Exclusief voor abonnees

"Michel blijft de eeuwige minnaar"

Photonews

Eigenlijk zijn wij nuchtere mensen. Eerder bang voor aanraking dan paaldansers. We omhelzen zuinig, zoenen nauwelijks en voor polonaise zijn we te houterig. Gelukkig maar. Het afgelopen weekend zag ik een innigheid die niet des Belgen was. Zoals Michel Preud'homme en Rotariu in elkaars armen vlogen na het doelpunt van de laatste had ik het dit seizoen nog niet gezien. Dit was geen omhelzing meer, dit was uitruil van twee lichamen. Het gezicht van Michel gebleekt in het wit van een soortement orgasme. Totale eenwording.

Speler en coach die langs elkaars broekpijpen omhoog kruipen, je ziet het nergens meer. De vreugde na een doelpunt is doorgaans al even zakelijk als het voetbal zelf. Een enkeling is nog even buiten zinnen, maar meestal is dat bestudeerd.

Antonio Conte van Chelsea wil nog weleens zichzelf bestormen na een doelpunt op Stamford Bridge. Ineens staat hij dan de dakgoot van de dug-out te zoenen. Of een schele steward met overgewicht. Hij rent ook altijd naar mens of staketsel toe alsof hij een bosbrand aan de broek heeft. Antonio schakelt in uitbundigheid altijd naar de grootste versnelling. Het is een beetje zielig, zo'n dansende scheve dwerg.

Zidane en Simeone zul je het niet zien doen. Aan Madrileense hartstocht ontbreekt het de heren niet, maar zij delen hun lijflustigheid niet met de eerste de beste voorstopper. Ronaldo in de armen van Zidane? Ondenkbaar: daarvoor zijn de  ego's te groot. Zij vieren apart.

Preud'homme kon Rotariu wel opeten in de extase van een welgevallige score. Michel blijft de eeuwige minnaar.

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Slechts €6,95 €4,95 per 4 wekenGeniet 1 jaar van deze voordelige prijs
  • Lees 4 weken gratisEn krijg onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis