Exclusief voor abonnees

'Kazachgate' stinkt van Ukkel tot Astana

Armand De Decker
Photo News Armand De Decker

Nu na de fiere lobbypoliticus Armand De Decker (MR) ook de namen van Didier Reynders (MR), Steven Vanackere (CD&V) en Stefaan De Clerck (CD&V) gedropt worden in de zogenaamde Kazachgate-affaire, kon de meerderheid nog moeilijk doof blijven voor de roep om een onderzoekscommissie. Want waar eindigt deze thriller over het op bestelling en betaling versnellen van wetten als ook Nicolas Sarkozy, prinses Léa en de Orde van Malta er in opduiken? Bij de koning? Het Vaticaan? Michel Nihoul? Niks lijkt nog te gek in een zaak die stinkt van Ukkel tot Astana.

Eigenlijk zijn er meerdere redenen om het geen goed idee te vinden dat het parlement een nieuwe onderzoekscommissie inricht. 1. Als de Oezbeekse miljardair Chodiev inderdaad een veroordeling voor zware fraude kon afkopen doordat de beruchte 'verruimde minnelijke schikking' na politieke druk aan ijltempo door het parlement is gejaagd, dan moet(en) de schuldige(n) het niet zozeer in de Kamer, maar vooral in de rechtbank gaan uitleggen. En dan is hun lot de cel en een glorieloze aftocht, in plaats van een boksmatch meerderheid-oppositie.

2. De juridische toppers van de Kamer - en dat zijn er echt geen 50 - hebben al meer dan de handen vol met de onderzoekscommissies naar de aanslagen van 22 maart en Optima en de bijzondere commissies Panama Papers en Terreurbestrijding. Op den duur kruipt het parlement zo vaak in de huid van onderzoeksrechter, dat het niet meer doet waarvoor het dient: goede wetten maken. Vrij van fouten en bestand tegen externe druk. Remember?

3. De kans dat ook deze commissie een sof wordt, is reëel. Armand De Decker mag dan een politicus zijn, in deze zaak heeft hij vooral het petje van advocaat gedragen. Aan 2.000 euro per uur en badend in een waas van normvervaging, maar toch: als hij zich op zijn beroepsgeheim beroept, dan kan niemand hem iets maken. Daarnaast is de kans klein dat de leden van de meerderheid elkaar pijn gaan doen in deze zaak. N-VA is de enige die in de oppositie zat toen de afkoopwet door het parlement gejaagd werd. Maar waarom zou de partij van Bart De Wever zo hard aan een loshangend draadje in een wollen trui gaan trekken, als blijkt dat het draadje eindigt bij de top van MR, haar enige echte vriend in deze regering?

En toch is de politiek het aan zichzelf verplicht om hier een signaal af te leveren. Om zichzelf te zuiveren. Want in tijden dat de regering zware inspanningen vraagt aan de gewone burger én economische vluchtelingen worden neergezet als gelukszoekers, is het ronduit degoutant dat een dubieuze Oezbeekse zakenman eerst de Belgische nationaliteit verwerft zonder Frans of Nederlands te spreken en vervolgens zijn straf kan afkopen door over de juiste vrienden te beschikken. Dat zijn praktijken die zo hard twee maten en twee gewichten ademen, dat je niet moet verwonderd zijn dat er voor een strikt juridisch verdedigbaar vehikel als de afkoopwet geen enkel draagvlak meer is. Sterker, dan moet je er niet meer van staan kijken dat mensen in al hun aversie en woede in de armen van populisten en extremisten lopen.

Dit artikel is exclusief
voor abonnees.

Word ook abonnee en lees onbeperkt alle artikels. Meer dan 200.000 mensen gingen je voor.

  • Slechts €6,95 €4,95 per 4 wekenGeniet 1 jaar van deze voordelige prijs
  • Lees 4 weken gratisEn krijg onbeperkt toegang tot alle artikels
  • Stop wanneer je wilOok tijdens jouw proefperiode
Lees 4 weken gratis