Ann Tuts: "Bij F.C. De Kampioenen heb ik lang in een veilige cocon gezeten"

Van Doortje tot diva

Steven Richardson
Vijfentwintig jaar lang huldde Ann Tuts zich in de sullige pakjes van Doortje, maar na F.C. De Kampioenen ontdekten we dankzij Bevergem al snel dat de actrice méér noten op haar zang heeft. " Als ik uit mijn kot kom, zie ik mensen met hun wenkbrauwen fronsen", vertelt ze aan Goesting Magazine.

We interviewen Ann voor het modenummer van Goesting, maar wanneer ze dat te horen krijgt, is er lichte paniek: "ik ben daar totáál niet mee bezig!" Tot ze voor ons verschijnt in een vlammend rode jurk. "Ik botste op dit kleed toen ik de kleerkast van mijn moeder leegmaakte. Zij is intussen drie jaar overleden en heeft deze jurk zelf gestikt. Als ik ze aanheb, zie ik een beetje mijn mama staan. Het kan mij totaal niet bommen of anderen ze mooi vinden, de emotionele waarde die eraan vasthangt is voor mij veel belangrijker."

Bovendien past ze jou perfect. Wat heb je naast haar maten nog meer van haar geërfd?
"Mijn mama was een felle madam en ik kan er blijkbaar ook nogal hard tegenaan gaan. Als ik uit mijn kot kom, zie ik mensen met hun wenkbrauwen fronsen. Mijn moeder was een vrouw met pit en daar vind ik niks mis mee. Wat ze dan weer niet aan mij heeft doorgegeven: haar naaitalent. Als tiener heb ik het ook eens geprobeerd, maar in al mijn enthousiasme en onwetendheid heb ik toen haar dierbare machine stukgemaakt. Dat moment herinner ik mij nog levendig. De tranen welden op in haar ogen terwijl ze zei: 'Anneke toch! Waarom moet het altijd zo geweldig?' Dat heeft mij toen zo geraakt dat ik die machine nooit meer heb aangeraakt."

Steven Richardson
"Ik ben net als mijn moeder een vrouw met pit en daar vind ik niks mis mee."
Steven Richardson "Ik ben net als mijn moeder een vrouw met pit en daar vind ik niks mis mee."

Krijg je soms stijladvies van je twee tienerdochters?
"Die zijn alleszins modebewuster dan ik. Ze vinden het tof om me tips te geven over mijn outfits. En, euhm, ze hebben een duidelijke mening. Ken je dat cliché van tieners die tegen hun ouders zeggen: 'Als je dát draagt, mag je mij niet komen afhalen aan school?' Dat heb ik meegemaakt. Al een paar keer zelfs. (lacht) Tja, als je veel op tv komt, worden je kleren mees­tal voor jou gekozen. Daardoor heb ik er zelf niet veel ervaring mee. Bij deze lanceer ik een oproep: stylisten die mij eens onder handen willen nemen, ga je gang!"

Gewoon gaan

De vakantie is ten einde en jij staat gekend als een fervente reizigster. Wat spreekt je daar zo in aan?
"Door al die nieuwe streken en landen te ontdekken, kun je jezelf veel beter situeren ten opzichte van de rest van de wereld. Je staat met een wakker oog in het leven, want je beseft wat er belangrijk is en wat niet. En dat helpt je dan weer bij de keuzes die je maakt, op persoonlijk en relationeel vlak, maar ook op vlak van consumeren en gezonde voeding."  

Heb je een ultieme reistip voor ons?
"Niet te veel plannen en vastleggen op voorhand. Gewoon beslissen welke regio het wordt en dan zie je wel. Geloof me, als je jezelf niet ergens op vastpint, ontdek je veel meer. Je kijkt beter rond omdat je zelf de mooiste en fijnste plekjes wil ontdekken."

De dingen op je laten afkomen. Sta je ook zo in het leven?
"Goh, ik had het nog nooit zo bekeken, maar dat kan wel kloppen. Ik vind het fijn om niet te veel te plannen en gewoon af te wachten hoe iets loopt. Aan de andere kant heb ik in mijn professionele leven wel lang voor zekerheid gekozen. Bij F.C. De Kampioenen speelde ik uiteindelijk vijfentwintig jaar dezelfde rol. Maar net doordat ik daar in zo'n veilige cocon zat, kreeg ik veel ruimte om de rest van de wereld te ontdekken."

Steven Richardson
Steven Richardson

Op tijd naar bed

Als ik West-Vlaanderen zeg, zeg jij...
"Feesten! West-Vlamingen zijn fuifbeesten en dat zit duidelijk ook in mijn DNA. Ik ben van het principe: de kleinste gelegenheid is goed om een stevig feestje te bouwen. Toen ik twee weken geleden bij mijn vader in Zwevegem was, heeft hij me meegesleurd naar een lunch met zijn vrienden van vroeger. Het was nog geen middag of die tachtigjarigen hadden al een paar flessen ontkurkt. Er is daar een feestje losgebarsten, niet normaal. En weet je wat het mooiste was? Hij en zijn vrienden zaten daar allemaal met dezelfde ingesteldheid: 'We moeten nu feesten en ervan profiteren, want we willen niet wachten op de eerstvolgende begrafenis om elkaar nog eens te zien.'"  

Ook voor de opnames van Bevergem ben je teruggekeerd naar je geboortedorp. Hoe was dat?
"Een revelatie. Ik heb er tot mijn achttiende gewoond, maar dankzij Bever­gem heb ik mijn geboortestreek helemaal herontdekt en leerde ik er veel leuke plekken kennen."  

Van Geert Hoste tot Annelien Coorevits, zowat elke West-Vlaming die we dit jaar gesproken hebben, droomde van een rolletje in Bevergem. Waren de opnames even plezant als ze eruit zagen?
"Ik vrees dat mensen zich dat komischer inbeelden dan het was. Oké, je komt daar in een superleuke en grappige bende terecht en de sfeer zat er zeker in, maar tegelijkertijd ging het er ook heel professioneel aan toe. Als we op de set stonden en de camera's draaiden, waren we gefocust. Maar dat we elke avond op tijd naar bed gingen, zou ook een leugen zijn. Zoals ik al zei, de meeste West-Vlamingen zijn feestvierders..."

Bij de kleinste gelegenheid bouw ik een feestje

Ann Tuts
Steven Richardson