen heb in gans de krant.

  • lauren van eupen

    Mijn moeder heeft me niet bewust verlaten. Maar was al erg jong psychisch niet ok. Dementerend. Postnatale depressie or whatever. In ieder geval. Ik was op mijn 6 jaar al volwassen. Mijn broertje opgevoed. Moest mijn moeder in t oog houden want niemand besefte dat ze ziek was..... En heb geen voogd gekregen omdat zoiets vroeger "normaal" was.... je werd niet gepamperd.... je wordt gewoon snel volwassen, je staat je mannetje en je wordt er vooral hard van!!

Meld een bug