"Ik ben dol op het jachtige van televisie"

Tatyana Beloy: actrice op zoek naar beweging

Greetje Van Buggenhout
Als Tatyana Beloy ergens binnenwandelt, lijkt het of ze een vleugje zon meebrengt. Licht en energie, die nog in haar kleren hangen na de een of andere exotische reis voor Vlaanderen Vakantie­land. Op het toepasselijk zonnige Marnixplein praatte ze met Goesting over haar liefde voor televisie en grote steden: Londen, Los Angeles en... Antwerpen.

Voor Tatyana Beloy is Antwerpen haar comfortzone, de plek waar ze thuiskomt na het vele reizen. Als ze haar appartement op het Zuid uitkomt, heeft ze alles in de buurt: terrasjes, goede restaurants, winkels, musea én haar lief. "Hij woont bij mij om de hoek. We zijn nog maar pas samen, maar kennen elkaar wel al erg lang." Naar het platteland verhuizen zit er voor Tatyana niet meteen in, toch zeker niet in België. "Ik hou wel van de natuur, onlangs zat ik nog op een Thais eiland te genieten van het indrukwekkende landschap, maar hier is het platteland toch vrij lelijk en nooit echt afgelegen. Bovendien triggeren steden mij meer, de drukte voedt mijn creativiteit en houdt me wakker."

Hoewel je roots in Edegem liggen, voel je je toch een echte Antwerpenaar?
"Toen ik nog met de bus naar de grote stad moest komen, voelde ik al: yes, dit is het, hier moet ik zijn. Ook omdat ik toen al heel goed wist wat ik wilde doen: acteren. Er zijn maar een aantal scholen waar je daar in het middelbaar mee bezig kan zijn. Sinds mijn twaalfde zat ik hier dus op school - kunstonderwijs - en ik voelde me meteen thuis in de grote stad. Mijn schooltijd was heerlijk: al op de eerste dag leerde ik mijn beste vriendin kennen. We zochten naar de juiste rij, omdat we brave kindjes waren, maar op zo'n kunstschool zijn er natuurlijk geen rijen. Een vrije, creatieve tijd was dat."

Als kind wist ik al wat ik later wilde doen: acteren.

Greetje Van Buggenhout

Showtjes opvoeren

Hoe weet zo'n jong meisje zo zeker wat ze wil doen?
"Mijn ouders hadden een fitnesscentrum in Edegem, waar je ook danslessen kon volgen. Ze hadden daarnaast een schooltje voor zang, dans en toneel, Move, dat ik ondertussen deels heb overgenomen - ik geef daar nu musicalstages tijdens de zomer. Dat was mijn lang leven toen: showtjes opvoeren. In plaats van naar de scouts wilde ik naar de toneelschool. Mijn oudere zus wist nooit wat ze later wilde doen en dat vond ik raar."

Veel kinderen doen dat graag, optreden, maar er zijn er niet veel die er later hun beroep van maken.
"Ik weet het. Vaak heb ik gedacht: wilde ik maar iets anders, want het is niet makkelijk om het in die wereld te maken. Je moet jezelf altijd opnieuw bewijzen en alsmaar presteren: rust vind je nooit. Toch kon ik nooit iets bedenken dat ik liever wilde doen. Daarom vind ik die musicalstages ook zo fijn: ik herken mijn eigen enthousiasme in die jonge gastjes."

Ben je daarom op je achttiende in Londen toneel gaan studeren?
"Ik ben zo blij dat ik die kans heb gekregen. Ik ben nog altijd verliefd op de stad. Toen ik er aankwam als kersvers studentje, voelde ik me meteen thuis. Mijn moeder zei me achteraf dat ik nog nauwelijks naar hen omkeek. In het eerste jaar van mijn studies hebben ze me moeten forceren om met Kerstmis naar huis te komen - af en toe een mailtje vond ik genoeg."

In Londen voelde ik me voor het eerst in mijn leven niet vreemd met mijn bruine kleur.

Waar hield je je zoal mee bezig in die grote stad?
"Ik pikte films en theatervoorstellingen mee, dook underground muziekbars binnen en had een bandje met een Venezolaanse, een Griekse en een Engelse, heel internationaal. We jamden elk weekend om geld bij elkaar te krijgen, want het is wel een erg dure stad. Daar in Londen voelde ik me voor het eerst in mijn leven niet vreemd met mijn bruine kleur. Toen ik klein was, wilden mensen aan mijn haar voelen, omdat ze zoiets nog nooit gezien hadden. Ik was meestal het enige gekleurde kindje in de klas. In Londen zette ik de tv aan en zag ik een Pakistaanse presentatrice! Ook de acteurs waren van overal en kregen rollen die niets met hun afkomst te maken hebben."

Greetje Van Buggenhout
Greetje Van Buggenhout

België beu

En dat was anders in België?
"Nogal, ja. Terug in België werd ik altijd gecast als kleurling - ik wil daar niet zielig over doen, maar het was gewoon zo. Toen ik jonger was, vond ik dat anders zijn niet fijn, maar door ouder te worden en veel te reizen, heb ik geleerd om mezelf te appreciëren zoals ik ben. Ik merk nu wel dat de mentaliteit hier eindelijk aan het veranderen is. Kijk naar Adil El Arbi of de mannen van NoMobs die een keitoffe rubriek hebben in Café Corsari. We zijn goed bezig."

Ondanks je liefde voor Londen kwam je terug?
"Ik had wel willen blijven, maar het is ook ploeteren. Veel mensen die het daar in de showbizz willen maken, werken in de horeca en kunnen af en toe een auditie gaan doen. Hier kon ik meteen gaan acteren nadat ik was afgestudeerd."

Ik merk dat de mentaliteit hier eindelijk aan het veranderen is. Kijk maar naar Adil El Arbi. We zijn goed bezig.

Toch bleef de grootstad aan je trekken: een paar jaar later ben je naar Los Angeles verhuisd. Toch ook geen evidente plek om het te maken.
"België was ik na een tijd echt beu. Als de dingen niet voldoende in beweging zijn, ga ik me vervelen. Tijdens een vakantie in LA overviel me een geweldig gevoel van vrijheid: rijden langs de Pacific Highway, overal filmsets zomaar op straat, ... daar wilde ik zijn. Twee weken later ben ik verhuisd: ik heb mijn auto verkocht, mijn appartement opgezegd, mijn spullen bij een vriendin in de kelder gezet. Met een valies en het weinige geld dat ik had, ben ik op een vliegtuig gestapt. Mijn familie was er niet onverdeeld enthousiast over, maar ik móést gaan."

Greetje Van Buggenhout

Ondeugend zijn

Bracht de stad de vrijheid die je zocht?
"Het liep allemaal niet vanzelf, er waren problemen met mijn visum en ik kon niet werken. Pas toen ik daar was, dacht ik: shit, wat heb ik gedaan? Maar ik heb er het beste van gemaakt, acteerlessen gevolgd, fantastische nieuwe mensen ontmoet. Op een dag deed ik daar toch auditie en het voelde alsof ik met honderd Tatyana's in een kamertje zat: allemaal hetzelfde kleurtje, even groot, dezelfde krullenbol. Toen begon het me te dagen dat ik het in LA misschien niet moest zoeken." 
"België is eigenlijk een geweldige plek, realiseerde ik me. Met een paar telefoontjes is iedereen binnen handbereik. Ik ben dan maar teruggekeerd. Zonder spijt trouwens: door daar te zijn, heb ik ingezien hoe goed het hier is. Toen ik terug was, viel alles ineens in zijn plooi: ik mocht beginnen bij Vlaanderen Vakantieland, de leukste job ooit. En het is goed blijven gaan, de opdrachten komen nog steeds binnen."

Greetje Van Buggenhout

Het is fijn dat ik veel positieve reacties krijg op mijn kortfilm. Er zijn zelfs slachtoffers van misbruik die me schrijven.

Vorig jaar regisseerde je zelfs een kortfilm, een verrassende carrièrewending.
"Piss & Vinegar heet de film. Being full of piss and vinegar betekent zoiets als 'erg ondeugend zijn'. Het scenario heb ik in LA geschreven. Omdat het mijn verhaal is, wilde ik het zelf regisseren. Daarom was de samenwerking met Dirk Domen geweldig: ik zei hoe ik wilde dat het er zou uitzien, hij hielp me met de technische kant van de zaak. Het was hallucinant om na al dat keiharde werken de scènes die ik zelf heb geschreven op het doek te zien verschijnen."

Waar gaat de film over?
"Over kindermisbruik. Een zwaar thema, maar er zit wel een komische ondertoon in de film. Het is dus des te fijner dat ik veel positieve reacties krijg. De film wordt geselecteerd voor verschillende festivals en er zijn zelfs slachtoffers van misbruik die me schrijven. Het doet hen deugd dat iemand zo'n moeilijk onderwerp brengt." 

Is een carrière als regisseur de volgende stap?
"Nee, ik ben dol op televisie. Het gaat snel, elke dag is anders. Dat jachtige heb ik ook nodig. Uiteindelijk vertel ik ook een verhaal op tv, maar in een ander format."

Greetje Van Buggenhout