"Mijn ziekte gaf me de kans om een held te zijn": dit is de aangrijpende laatste column van Carrie Fisher over haar mentale problemen

epa
Minder dan een maand voor haar dood schreef de overleden Star Wars-actrice Carrie Fisher (60) nog een aangrijpende column over haar leven met een bipolaire persoonlijkheidsstoornis. Al van jongs af aan werd ze heen en weer geslingerd tussen momenten dat ze zich geweldig voelde en momenten van diepe triestesse. In de Britse krant The Guardian stak ze op een aangrijpende manier een lotgenote een hart onder de riem. "Zie het als een uitdaging om een held te zijn voor anderen", schreef ze.

Fisher was 24 jaar toen ze te horen kreeg dat ze manisch-depressief was. "En ik kon het op dat moment niet aanvaarden", vertelt ze. "Vier jaar later nam ik een overdosis. En slaagde ik er eindelijk in om af te kicken. Pas toen zag ik in dat het de enige verklaring was voor mijn gedrag."

Ze ging naar een zelfhulpgroep voor mensen met een verslaving en dat deed haar beseffen dat er nog mensen waren met dezelfde problemen. En dat erover praten kon opluchten. "Eerst vond ik er maar niets aan", schrijft Fisher. "Het was alsof ik verplicht werd om bij een groep mislukkelingen zoals ikzelf aan te sluiten en telkens een uur lang stil te zitten. Tot iemand me zei dat ik die meetings helemaal niet leuk hoefde te vinden, maar dat ik er gewoon naartoe moest gaan. Het zou vanzelf komen."

Overkant
"Dus ik was niet verplicht om alles leuk te vinden wat ik deed? Vroeger was dat een excuus om op te geven. Maar nu moest ik het dus gewoon dóén, ook als het niet leuk was. Tot ik vanzelf aan de overkant geraakte. Hoe lang het ook duurde en hoe oneerlijk het allemaal ook leek. Het móést. Dat was een compleet nieuw gegeven voor me", klinkt het.

In haar column steekt ze de briefschrijfster meteen ook een hart onder de riem. "Onze ziekte is een uitdaging en we hebben geen andere keuze dan de strijd aan te gaan", schrijft ze. "Zie het als een kans om een held te zijn. Niet als in 'ik woon in Mosoel en ik heb een aanslag overleefd', maar emotioneel. Het is een kans om een goed voorbeeld te zijn voor anderen die met dezelfde ziekte te kampen hebben. En dat is waarom het zo belangrijk is om een groep te vinden met lotgenoten. Om je ervaringen te delen en troost te vinden in de overeenkomsten met wat je zelf meemaakt."

Zuster
"Het feit dat je contact met mij hebt gezocht, vergt trouwens moed. Bouw daarop voort. Baan je een weg door die gevoelens van verslagenheid en wanhoop en geef niet op. Want dat is de makkelijke oplossing. Ik zal je zien aan de overkant. Als je bipolaire zuster. Ga ervoor en toon me wat je in je mars hebt."