77-jarige oma dealt speed en heeft geen sikkepit spijt

thinkstock
"Ik kwam gewoon niet toe met mijn pensioen, meneer de rechter." Martha V. uit Gent zegt dat ze ondanks haar 77 jaar geen andere uitweg zag dan drugs dealen vanuit haar appartement. De speurders vonden een bergje poeder en 5.000 euro in haar kluis.

"Ik voel me niet schuldig tegenover die druggebruikers", zegt Martha V. vanuit haar keuken in haar sociale flat in Wondelgem. De bejaarde huisvrouw is pas terug van de rechtbank in Gent, waar ze terechtstaat voor het bezit en verkoop van speed. "Want maak u geen illusies", zegt ze fel. "Als die mensen hun spul niet bij mij kochten, kochten ze het gewoon elders. En voor alle duidelijkheid: die kopers waren ook geen kleine kinderen."


Het enige waar Martha spijt van heeft, is dat ze haar drugsgeld thuis oppotte in een kluis. "Ik had al 5.000 euro bij elkaar gespaard", zegt ze. "Maar bij de inval heeft de politie dat geld gevonden en in beslag genomen. Ik had het beter allemaal opgemaakt. Samen met mijn dochter en kleindochters. Nu hebben we er niets aan gehad." De politie vond bij de huiszoeking niet alleen een dikke stapel bankbiljetten, maar ook nog 220 gram speed. Klaar om door Martha afgewogen en in zakjes gestoken te worden. "In feite was dat hard werken", zegt ze.

Stomme stoot

"Ik ben nu 77 jaar. Dat drugsgedoe is mijn enige stomme stoot. In heel mijn leven kreeg ik zelfs nooit een parkeerboete", beklemtoont ze. Volgens oma Martha rolde ze toevallig in de drugsscene. "In de supermarkt kwam ik een vriend van mijn dochter tegen. Ik had hem al jaren niet meer gezien. We geraakten aan de praat. Een nette jongen, geen enkele tatoeage. Hij zag dat er weinig in mijn winkelkar lag en sprak me daarover aan. Ik vertelde dat ik geldproblemen had. Mijn man stierf in 2007 en ik moet overleven van een pensioentje van 1.100 euro. Alleen gaat daarvan al elke maand 645 euro naar mijn appartement. Het OCMW begeleidt me ook bij het terugbetalen van vroegere schulden. Die man zei dat hij me wilde helpen. Ik moest iets voor hem verkopen. Elke keer zou ik 350 euro krijgen. Dat geld was meer dan welkom. En túúrlijk wist ik dat het om drugs ging. Maar welke soort? Blijkbaar was het speed - ik wist niet eens wat het was."


Er kwam een einde aan haar handeltje toen de politie getipt werd en een klant opwachtte toen hij buitenkwam. De man zei dat hij al zeker twee jaar kocht bij Martha. Volgens haar eigen verklaring had ze maar vijf of zes klanten. Volgens haar kleindochter, die vaak bij haar oma was, waren het er "veel meer". "Toen de politie me meenam, verzette mijn kleindochter van 22 zich fel. De politie heeft haar toen in de boeien geslagen. Dat vind ik pijnlijk. Gelukkig lieten ze haar meteen weer gaan. Ze had ook niets gedaan - ík was de drugsdealer."


Martha V. zat tijdens het onderzoek één nacht in de cel. "De politie zei 's ochtends dat ik braaf was geweest. Wat hadden ze gedacht? Dat ik mijn cel zou afbreken?"

Dochter verslaafd

De rechter verweet V. gisterochtend dat ze 'vuiligheid' verkocht aan mensen. "En u zou nochtans moeten weten wat de gevolgen zijn", klonk het. "Uw dochter was verslaafd en belandde door de drugs in de gevangenis. U wist dus ook dat u zwaar gestraft kan worden door drugs te verkopen. En toch deed u het." Ook de openbare aanklager sprak de vrouw streng toe: "Ik vind het schrijnend dat iemand van uw leeftijd jonge mensen mee de dieperik insleurt door hen te helpen bij hun verslaving." De aanklager vraagt twee jaar gevangenis - waarvan het grootste deel met uitstel - en 6.000 euro boete.


"Ach, ik zal wel zien hoe ze me zullen straffen", zegt Martha berustend. Haar advocaat Dennis Van Overstraeten vraagt de rechtbank mild te zijn en de vrouw niet nog dieper in de put te duwen. "Moet die vrouw écht naar de gevangenis? Die voorgestelde boete is de minimumboete, maar bezorgt haar enkel meer schulden. Dat is de hele tragiek aan deze zaak." De vrouw kwam naar eigen zeggen zelf niet rond en wilde ook graag haar dochter helpen - wat al helemaal niet lukte met haar pensioen. "Ze heeft het nooit gedaan om zichzelf te verrijken. Ze spaarde heus niet voor een villa." Vonnis op 11 mei.